Vrijdag 21/02/2020

Start to start-up

Zwarte sneeuw in Silicon Valley: “Ik snapte de waarde van geld niet”

Wouter Nuytten.Beeld Bob Van Mol

Het verhaal van Wouter Nuytten (24) lijkt geschreven voor een Netflix-reeks die je in één ruk uitkijkt. Hij proefde als ondernemer van ultiem succes, maar verkende ook uitvoerig de schaduwzijde ervan. Een rasondernemer laat zich niet kelderen door tegenslag.

We konden geen beter moment uitkiezen om met Wouter Nuytten af te spreken. Hij is sinds begin januari met een nieuw hoofdstuk bezig: Human Districts. Daarmee wil hij samen met zijn vennoot Lothar De Keyne de ecologische en sociale toekomst van wonen bepalen. “Iedereen heeft de mond vol van ecologisch bouwen, maar eigenlijk kunnen enkel de happy few uitpakken met hun klimaatneutrale woning.”

Het is volgens Nuytten niet meer van deze tijd. “Wij willen stadskernen ombouwen tot moderne en vooral betaalbare wijken.” En een betaalbaar huis met een Human Districts-stempel kost geen 240.000 euro zoals dat vandaag in de Gentse ecowijk het geval is. “Als wij er niet in slagen om huizen te verkopen onder de 125.000 euro zijn we niet geslaagd.”

Hoe dat moet gebeuren is voor het ondernemersduo zo klaar als een klontje: via een vastgoedfonds willen ze gronden en leegstaande gebouwen opkopen en ontwikkelen voor verkoop of verhuur. Ook natuurlijke grondstoffen die zomaar uit de lucht komen vallen, zoals zonnestralen, regenwater en wind spelen een cruciale rol. Nuytten en De Keyne gingen op zoek naar partners die in hun visie geloofden en kwamen uit bij bedrijven met futuristische namen.

Verbindende factor

Zo zijn Skilpod en Ark-Shelter gespecialiseerd in houten prefabwoningen die ze in hun atelier bouwen. “Zulke gebouwen staan er in twee weken, waardoor de kostprijs enorm daalt”, zegt Nuytten. In steden als Vancouver en Kopenhagen experimenteren ze al volop met dit soort woningen om jonge gezinnen betaalbare, groene woningen te kunnen aanbieden. “We moeten in België dringend een inhaalbeweging maken. Waarom houden wij toch zo vast aan afval van het verleden? Smijt krotten af en zet er gebouwen op die wel de eenentwintigste eeuw waard zijn.”

Wat energie betreft moeten FuTech (zonne-energie), Smappee (klimaatmanagement), Bosaq (waterzuivering), Mobility+ en EV-Box (elektrische laadpalen) voor de nodige knowhow en besparing op energie zorgen. Door voedselproductie weer dichter bij huis te brengen met partners zoals Avani, Rooffood en Urban Smart Farm, moeten ook basisvoorzieningen goedkoper worden. “In het begin wilden we zelf het warme water uitvinden, maar dat is niet nodig, wij zijn de verbindende factor tussen al die innovatieve producten en ideeën.”

Er zit vuur in de duidelijk vermoeide ogen van Nuytten wanneer hij over zijn nieuw project vertelt. “Het zijn lastige weken geweest.” Hij haalt er zijn computer bij om een Excel-lijst te tonen hoe hard hij heeft gewerkt: 474 uren in 5 weken tijd, omgerekend is dat gemiddeld 13 uur per dag. “Als je een bedrijf uit de grond wilt stampen, dan moet al de rest daarvoor wijken. We hebben keihard gewerkt om meetings voor te bereiden, beleidsmensen te overtuigen van onze visie, bij banken langs te gaan, noem maar op. Nu is het kwestie van even op adem te komen.”

Hotels en vakantiehuizen

Dat een eigen bedrijf uit de grond stampen al je energie vreet, weet de twintiger als geen ander. Hij heeft al aardig wat ondernemerskilometers op de teller. Nog niet zo lang geleden was Wouter Nuytten een naam die in een adem genoemd werd met Belgische techondernemers zoals Davy Kestens, die in de Verenigde Staten aan de weg timmert van zijn start-up Sparkcentral.

