Vrijdag 14/05/2021

Zwart

All is fair in love and war - het wereldberoemde citaat wordt toegedicht aan ene John Lyly, een schrijver uit de 16de eeuw, en is sindsdien vaste prik in romantische films en boeken.

De realiteit is vaak minder zeemzoet. Niet alles is fair in liefde en oorlog. Pas erna weten we echt goed wie juist was en wat niet.

Zo behoorden de grootouders van onze fotograaf Jelle Vermeersch in WO II tot de 'zwarten', een stempel die nooit verbleekt. Evengoed hadden we nu in een andere tijd geleefd waarin zíj de helden waren die we woensdag op Wapenstilstand zouden eren.

Al is niet alles relatief. Voor wie de grenzen van het menselijke overschrijdt, is er geen juiste kant. Of het nu kleine garnalen zijn of grote vissen, ze dienen gestraft, vroeg of laat. Waar Wiesenthal de nazikopstukken de wereld rond achtervolgde, komen nu - nog te weinig - de echte oorlogsmisdadigers naar het Internationaal Strafhof in Den Haag. Chris Van Den Wyngaert gebruikt er haar macht om recht te doen geschieden, als balsem voor het niet te rechtvaardigen geleden onrecht. Want er is geen plaats voor Assads in deze wereld, of voor de monsters van IS.

Ook in de liefde wisselen de spelregels al eens. Lieve Blancquaert leerde mededogen voor een Nepalese vader die zijn dochters één voor één uithuwelijkte. De jongste bruid was twee (2!) toen ze voor het altaar stond, haar jonge zusje staat al klaar. Maar zelfs voor hen is nog niet alle hoop opgeborgen.

Ook zij dromen - zoals wij allen.

Er zit veel leven in deze Zeno. En leven doet vaak pijn. De pijn van de miskende liefde, de pijn van het onbegrepen zijn. De fysieke pijn van de klappen die we te verduren krijgen. Sommigen slagen erin daar toch iets moois van te maken. James Rhodes bijvoorbeeld, werd als kind seksueel misbruikt; de fysieke en mentale impact is nog altijd voelbaar. Maar toch vond hij de kracht om in klassieke muziek een tweede leven te vinden. Achter zijn piano en met zijn geliefde, Hattie. Al blijft het een gevecht: "Eigenlijk voer ik een verloren strijd, het is de kunst dat te accepteren."

Liefde en oorlog, ze komen ook samen in Black, de nieuwe film van Adil El Arbi en Bilall Fallah. Een natte dweil in uw gezicht. Een ode aan de liefde in de traditie van de Engelse Bard. Maar het verhaal komt plots wel dichter bij huis: in het hartje van onze hoofdstad. Romeo en Julia heten nu Marwan en Mavela. De Montagues en de Capulets zijn de Brusselse straatbendes 1080 en The Black Bronx - surrogaatfamilies voor zij die ergens willen bijhoren, op zoek naar een nest. De realiteit overtreft de fictie leren we van Maurice Nlandu, de politie-inspecteur die al bijna 20 jaar strijd voert tegen die bendes. "Het went nooit, zo'n doodgebloede jongen op de vloer." Laat het ook nooit wennen.

Not all is fair in love and war.

Lisbeth Imbo,
Hoofdredacteur

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234