Vrijdag 03/04/2020

Zweegers zwoegt, zweet en zegeviert

Terence Blanchard en zijn sextet zorgden moeiteloos voor koude rillingen

Blue Note Festival l geslaagde hulde aan Chet Baker

Jef Peremans

Op het Blue Note Festival werd maandagavond vooral uitgekeken naar Joost Zweegers' flirt met het repertoire van Chet Baker. Na een aarzelende start loste Zweegers de hooggespannen verwachtingen uiteindelijk toch in, al was het de jonge pianist Ewout Piereux die het luidste applaus verdiende.

Op dag drie van het Gentse Blue Note Festival werd de spits in grandeur afgebeten door het ondertussen alom geprezen Jef Neve Trio (HHHH). Het sympathieke Turnhoutse pianowonder werd voor zowel zijn debuut-cd Blue Saga als het uitstekende It's Gone overladen met niets dan lof. We kunnen na hun concert van zondag kort zijn. De lof is terecht. Het trio toonde zich in grote doen en had er duidelijk zin in. We kregen naast nummers uit beide cd's heel wat nieuwe composities voorgeschoteld, die veel beloven voor de toekomst. Een toekomst die de heren ongetwijfeld toelacht.

Daarna was het de beurt aan Amerikaans trompettist Terence Blanchard (HHHH) en zijn sextet, meteen het klapstuk van de avond. Wat ons betreft iets te vroeg geprogrammeerd want eenvoudigweg steengoed. Blanchards spel en ook (of vooral) dat van gitarist Lionel Loueke zorgden vaak moeiteloos voor koude rillingen alom en de band spreidde een zelden geziene verscheidenheid tentoon. Groots.

Voor het derde concert kwam veteraan Philip Catherine (HHH) met een gelegenheidsproject op de proppen. Hij nodigde vier collega-gitaristen uit voor een fijn onderonsje, onder de noemer 'Guitar Orchestra'. Een orkestgevoel kwam er niet echt uit, daarvoor was het klankpalet net niet uitgebreid genoeg, maar Catherines composities bleken toch solide genoeg om dat euvel de baas te blijven. Voor de gitaristen onder u was het waarschijnlijk een topconcert, voor anderen een geslaagd, maar soms wat eentonig experiment.

De afsluiter beloofde veel goeds. Contrabassist Charlie Haden heeft met zijn 'Land of the Sun'-project (HH) zowat de crème van de Zuid-Amerikaanse jazz bijeengebracht en brengt er een muzikale ode mee aan de Mexicaanse componist Joé Sabre Marroquin. Met drummer Antonio Sanchez en vooral pianist Gonzalo Rubalcaba op een podium kan er eigenlijk weinig misgaan, maar Haden zelf speelde nogal houterig, Rubalcaba deed zeer verdienstelijke pogingen om het nodige vuur aan te wakkeren, maar leek om onbekende redenen steeds teruggefloten te worden. Oerdegelijk, zonder enige twijfel, maar met deze line-up mag best wat meer verwacht en gekregen worden.

De laatste dag van het eerste weekend was de dag der hommages. Eerst één aan saxlegende Charlie Parker door het Italiaanse Stefano di Battista Kwartet (HHH), gevolgd door een ode aan allround legende Chet Baker door Novastar-frontman Joost Zweegers (HHH). Op elk festival is er wel een pechvogel waarbij behoorlijk wat misgaat. Die twijfelachtige eer viel dit jaar Stefano di Battista te beurt. Vlucht geannuleerd, enkele lange uren in de wagen, anderhalf uur voor het concert toekomen en dan nog met geluidsproblemen te kampen krijgen. Niet leuk. Gelukkig werd dat laatste snel verholpen, konden de heren er de humor nog van inzien en speelden ze een gezien de omstandigheden zeer geslaagde set. Di Battista toonde zich daarbij ook nog een exquis entertainer en de luchtigheid waarmee het geheel gebracht werd, kon enkel sympathie opwekken. We wisten al dat Italië een groot jazzland is, maar herontdekten dat graag.

En dan was het moment waar velen, al dan niet angstig, sceptisch of vol ongeduld naar hadden uitgekeken. Joost Zweegers sings Chet Baker. Zweegers sprak Brussels Jazz Orchestra-frontman Frank Vaganée aan om Bakers nummers te herarrangeren en Vaganée van zijn kant zocht en vond vijf topmuzikanten in België en Nederland ter begeleiding, al is dat woord waarschijnlijk een understatement vanjewelste. Het concert begon instrumentaal en we wisten meteen welk vlees we in de kuip hadden: pure klasse. Misschien was men beter onmiddellijk met de zang begonnen, want opboksen tegen dat geweld bleek voor een duidelijk poepzenuwachtige Zweegers in eerste instantie niet haalbaar.

Toonvastheid was niet het eerste waar we aan dachten en ook qua interpretatie liep het wat mank. Tot de eerste ballade was het zwoegen en zweten, maar dan ontdeed Zweegers zich van de obligate jazzdas en daarmee ook van de zenuwen. Met sublieme vertolkingen van onder andere 'Cry Me a River' en als bis een mooie jazzversie van 'Never Back Down' werd het toch wat het hoorde te zijn: een succes.

De meeste lof gaat echter zonder twijfel naar de benjamin van de bende, pianist Ewout Piereux. Trefzekere, solide solo's, onderbouwde begeleidingen en een absolute souplesse zijn zijn handelsmerken. Geef de man zo snel mogelijk een platencontract en dan hebben we naast Jef Neve nog een grote meneer op wie we kunnen rekenen. Vlaanderens piano-opvolging is verzekerd.

Waar en wanneer Nog tot 24 juli in de Bijloke, Bijlokevest 7

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234