Opinie
Luk Dewulf

Al die onheilsberichten waarmee we elke dag geconfronteerd worden, leiden tot een klimaat van voortdurende angst

"Als burn-outcoach voel ik hoe de angst en negatieve berichtgeving mensen benauwt, stress doet toenemen en leidt tot meer burn-outs." Dat schrijft Luk Dewulf, adviseur bij Kessels & Smit en auteur van 'Help, mijn batterijen lopen leeg'.

1 © kos
Share

Als burn-outcoach voel ik hoe die angst en negatieve berichtgeving mensen benauwt, stress doet toenemen en leidt tot meer burn-outs

Ik zet voor het eerst in mijn leven de radio in mijn auto uit. Ik aarzel een seconde voor ik 's ochtends de krant uit de postbus haal. Het nieuws over IS is zo confronterend dat het de onderhuidse angst van vele duizenden Vlamingen raakt. Ook de ebolacrisis en de vele onheilsberichten hierover zorgen voor onrust. En daarnaast worden we bestookt met onheilsberichten dat het slecht gaat in ons land, dat we drastisch moeten besparen, dat we ons moeten behoeden voor de toekomst. En met zijn allen de broeksriem moeten aantrekken.

Het draagt allemaal bij tot een klimaat van voortdurende onrust dat angst en onzekerheid versterkt. Uiteraard zou het kunnen zijn dat er objectieve parameters zijn die aangeven dat ons land en de wereld echt door een crisis gaan. Dat het allemaal veel slechter gaat dan voordien. En tegelijkertijd zijn er ook berichten die het tegendeel doen vermoeden. Het artikel waarmee De Standaard op 2 oktober opende, 'De wereld gaat erop vooruit', is hiervan een bewijs. 

Als burn-outcoach voel ik hoe die angst en negatieve berichtgeving mensen benauwt, stress doet toenemen en leidt tot meer burn-outs. Mensen met een burn-out ervaren lage energie, twijfelen aan hun kunnen en gaan zich anders gedragen.

Share

Veel hooggeschoolde, gemotiveerde medewerkers verdwijnen zo van de arbeidsmarkt of presteren nooit meer zoals voorheen. Een grote verspilling van talent en inzet

Eén deel van de burn-outs heeft te maken met overdreven perfectionisme, te hard werken en het gevoel geleefd te worden. Die mensen luisteren niet naar de signalen van hun lichaam en komen zichzelf tegen.

Een tweede groep van burn-outgevallen ontstaat vanuit relationele spanningen. Zeer hoog gemotiveerde mensen worden op het werk geconfronteerd met iemand die hen de weg naar de toekomst lijkt af te snijden. Een promotie of project gaat niet door, hun baas heeft een totaal andere mening over hoe iets moet, een nieuwe leidinggevende heeft een totaal andere stijl. Daartegen gaan ze de strijd aan met argumenten, die steeds minder helpen. Met als gevolg dat ze zich te pletter piekeren, zich niet meer gezien, erkend en gewaardeerd voelen. Het is dat gevecht en dat gepieker dat die mensen ziek maakt.

Veel hooggeschoolde, gemotiveerde medewerkers verdwijnen zo van de arbeidsmarkt of presteren nooit meer zoals voorheen. Een grote verspilling van talent en inzet. Het zijn mensen die onze economie naar de toekomst toe broodnodig heeft.

Share

Het is tijd voor journalistiek en politiek van de hoop. Als besparen nodig is, doe dat dan en creëer tegelijk een positief, aantrekkelijk en hoopvol toekomstbeeld

Vooral voor de laatste groep mensen is het vaak nodig om te kunnen kiezen. Kiezen voor een andere job in dezelfde organisatie, of een job zoeken in een andere organisatie. Het is nu net dit klimaat van onrust dat maakt dat ze steeds minder het risico durven nemen om van job te veranderen. Veel tweeverdieners moeten hun huis afbetalen en hebben allerlei kosten waardoor ze wel met z'n tweeën moeten blijven werken. Het risico dat één van de partners zijn job verliest of een onzekere tewerkstelling heeft, kan dan niet genomen worden. En dus blijven steeds meer mensen tegen beter weten in op de plek waar ze ziek aan het worden zijn en wordt de impact van de burn-out nog groter.  

Media geven aan dat het hun rol is de actualiteit objectief weer te geven en te verslaan. Politici geven aan dat ze het moeten hebben over de problemen omdat ze daarmee hun verantwoordelijkheid nemen. Maar media en politici zijn zo subjectief als maar kan. Omdat het nieuws en informatie altijd worden gebracht door diegene die de pen vasthoudt of het woord voert.  

Words create worlds. Je kan het hebben over alle mogelijke objectieve parameters als het gaat over Vlaanderen. Alsof die de realiteit zijn en vormgeven. Daarnaast zijn er de woorden die burgers, politici, media, middenveld, ondernemers, sociale partners dagdagelijks gebruiken als ze het over ons land hebben. Die woorden bepalen in nog veel hogere mate de identiteit van ons land. Die woorden zijn het gevolg van een bewuste keuze. En die keuze gaat samen met een grote verantwoordelijkheid.

Het is tijd voor journalistiek en politiek van de hoop. Als besparen nodig is, doe dat dan en creëer tegelijk een positief, aantrekkelijk en hoopvol toekomstbeeld van het land zoals het er zou kunnen uitzien als we met z'n allen een inspanning leveren. Geef objectief verslag van ebola, maar schrijf ook eens een hoopvol artikel van hoe een stad succesvol ebola buitenhoudt. Schrijf over de crisis maar schrijf nog veel meer over alle prachtige nieuwe initiatieven die net nu ontstaan, zoals groepsaankopen en voedseldelen, die leiden tot meer sociale cohesie. Het zal een rechtstreeks effect hebben: minder stress en hoger welbevinden bij de burgers in dit land.

Meer opinie? Krijg elke woensdag en zondag onze Opiniemakers nieuwsbrief.

nieuws

zine