Zaterdag 14/12/2019

Interview Familieklap

Zussen Samira en Latifa: ‘Verandering, dat is wat de El Kaddouri’s drijft’

Samira (l.) en Latifa El Kaddouri. Beeld Bob Van Mol

De jongste is 22 jaar, vroedvrouw, werkt nu als kinderverzorgster en geeft lezingen over seksualiteit en alle taboes die daar nog aan vasthangen. De oudste is 26 jaar, grafisch vormgeefster en woont sinds kort in Borgerhout. West-Vlamingen in Antwerpen: de zussen Samira en Latifa El Kaddouri.

LATIFA

“Samira en ik zijn magneten met ongelijke polen. Komen we te dicht bij elkaar, dan klikken we niet samen, maar stoten elkaar af. Onze karakters zijn tegengesteld, maar onze band is niettemin hecht en warm. We zijn ook echt goede vriendinnen. Ondanks de verschillen is Samira diegene die ik als eerste bel als er iets fout loopt. Maar ze is ook diegene met wie het het vaak botst.

“Wij komen uit een gezin van vijf kinderen (Warda, Nadia, Latifa, Samira en hun jongere broertje Nawfal, red.) en groeiden op in het West-Vlaamse Lauwe, bij de Franse grens. Toen al waren onze karakters de meest uiteenliggende van het gezin. Ik ben een prater, wil alles bespreken, terwijl Samira meer van stilte houdt en zich nu en dan terugtrekt. De behoefte aan praten bepaalt ook mijn professionele leven. Als vroedvrouw en opvoedkundige heb ik onlangs My Dear Body opgericht, een Instagram-pagina waarop ik ’cultuursensitieve taboes’ aankaart.

“In concreto gaat het over alles wat met seksualiteit te maken heeft, wat bij jongeren met een migratieachtergrond vaak extra gevoelig ligt. Thuis kon ik nooit over seksualiteit of lichamelijkheid praten of het woord ‘borsten’ gebruiken. Werd er gekust op de televisie, dan keek iedereen naar de grond. Mijn vriendinnen in West-Vlaanderen praatten vroeger wel openlijk over seksuele ervaringen, over hun vriendjes, maar ook over experimenten met hetzelfde geslacht. Die openheid kennen mensen uit andere culturen niet. Ik wil af van het taboe dat op seksualiteit rust, maar moest zelf ook schroom overwinnen om dit thema openlijk aan te kaarten. Het laatste duwtje kwam van mijn zussen, ook van Samira. Doe dat, het is belangrijk, zeiden ze.

“Dus gaat My Dear Body verder dan Instagram en geef ik ook lezingen. Dan nodigen vrouwengroeperingen me uit, of meisjesverenigingen en ga ik in gesprek over seks, over masturberen, over maagdelijkheid, enzovoort, want ik voel dat veel jonge moslimmeisjes met vragen zitten. Niet alleen moslimmeisjes, overigens. Ik moedig hen aan het te dúrven bespreken.

“Wat is seks? Wat kan en wat kan niet? Hoe ervaar ik mijn eigen lichaam? Maar ook concreter: verlies je je maagdelijkheid door het gebruik van een tampon? Dat klinkt wellicht vreemd, maar dat vragen veel jonge moslima’s zich af.

“Onlangs nog gaf ik een korte cursus seksuele vorming aan een groep Brusselse, mannelijke, leerkrachten lichamelijke opvoeding, hoe ze moeten omgaan met meisjes die van hun ouders geen tampon mogen gebruiken.

“Mijn ouders, zussen en echtgenoot steunen me hierin, al denk ik niet dat mijn moeder de Instagram-app op haar smartphone heeft staan. (lacht) Bij hen kan ik het woord ’seksualiteit’ nu al makkelijk gebruiken, maar als ik deelneem aan een panelgesprek, zoals afgelopen week op het Festival van de Gelijkheid, en ik weet dat mijn mama in de zaal zit, dan moet ik schroom overwinnen om over masturbatie te praten. Maar het moet. Dat taboe moet eraan geloven.”