Op zijn achttiende stopte Nuytten met school om drie maanden bij een marketingbedrijf in Roeselare te werken. Hij had zichzelf via YouTube-filmpjes leren programmeren en was er nog goed in ook. “Ik had het er, net als op school, snel gezien. Ik zat tussen allemaal mensen die lang gestudeerd hadden en een stuk ouder waren. Dat was niet de reden waarom ik gestopt was met school.”

Nuytten had een plan: hij zou een softwarebedrijf uit de grond stampen, daar massa’s geld mee ophalen bij investeerders en later serieus cashen op de beurs. Als het van Nuytten had afgehangen, was hij nog voor de CEO van Snapchat Evan Spiegel een household name in het rijk waar digital natives de koers bepalen: Silicon Valley. “Op termijn zag ik mezelf hotels uitbaten en vakantiehuizen hebben in alle uithoeken van de wereld.” Een beeld waar iedereen wel eens van droomt, alleen kwam die droom voor Nuytten razendsnel binnen handbereik.

Steve Jobs

Hij bouwde als tiener in 2012 een geavanceerde marketingtoepassing voor het sociale netwerk Pinterest, genaamd Octopin. “Met beeldherkenningstechnologie konden wij miljoenen afbeeldingen op Instagram en Pinterest scannen om logo’s op te sporen. Op die manier konden merken hun producten in visuele communicatie traceren zonder dat de merknaam vermeld werd in het onderschrift.” Wie zijn merkaanwezigheid wilde meten op sociale media kon haast niet om Octopin heen. Dat bleek al snel.

Want naast enkele duizenden euro’s van iMinds, een organisatie die toen in naam van de Vlaamse overheid en enkele bedrijven technologische groeiprojecten ondersteunde, en een startkapitaal via Idealabs, dat was een Antwerpse accelerator die jonge bedrijven een duwtje in de rug gaf, haalde Nuytten snel grote klanten binnen: meubelgigant Ikea, hotelgroep Hyatt, autofabrikant Volkswagen. “Het waren niet van de minste”, benadrukt Nuytten.

Steve Jobs was 21 toen hij samen met Steve Wozniak, Mike Markkula en enkele anderen Apple Computer Inc. oprichtte. Die verschillende visies zorgden dan wel voor de nodige interne strubbelingen, maar de verantwoordelijkheid voor beslissingen werd gedeeld onder de verschillende kompanen. De negentienjarige Nuytten droeg alle verantwoordelijkheid alleen op zijn frêle schouders. In geen tijd nam hij enkele werknemers aan en zocht naar manieren om de fenomenale groeisnelheid aan te houden. “Dankzij de mensen die ik in dienst nam, kon ik in 2013 naar Silicon Valley om daar voet aan de grond te proberen krijgen.”

Naar de rechtbank

Nuytten trok zonder enige voorbereiding naar Palo Alto om daar iedereen te overtuigen van zijn project. “Het was heel naïef van me om te denken dat ik in een aantal weken Amerikaanse investeerders zou binnenhalen. Niemand kende me daar. Ik moest er van nul beginnen.” Ondertussen verschenen er verschillende hoeraberichten over Octopin in Belgische media. Iedereen wilde wel eens horen wie die school drop-out was die stap voor stap de wereld aan het veroveren was.

“Je gaat voor een deel mee in de hype die rond je persoon gecreëerd wordt. Je wordt langs alle kanten gepusht om naar Silicon Valley te vliegen.” Als hij het opnieuw zou mogen doen, zou hij op dit moment de sprong niet meer maken. “Maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Ik houd alles voor mogelijk. Als je me morgen zou vragen een raket te ontwerpen om naar Mars te vliegen, dan zou ik me helemaal verliezen in het maken van een stappenplan. Ik zou zelfs meteen met een businessplan op de proppen komen.”

Wie ambitieuze ideeën niet uit de weg gaat, durft al eens de details over het hoofd te zien. Het zijn die details in contracten en slechte afspraken die een sneeuwbaleffect veroorzaakten en die Nuytten en Octopin zouden versmachten. “Ik heb op een bepaald moment een van mijn ontwikkelaars heel wat verantwoordelijkheid gegeven. Maar onder welk soort contract hij werkte, wist ik eigenlijk niet.” De beloofde aanpassingen werden niet opgeleverd waardoor er een conflict ontstond. “Ik was niet bang om naar de rechtbank te stappen, ik vond dat ik gelijk had.” Als hij er nu op terugkijkt, had hij het nooit tot een rechtszaak mogen laten komen. “Maar er was niemand die me kon vertellen hoe ik het wel had moeten aanpakken.”

