Maandag 24/01/2022

Zwoegende solisten in

te ruime zaal

Brussel / Van onze medewerker

Jo Baert

Een tot op het hoogste balkon gevulde grote zaal in het Brussel kunstpaleis verwelkomt vrijdagavond het Freiburger Barockorchester, achttien dames en heren, die kloek rechtstaand, geconcentreerd en zelfverzekerd, zonder afzonderlijke dirigent maar met concertmeester Gottfried van der Goltz als veilige gids, ons Händel toespelen. Toch moet men even wennen aan de wat gedempte sonoriteit, die hun musiceerconceptie en oude instrumenten voortbrengen; ze blijft voor de toehoorder in de ruime zaal op de drempel van zijn luistergenot hangen.

Dan mag de beroemde contratenor Andreas Scholl (34) uit Duitsland nog zo expressief en fenomenaal virtuoos zijn aria 'Rodelinda' met fluwelen keelgeluid vertolken, ook hij geraakt niet helemaal weg vanonder de stolp.

Een andere ster uit de zangerswereld, de Amerikaanse Barbara Bonney (45), ontgoochelt van meet af aan in het bekende 'Lascia ch'io pianga', ook uit Rodelinda. Waar komen die onzekere inzetten, die scherpe, benepen hoogte, de venijnige vibrati bij verschillende lange noten vandaan? Verkoudheid, griep, diepe zorgen? Alleen zo is te verklaren dat ze zwoegt om haar stem ten minste technisch in goede banen te leiden vooraleer ze aan een volgroeide bezieling nipt. Veel doet gekunsteld, zoals de opgeplakte barokversieringen, en moeizaam aan. Dan staat Andreas Scholl stijlmatig stukken hoger en ook zijn opbouw van de dramatische dynamiek klinkt overtuigender. Vooraleer het een suggestieve, welluidende inleiding hecht aan het duo 'Io t'abraccio', niet heel vloeiend door de solisten afgewerkt, vergast het orkest ons op een een zwierig en gebald 'concerto grosso'.

Pergolesi's 'Stabat Mater', dat we na de pauze horen, is weliswaar met glanzend klankvertoon opgebouwd, maar het blijft een religieus werk met een schrijnende, beklijvende tekst. Al te weinig slagen Bonney en Scholl erin dat de illustreren. De sopraan ijvert verder vergeefs voor een evenwichtige toonemissie en een harmonische frasering; enge topnoten vervoegen helaas misvormde lettergrepen. Scholl krijgt opeens last met de tessituur en de kern van zijn altus verzwakt naarmate het werk vordert. Zijn niet geringe uitdrukkingskracht hult hij meer en meer in theatraliteit. Bij de duo's wordt duidelijk dat beide stemmen qua timbre en stijlopvatting niet samen passen. Ook hier musiceren de Freiburgers weer gedisciplineerd en stijlgetrouw en pogen voldoende dramatisch reliëf aan te brengen. Maar ten slotte is ook voor deze Pergolesi, die bij de solisten de gewenste vervoering mist, de zaal te groot. De Italiaan die in mijn rug de religieuze klacht na afloop met bravi bebuldert, klaag ik aan wegens obsceniteit.

WIE: Freiburger Barockorchester, Barbara Bonney, sopraan, Andreas Scholl, contratenor WAT: Werk van Händel en Pergolesi WAAR EN WANNEER: PSK, Brussel; vrijdag 28 september ONS OORDEEL: Barokconcert met te weinig fundament in een te grote zaal.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234