Zaterdag 27/02/2021

zweert bij mellotron, melodie en meisjesgezichten

'Beroemd worden kan nooit een doel op zich zijn'

Tim Christensen

Rotterdam

Eigen berichtgeving

Dirk Steenhaut

Een van de fijnste muzikale verrassingen van dit jaar is ongetwijfeld de cd Honeyburst van Tim Christensen, een Deense singer-songwriter die grossiert in bruisende, melodieuze powerpop. Voor hij solo ging stond hij tien jaar aan het roer van de populaire rockband Dizzy Miss Lizzy, waarvan het titelloze debuut in Denemarken uitgroeide tot de bestverkochte plaat aller tijden.

Christensen wordt door sommigen een retrorocker genoemd, maar zelf beschouwt hij zich liever als een classicist. "Ik ben al mijn hele leven een Beatles-fan en dat hoor je aan mijn platen", vertelt de 29-jarige zanger, net voor een subliem concert in Rotterdam. "Zo'n tachtig procent van mijn platencollectie stamt uit de late sixties en vroege seventies. Rock was in die periode nog jong en fris, klonk levendiger en onbevangener dan vandaag. Ik hou van muziek op echte instrumenten, omdat je dan voelt dat ze door ménsen wordt gemaakt. Veel van wat nu uitkomt is overgeproducet: het middel bij uitstek om te camoufleren dat de songs niets om het lijf hebben."

Tim Christensen nam zijn nieuwe cd tweemaal op: één keer in zijn eentje, één keer met zijn band, en puurde vervolgens het beste uit beide versies. Toch klinkt Honeyburst verrassend coherent. "Liever dan een losse collectie liedjes wilde ik een plaat uitbrengen die een eenheid vormde. Het akkoord waarmee de ene song eindigt, trekt bijvoorbeeld de volgende op gang. Je mag me ouderwets-romantisch noemen, maar het leek me interessant alle mogelijkheden van het cd-formaat te benutten en de luisteraar uit te nodigen wat dieper te graven dan hij gewend is."

Op zowat de helft van de nummers bespeelt de artiest alle instrumenten zelf. "Ik ben een controlefreak", bekent hij lachend. "Ach, toen ik de demo's opnam die de muzikanten duidelijk moesten maken welke richting ik uit wilde, speelde ik, om tijd en geld uit te sparen, zelf alle partijen in. Pas later merkten we dat die opnamen iets bijzonders uitstraalden. Toch denk ik dat de volgende een echte groepsplaat wordt. Ik speel nu al vier jaar met dezelfde muzikanten en intussen kennen we elkaar zo goed dat we echt ontploffen op het podium." In stilistisch opzicht sluit Tim Christensens werk aan bij dat van Matthew Sweet, Michael Penn, Jason Falkner en Tim Finn. "Wel, we zijn allemaal beïnvloed door de Fabulous Four", stelt hij. "Ik respecteer al die artiesten; het stoort me dus niet met hen in één hokje te worden gestopt."

Gevraagd naar de platen die voor zijn artistieke ontwikkeling cruciaal zijn geweest, vermeldt hij Abbey Road van The Beatles, In the Court of the Crimson King van King Crimson, Piper at the Gates of Dawn van Pink Floyd, American Pie van Don McLean ('Vincent' is volgens hem de beste song aller tijden) en Nevermind van Nirvana. "Die laatste was vooral belangrijk voor de groep waar ik vroeger deel van uitmaakte: ze zette alles op zijn kop. Maar ook Flaming Lips, Mercury Rev, Grandaddy en Radiohead weten mij zeer te bekoren."

Zowel uit Secrets on Parade als Honeyburst blijkt Christensens grote voorliefde voor de mellotron. "Als kind bestudeerde ik de hoezen uit mijn vaders elpeecollectie en dat mysterieuze woord kwam telkens terug. Ik wist niet wat een mellotron was, maar toen er jaren later eentje tweedehands werd aangeboden via de zoekertjesrubriek in een krant, kocht ik hem en werd meteen verliefd op zijn fragiele, aan strijkers herinnerende klanken. Ze passen perfect bij de melancholische teneur van mijn liedjes. Praktisch is ook dat je, dank zij dat vreemde klavier, over het hele klassieke instrumentarium beschikt en dus geen dure muzikanten meer hoeft in te huren. Een muzikantenvakbond daagde de fabrikant van de mellotron destijds zelfs voor de rechter, uit vrees voor broodroof." (lacht)

Toen Tim Christensen op zijn zevende voor het eerst een gitaar in handen kreeg, voelde hij instinctief dat zijn leven een nieuwe wending zou nemen. Met twee vrienden richtte hij Dizzy Miss Lizzy op, en voor zijn twintigste was hij in Denemarken al een ster. "Het was een droom die werkelijkheid werd, maar tegelijk zorgde het voor een hoop verwarring. Dat heeft ons uiteindelijk de doodsteek gegeven", denkt de artiest die, zoals blijkt uit veel van zijn songs, gemengde gevoelens heeft over het succes en de nevenwerkingen ervan. "Everybody wants to join the game / Everybody wants a piece of the fame / And take the easy way in, but there's no easy way out", zingt hij in 'No Easy Key'. "Dat verwijst eerder naar reality tv-fenomenen als Idols of Pop Stars. De mensen die aan zulke programma's meedoen weten niet waar ze aan beginnen: ze worden voor hun verdere leven gestigmatiseerd en hebben niet in de gaten dat het niet om muziek maar om commercie draait. Natuurlijk mag je tonen waar je goed in bent, maar ik snap niet waarom iemand per se beroemd wil worden. Dat kan toch nooit een doel op zich zijn?"

Zelf is de zanger erg aan zijn privacy gehecht. Hij zoekt de schijnwerpers niet op, mijdt mondaine feestjes en drinkt liever thuis een glas met vrienden.

De cd-titel Honeyburst verwijst naar de kleur van een Gibson Les Paul-gitaar, maar werd enkel gekozen om zijn klank. "Het woord past ook bij het artwork op de hoes, een collage die mijn vader maakte, zo'n acht jaar voor ik werd geboren. Al die meisjesgezichten, al die honeys... Voor mij suggereert dat ontwerp een ware Honeyburst, haha." Een van de tracks, 'Right Next to the Right One', groeide vorig jaar in Christensens thuisland uit tot de meest geliefde popsong ooit, nadat hij als herkenningsmelodietje werd gebruikt in de aldaar populaire dramaserie Nikolai & Julie. Het liedje heeft zich dermate in het collectieve bewustzijn vastgebeten, dat het onderhand publiek bezit is geworden. "Daar ben ik erg trots op, want het bewijst dat het een goeie song is. Maar tegelijk maakt het me een beetje bang, omdat ik niet weet of ik ooit nog uit de schaduw van dat nummer vandaan zal komen. Ook vraag ik me soms af of de mensen, die mijn cd speciaal voor de 'hit' hebben gekocht, de moeite zullen nemen om naar de rest te luisteren."

Tim Christensen beseft goed dat hij als songschrijver slechts doet wat hem al een miljoen keer door anderen is voorgedaan. "Mijn songs zijn bespiegelingen over liefde, verlies, verlangen, onzekerheid... Ik stel me dezelfde levensvragen als iedereen en hoop dat het publiek er iets in zal herkennen. Maar ik zing niets dat ik niet meen: waarachtigheid is voor mij de basis van alles."

De cd Honeyburst en de single 'Jump the Gun' zijn uit bij Capitol/EMI.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234