Woensdag 25/05/2022

straatblog

Zwembaden zijn jeugdtrauma's

null Beeld dm
Beeld dm

Aubry Cornelis studeerde Communicatiewetenschappen aan de Vrije Universiteit Brussel. Woont (opnieuw) in datzelfde Brussel. Lag ooit vier dagen in coma. Won in 2012 een niet meer zo druk bekeken tv-quiz. Put uit al deze - en vele andere - ervaringen inspiratie. Vandaag blogt hij over de geur van chloor, omkleedhokjes en lange zwemshorten.

PE Author

M'n kathedraal van een lichaam stuurt al maanden signalen als donderpreken uit. Dat het een verlept kapelleke aan het worden is. En of ik alsjeblieft een beetje wil beginnen renoveren, of op z'n minst de boel onderhouden. Ergens tussen twee synapsen in weergalmt m'n innerlijke Himalaya: sporten!!!

En dus koos ik na een kalenderjaar vol fysieke abstinatie toch maar weer 'ns voor zwemmen. De gapende Google mond nodigde me uit om enkele zoektermen te declareren. En zo geschiede. Prima oefening om nu exact te weten welke de 19 deelgemeenten van Brussel zijn, overigens. Maar dus ook om te weten waar en wanneer er publieke baden voorhanden zijn. Dat valt mee en dat valt tegen. Zo goed als elke gemeente kan wel pronken met een eigen zwembad, maar ofwel zijn er werken, ofwel moet je eerst een hinkstapsprong met alle modi van de MIVB overleven, ofwel is de keet in kwestie al gesloten nog voor je op het werk kan zeggen: "Ik vertrek wat vroeger vandaag".

Om redenen waar geen hond van wakker ligt kwam ik voor mijn eerste schoolslagsessie in zwembad Triton te Evere terecht. Eerlijk waar, ik heb een hekel aan de geur van chloor, aan omkleedhokjes en wel ja vooruit, aan zwemmen zelf ook. Maar het schijnt goed te zijn voor lijf en leden. Toevallig heb ik beide. Desalniettemin leerde ik pas op m'n tiende het ruime sop te kiezen en me er min of meer gestructureerd in voort te bewegen. Met een volwassen woord zouden ze dat een jeugdtrauma noemen. Onlangs las ik een boek waarin werd beweerd dat nare ervaringen worden opgeslagen, niet alleen door de hersenen, maar ook door het lichaam. Dat kan kloppen, want ook vandaag nog gaan al m'n kadaveren daveren en staan m'n zenuwen op knappen als ik - bijvoorbeeld - een bezoek breng aan de tandarts.

Ik heb dat dus met ziekenhuizen ook. En sinds dinsdag 17 september wederom met zwembaden. Is het u al ooit opgevallen dat een doorsnee zwemkom - toch een publiek goed - meer regels dan plezier telt? Echt waar, tot op heden kan werkelijk niemand beweren dat er een publieke ruimte bestaat met meer reglementen dan die van een chloride waterpoel. Verbodsbordjes maken school per vierkante centimeter. Kauwgom knagen, op slappe benen lopen, je kom chocomelk met de linkerhand nemen, geen wenkbrauwen hebben, je kan het zo gek, of zo burgerlijk, niet bedenken of het mag niet.

Het spel begon ermee dat ik daar in Triton een badmuts (een bonnet) moest kopen - nou ja, je moest er een hebben. Weet iemand eigenlijk waarom? De aankoop viel me nog mee, maar daar zit je toch maar mooi met je Olympisch gekeurde haren versmacht in silicone. De ergernis verbijtend wist ik me een weg naar van die onnozele kleerhangertjes annex hokjes te banen - m'n tweede vijand. Als er overigens mensen weten hoe je ervoor kan zorgen dat de hele zwik droog blijft tijdens de hele expeditie - de redactie kent m'n adres.

Daarna stond ik een poosje doelloos te slenteren om te zien waar nu juist die blauwe plas lag. Zwemmen in een doolhof van gemarmerde tegels, dat wel ja. En toen had ik eindelijk het water gevonden; m'n tenen waren nog niet nat of er stond al een flink uit de kluiten gewassen manspersoon aan mijn zijde, om me er fijntjes op te wijzen dat lange bermuda's uit den boze zijn. En dat er nog 35 minuten restten vooraleer de deur toeging. Er hebben er voor minder hun motivatie verloren.

U hoort 'm dus al van ver komen: het zwemmen viel in het water. En toch zat ik met een prangende vraag. Die luidde: wat is er in hemelsnaam onveilig aan een lange zwemshort?

Een eerste bron vertrouwde me toe dat dit soort shorts broeikassen en transportmiddelen van niet welgekomen virussen, streptokokken en ander crapuul is. Een ander beweerde dan weer dat je in deze typologie klederdracht makkelijk een mes of machete kan verbergen. Klinkt spectaculair? Vond ik ook, tot diezelfde informatiebron me wees op het bestaan van een Everse jeugdbende genaamd 1140 - ontleend aan de postcode van de gemeente.

Ik weet dat Brussel een breiwerk van dorpen is. en dat elk huisje z'n kruisje draagt. Ikzelf woon in 1000 Brussel, al scheidt enkel een kruispunt me van die mixomatoze gemeente 1210. Ook daar kan je zwemmen. Maar even niet nu.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234