Opinie
Khalid El Jafoufi en Said Bataray.

Alle Marokkanen terug naar Istanboel

- Khalid El Jafoufi en Said Bataray.
3 Wim Van Rooy. © Eric de Mildt

Khalid El Jafoufi is Vlaamse Moslim met Marokkaanse roots. Said Bataray is Vlaamse Moslim met Turkse roots

Deze week stond de krant in het teken van 'Zwarte Zondag' en werden we bijgevolg even terug in de tijd gekatapulteerd. Verschillende oude beestjes werden daarvoor van stal gehaald. 'Eigen volk eerst'. Dat was de inzet van het voor racisme veroordeelde Vlaams Blok. Vandaag is die inzet van het intussen herrezen Vlaams Belang nog steeds dezelfde met slogans als 'Frieten of Couscous?', 'Westmal of Halal?' en 'Boerka of Bikini?'.

3 Khalid El Jafoufi. © rv

Hoewel we beiden andere roots hebben en we elf jaar verschillen, zijn onze herinneringen aan het Vlaams Blok gelijklopend. Met het Vlaams Blok kreeg de xenofobe reflex t.a.v. de Marokkaans-Turkse migratie meteen een electorale uitlaatklep. Het Vlaams Blok beloofde 'Grote Kuis' te zullen houden en al die vreemdelingen 'zonder pardon' het land te zullen uitzetten.

Ondanks het cordon sanitaire is de impact van extreemrechts op de publieke opinie nauwelijks te overschatten. Zeker in de jaren '80 en '90 wond men er geen doekjes om en was racisme vooral gratuite. Dat konden we aan den lijve ondervinden wanneer klasgenoten of collega's ons voor "Bruine Makkak" of "Vuile ajuinenvreter" uitscholden.

3 Said Bataray. © rv

Sinds elf september 2001 zijn wij echter als moslims de baarlijke duivel geworden. Marokkaanse muntthee en Turkse Ayran werd sindsdien één pot nat. Niet migratie, maar 'moslimmigratie' moest vanaf dan een halt worden toegeroepen. Met het islamitisch extremisme dat aanslagen op haar conto heeft, kreeg die boodschap steeds meer gehoor. Ondanks de vele Alibi-allochtonen die de kieslijsten opvulden, gaven de falende traditionele partijen de anti-islampartijen duidelijk nog meer wind in de zeilen. Zelfs de 'flinkse' pogingen van progressieve partijen om op die islamofobe golf mee te surfen, mislukte compleet.

Met de regelmaat van de klok duiken er sindsdien verschillende 'islamcritici' op in georkestreerde islam- en integratiedebatten. Deze zogenaamde experten zijn de nieuwe dogmatische waarheidsdenkers die elke toegeving en openheid naar de islam toe als een uiting van cultuurrelativisme zien.

Share

In die diskwalificatie van de Koran ontwaren we ironisch genoeg een koppige salafist in Van Rooy. Ze hebben in hun interpretaties van de religieuze voorschriften immers het gemakzuchtige en kwalijke literalisme gemeen

Wim Van Rooy, die in deze krant zelfs met het award 'scherpste islamcriticus' van Vlaanderen ging lopen, weet dat superioriteitsdenken zelfs om te zetten in een ondubbelzinnige 'Mein Kampf 2.0.' Dat is waar hij de Koran althans mee vergelijkt. In die diskwalificatie van de Koran ontwaren we ironisch genoeg een koppige salafist in Van Rooy. Ze hebben in hun interpretaties van de religieuze voorschriften immers het gemakzuchtige en kwalijke literalisme gemeen.

Waarheidsvinding staat voor Van Rooy bovendien gelijk aan het overvloedig gebruikmaken van de confirmation bias. Met verzen en citaten tracht hij zijn vooroordelen kracht bij te zetten. Ook al staat het buiten kijf dat deze manipulatieve methodologie kant noch wal raakt.

Share

De enige 'Soumission' die van Van Rooy dus verwacht wordt is die aan de principes van de rechtsstaat

Het eerste geopenbaarde vers van de Koran is 'Iqra' (lees). Als wiskundeliefhebber bleef Van Rooy best ook bij zijn leest. Zo zou hij wellicht te weten zijn gekomen dat de islamitische wetenschappers Al-Khwarizmi en Omar Khayyam als vaders van de algebra worden beschouwd. Misschien had hij het tekort aan islamitische Nobelprijswinnaars dan wel kunnen relativeren. Heel misschien had hij dan de ontstaansgeschiedenis van de Nobelprijs bestudeerd en meteen ook begrepen dat de kolonisatie van Islamitische landen ook een niet te onderschatten rol heeft gespeeld.

Neen, die zogenaamde 'Soumission' waar Van Rooy ons voor waarschuwt verdwijnt in het niets wanneer zo iemand de mensenrechten tegelijk als een drempel beschouwt om korte metten te maken met een wereldgodsdienst. Een godsdienst waarvan haar belijders in het Westen nochtans voldoende hebben bewezen compatibel te zijn met diezelfde mensenrechten. De enige 'Soumission' die van Van Rooy dus verwacht wordt is die aan de principes van de rechtsstaat. Iets zegt ons dat die verwezenlijking op zich al een Nobelprijs voor de Vrede waard is.

Meer opinie? Krijg elke woensdag en zondag onze Opiniemakers nieuwsbrief.

cult

zine