Roadtrips

Naast de juridische problemen werkte ook de softwaretoepassing niet meer naar behoren waardoor klanten afzegden en geldstromen stilvielen. Nuytten moest een tiental mensen op straat zetten. Maar van opgeven wilde hij niet weten. “Ondanks dat zwaard van Damocles dat me boven het hoofd hing, ben ik altijd in Octopin blijven geloven.” En dat enthousiasme leek alle problemen te overwinnen. Nuytten besefte na zijn trip naar Silicon Valley dat de echt grote vissen die zijn product konden gebruiken, in New York zwommen.

Maar daar ontplofte de tikkende tijdbom die Nuyttens lichaam was geworden onder alle druk. “Ik ben van New York teruggekeerd en alle energie was weg uit mijn lichaam.” De jonge ondernemer sloot zich af van de buitenwereld en vluchtte in het studentenleven dat hij nooit had gehad. “Ik was op dat moment 21 jaar en had alleen maar keihard gewerkt.”

Dankzij een nieuwe vriendengroep in Brugge, die niet eens goed wist wie en wat Nuytten precies was of deed, kroop hij voorzichtig uit een dal. “Tegelijkertijd heb ik toen alles van me afgeduwd. Ik reageerde niet meer op e-mails of telefoontjes en negeerde alle briefwisselingen. Ik ben er nog altijd niet goed uit of die periode me toen goed gedaan heeft of me nog dieper in de penarie heeft gestopt.” Als zijn vrienden andere dingen te doen hadden, gooide Nuytten een matras in zijn auto en reed hij door Europa om alles op een rijtje te zetten. “Soms stond ik ergens geparkeerd met mijn wagen en kon ik niet anders dan naar mijn stuur schreeuwen uit frustratie. Hoe was het mogelijk dat ik zo’n mooi product uit mijn vingers zou laten glippen.”

Hebberige snob

Uiteindelijk trokken de aandeelhouders van Octopin aan de noodrem en eisten ze van Nuytten een uitleg waarom hij van de aardbol was verdwenen. “Ik heb tot dat moment een totaal verkeerd beeld gehad van investeerders. Ik beschouwde ze als een partij die ik te vriend moest houden, die niet altijd het beste met me voor had.” Het tegendeel was waar: zijn investeerders reageerden heel menselijk op de beginnersfouten van Nuytten, ook al hadden die zware gevolgen.

Het vertrouwen van de investeerders zou voor een tweede herlancering zorgen. Hij slaagde er opnieuw in om een aantal nieuwe klanten te werven, zijn product bij te schaven en vers kapitaal op te halen. Maar het kwaad was al geschied. De rechtszaak over niet betaalde contracten bracht Octopin uiteindelijk ten val. Een rechter veroordeelde Octopin tot een schadevergoeding van 70.000 euro. “Een bedrag dat we in die fase niet konden ophoesten.” Nuytten legde na een lange strijd uiteindelijk in 2015 de boeken neerde boeken neer.

Vandaag praat Nuytten heel open over de Octopin-periode, dat is niet altijd zo geweest. Hij is ook heel kritisch voor zichzelf. “De Wouter Nuytten van Octopin was een kapitalistische, hebberige snob die dacht dat geld ophalen hetzelfde betekende als succes hebben. Maar ondertussen weet ik beter: geld maakt niet per se gelukkig. Ik ben er vooral ongelukkig door geworden.” Die levensles is ook de inspiratie achter Human Districts. “Ik heb aan den lijve ervaren hoe het voelt om rekeningen van 50 euro niet te kunnen betalen of een deurwaarder over de vloer te krijgen. Hoewel ik altijd steun heb gehad van mijn ouders, voel je je alleen op de wereld als dat gebeurt.”

Het heeft ervoor gezorgd dat het woord succes voor Nuytten een nieuwe invulling heeft gekregen. “Ik zit nog altijd in met wat mensen over me denken. Als ik morgen sterf, wil ik dat iedereen me herinnert als een goed persoon. Een jonge gast die iets nobels geprobeerd heeft.” Of dat met Human Districts zal lukken, is een andere zaak, beseft Nuytten. “Maar ik vind het absurd dat mensen 30 jaar voor hun huis moeten afbetalen en ik besef nu dat ik skills heb die kunnen helpen om dat op te lossen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234