Samira (r.): “Ik zou het niet aandurven om, zoals Latifa, op een podium openlijk over seks te praten.” Beeld Bob Van Mol

SAMIRA

“Verandering, dat is wat de El Kaddouri’s drijft. Kijk je naar de vier zussen, dan proberen we elk op een ander domein iets te forceren. Latifa probeert het taboe rond seksualiteit te doorbreken, Warda (literatuurwetenschapper en afgelopen zomer nog columniste bij De Morgen) sprak in 2015 namens België op de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in New York over jeugdwerkloosheid en discriminatie.

“Nadia richtte in Kortrijk een jongerenvereniging op om mensen met een migratieachtergrond meer te betrekken bij het maatschappelijk leven, en ik probeer als grafisch vormgeefster ook op mijn manier een steen in de rivier te verleggen. Nu werk ik voor een bureau dat inzet op inclusieve communicatie.

“Ik zou het niet aandurven om, zoals Latifa, op een podium openlijk over seks te praten. Maar in de masculiene, witte wereld van de grafische vormgeving probeer ik me als Marokkaans-Belgische niet te laten wegdringen. De Arabische cultuur is heel divers, de Berberse ook, en dat laat ik doordringen in mijn werk. Een identiteit is niet uniform, die is meer­lagig.

“De studie grafische vormgeving voelde voor mij ook aan als een overwinning. Ik heb een BSO-geschiedenis en twijfelde of ik een bachelor wel aankon. Maar toen ik op de Luca School of Arts in Gent terechtkwam, ging er een wereld voor me open en wist ik waar mijn toekomst lag.

“Als zussen leiden wij het leven waar onze ouders altijd van hebben gedroomd. Mijn vader kwam als twaalfjarige naar België, in het kader van gezinshereniging. Hij sprak geen letter Frans of Nederlands en begon hier in het eerste leerjaar van de lagere school. Beeld je dat eens in: een kerel met een enorme krullenbos die een meter groter is dan zijn klasgenoten en omringd is door kinderen die zes jaar jonger zijn en een voor hem totaal vreemde taal spreken.

“Vader ging uiteindelijk tot zijn achttiende naar school, dus tot hij het lager onderwijs had afgewerkt, en ging de fabriek in. Nu werkt hij als mecanicien in een drukkerij, maar hij slaagde er later wel in om een diploma bedrijfsbeheer te behalen en studeerde plots ook ‘videomontage’. (lacht)

“Mijn mama slaagde voor de studie verkoop en nam er Frans bij. Prachtig is dat. Die obstakels kennen wij, de derde generatie, niet meer. In ons gezin was er ook geen druk, waren er geen te hoge verwachtingen en kreeg iedereen carte blanche. Wij zijn onze ouders daar oprecht dankbaar voor. Zonder hen was dit niet gelukt.

Latifa over Samira: “Mijn zus heeft een abnormale obsessie voor konijnen.”

Samira over Latifa: “Ze kent de film Mean Girls helemaal uit het hoofd, zowel de tekst als de beelden.”   

“Latifa woont in Temse, wat qua afstand nog haalbaar is, maar Warda woont in Amsterdam en Nadia werkt in Utrecht. De El Kaddouri’s zijn uitgezwermd en hoewel dat op een grote zelfstandigheid duidt, doet het ook pijn. Ook voor Latifa. Ik mis mijn zussen, en hoewel ik in Lauwe altijd verlangde naar de ’grote buitenwereld’, keer ik nu graag terug naar West-Vlaanderen, om de overprikkeling van de grote stad te compenseren.

“Weten dat geen enkele zus nog thuis woont, voelt vreemd aan, maar het is ook intens en warm als we elkaar terugzien.” 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234