Zaterdag 31/07/2021

Zware jongens met dito gevoelens

Pletwalsaanpak blijft in rockkringen erg populair

Therapy?

Suicide Pact-You First, ARK 21/Universal.

Nine Inch Nails

The Fragile, Interscope/Universal.

Filter

Title of Record, Reprise/Warner.

Was het Noord-Ierse Therapy?, na melodieuze poppunkplaten zoals Troublegum en Infernal Love, de draad kwijtgeraakt? Na hun vorige, nogal halfslachtige cd Semi-Detached leek het antwoord op die vraag pijnlijk duidelijk. Maar zanger-gitarist Andy Cairns en zijn maats hebben tijdig het roer omgegooid: op hun nieuwste werkstuk, Suicide Pact-You First, zijn ze zich gaan herbronnen en komen ze op de proppen met een snoeihard gitaarrockgeluid, dat herinneringen oproept aan hun prille beginperiode. Producer Head, bekend van zijn werk met PJ Harvey, liet de groep live spelen in de studio, drukte af en toe de opnameknop in en hield de overdubs tot het absolute minimum beperkt. Het resultaat klinkt dynamisch, gebald en energiek.

Therapy? heeft altijd al met metalinvloeden geflirt, maar in opener 'He's Not That Kind of Girl' vinden we ook de grilligheid van een Captain Beefheart terug, terwijl het logge gebeuk in 'Big Cave In' en 'Sister' rechtstreeks verwijst naar de pletwalsaanpak van Steve 'Shellac' Albini. Het kost de melodieën meer tijd dan vroeger om door de hardcore-muur te breken, maar laat je daar vooral niet door afschrikken. Na een vernietigend openingssalvo is er immers ook ruimte voor fraaie rustpunten van het type 'Six Mile Water' of 'God Kicks'. Erg boeiend is ook de niet vermelde, ruim tien minuten durende mystery track: een intrigerende film voor het oor met in de hoofdrollen: strijkers, allerlei elektronica en een soort parlando dat Mark E. Smith doorgaans uit zijn strot perst. Cairns stopt zijn teksten dit keer vol verwijzingen naar literair werk van Nietzsche en James St James, maar de headbangers onder ons mogen gerust zijn: Therapy? klinkt explosiever dan ooit.

Sinds hij tien jaar geleden debuteerde met Pretty Hate Machine, gedraagt Trent Reznor zich als een geobsedeerde studiorat. De muziek die hij maakt als Nine Inch Nails klinkt getormenteerd en psychotisch, en zijn universum is er een van vervreemding en razernij. Zijn combinatie van pulserende elektrorock, heavy metal en gruizige industrial noise heeft tegelijk iets bloedstollends en grotesks, maar de Amerikanen lusten er wel pap van. De schrik van alle heilige huisjes heeft thuis zelfs een paar Grammy's op de schouw staan.

Aan ambitie ontbreekt het de man kennelijk niet: The Fragile, de eerste NIN-collectie in vijf jaar, bevat 104 (!) minuten muziek (17 songs en 6 instrumentals), gespreid over twee cd's. Noem het een langgerekte identiteitscrisis, met als ingrediënten: rusteloosheid, twijfels, paranoia en depressie. De studio blijft in Reznors muziek een hoofdrol spelen: er worden diverse akoestische en elektronische instrumenten gebruikt, maar hun klank wordt dermate bewerkt en vervormd dat je ze nauwelijks meer uit elkaar kunt houden.

De songs van Nine Inch Nails zijn als kapotte machines: ze draaien nog wel, maar je weet nooit op welk moment ze aan het sputteren zullen slaan. Bij beluistering flitsen je adjectieven als hoekig, weerbarstig en dissonant door het hoofd, maar soms wordt het ook gewoon geforceerd en bombastisch. Reznor brult en schreeuwt, gaat nu eens tekeer als een duivel in een wijwatervat en wandelt dan weer door zijn eigen inferno als een landheer die je vol trots zijn domein laat zien. Een reis met ups en downs dus: een dubbelaar waar menigeen zijn tanden op stuk zal bijten.

Voormalig NIN-gitarist Richard Patrick opereert tegenwoordig onder de naam Filter en maakte vier jaar geleden al de cd Short Bus, die met 'Hey Man, Nice Shot' een onverwachte hit opleverde. Partner Brian Liesegang werd intussen gedumpt, waardoor het hele gewicht van de groep nu op Patricks schouders rust. Met zijn stormachtige maar melodieuze songs, waarin zowel flarden metal als industrial zijn verwerkt, ligt Title of Record grotendeels in het verlengde van het debuut. Toch vallen er ook verrassingen te noteren, zoals de pure pop van 'Take a Picture' of het in spijt en ludduvudu gedrenkte 'I'm Not the Only One'. De nummers zijn intens, emotioneel en schaamteloos openhartig. Patrick werd tijdens de opnamen in de steek gelaten door zijn vriendin, neemt afscheid met 'Miss Blue', overdenkt zijn zonden en slaat af en toe een welgemeend mea culpa. Want de man heeft geleerd dat hij niet aldoor hoeft te schreeuwen en te tieren. Ingetogen kan soms net zo prangend zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234