Vrijdag 18/09/2020

Zussen Deborah en Rebekka Mariani bijten door in vtm-hit 'Mijn restaurant'

'Wij zullen zeker actief blijven in de horeca'

'Ik kwam de nog kale keuken binnen en dacht: hier zet ik mijn microgolf en hier mijn steamer. Komen ze ineens met professionele vuren en bakovens aanzetten. Wow, dacht ik... dit is écht.' De zusjes Mariani uit Mijn restaurant in Diest moesten op één maand leren waar je een paar jaar voor nodig hebt: een topzaak runnen.

Door Marijke Libert

BRUSSEL l Hype in vtm-land. Mijn restaurant is hot. De reeks is aan een steile opmars in de kijkcijferlijst bezig, en zonder meer talk of the week/month. Volgens vtm-woordvoerder Mark Vanlombeek zit hier voer in voor een sociologische of communicatiestudie.

Het zál uitgezocht moeten worden, want op de persdienst begrijpen ze het ook niet meer. Gek draait het er deze dagen. "Dit programma verkoopt zichzelf, je hebt geen marketing nodig. Was het maar met elk programma zo", lacht Vanlombeek.

Het is niet alleen rijtje schuiven om bij (sommige, de beste) deelnemende restaurants een tafel te bemachtigen maar ook file staan om de kokerellende duo's tussen al dat zaal- en keukenwerk door een paar vragen voor te leggen. De spanning stijgt bovendien omdat die ongenadige afvalkoers is ingezet. Deze week vielen de eerste nominaties en dus zullen dra de eerste koppen rollen. Voor wie uitgesloten wordt, gaat de zaak onherroepelijk dicht.

Het spelelement is bij Mijn restaurant van enige tel, al is de spanning er toch wat af. Blijkbaar kijkt Vlaanderen vooral om te zien wie zal verliezen, wie eerst, wanneer en waarom. De winnaar, al mag dat niet echt gezegd, lijkt volgens de commentatoren op internet al vast liggen. Het betreft een vurige Italo-Belg met een kort lontje, Claudio genaamd. Hemels kookt hij, grote chefs wensen hem nu al sterren toe (meervoud!), maar verbaal dient hij uppercuts toe die pijnlijk doel treffen. Hij meent het niet, legde de mens al uit, het was "van de spanning", en zoiets gebeurt nu eenmaal, weten zijn collega-chefs. Topkeukens behoren niet tot de zachte sector.

Spanning, een drukkende sfeer en ronduit emotionele momenten maken ze ook in het restaurant Fleur Délice in Diest mee, gerund door de zusters Deborah en Rebekka Mariani. Het zijn geen seuterige Miekes, maar deze week stonden ze op het punt te kraken. Fysiek moe en psychisch onderuit. Daarbovenop vernamen ze een paar weken geleden dat hun moeder, een tijdje terug hersteld van kanker, hervallen was. De rondzwierende camera's registreerden vorige dinsdag hoe de oververmoeide zussen zich aan alle tafelranden vasthielden om niet te bezwijken. Maar de meisjes krabbelden weer overeind en namen gisteren zelfs even de tijd om ons tussen 'twee services door' uit te leggen hoe je dat doet: onder grote druk voortdoen en je blijven uitsloven in een wereldje dat je niet écht kent (Rebekka werkt in een reisbureau, Deborah runt een kinderdagverblijf, en beiden volgden bij Syntra een opleiding 'zaal en keuken').

Het duo had er rekening mee gehouden dat ze bij de eerste afvallers zouden zitten. Zeker na de onverbloemde commentaar van sterrenchef Sergio Hermans van Oud Sluis: "De bediening hier is in één woord KUT!"

Dat moet steken. Worden jullie eigenlijk psychologisch begeleid?

Deborah: "Jazeker. Zo vaak als we willen krijgen we psychologische steun. Dan komt er een heel sympathieke jongen langs die met ons praat. Eerst dacht ik: nee, dat is niets voor mij, maar het klikt wel. Hij had snel door dat ik een heel gesloten boek ben, niettegenstaande mijn grote mond. Ik ben de oudste, weet je wel, die hoort de boel wat recht te houden."

Rebekka: "Die overvleugelt en beschermt."

Maar stortte deze week wel in voor de camera's.

Deborah: "De tranen moesten eruit. We hebben amper tijd voor onszelf, en ook veel te weinig tijd voor die zieke moeder. Af en toe krijg je dan een slag."

Wat had je niet ingeschat?

Deborah: "Het horecaleven op zich is gigantisch zwaar."

Rebekka: "Het is nooit gedaan. Je sluit je deuren om één uur en de dag erop sta je er vroeg terug. Je moet bestellingen doen, zuinig zijn op uitgaven..."

Deborah: "Facturen betalen, intussen je personeel aanmoedigen, proberen jezelf niet te verliezen in het werk en tegelijk je zusterband verzekeren. Zwaar is vooral dat het zo vlug moet gaan. Wat wij nu doen, daar zou je een jaar voor moeten inlopen bij een grote keuken. Wij kregen één maand de tijd. Het dwingt je wel om snel bij te leren."

Jullie zijn wel gaan twijfelen deze week: doorgaan of niet?

Deborah: "Ik kraakte even, maar Rebekka stond toen gelukkig iets sterker. En dan was er mama zelf. Ze stimuleerde ons om door te doen. Waarom zouden wij dan ons hoofd laten hangen en opgeven? Rebekka en ik zullen beiden ook zeker in de horeca blijven. Mijn kinderdagverblijf is overgenomen door mijn zusje. Ik wou deze uitdaging aangaan en heb zeker geen degout gekregen. Ik zal later wel nooit zes dagen op zeven mijn restaurant openen. Ik wil twee vrije dagen voor mezelf en mijn familie. Nu gaat dat niet. Er zijn spelregels waaraan we ons moeten en ook willen houden."

Zit het horecagevoel in de genen?

Deborah: "We komen niet uit een milieu van restauranthouders. Mijn vader was wel zelfstandige. Wat vooral in ons zit, is dat we graag hard werken. Ik hoor mensen soms zeggen: 'Ah si j'aurais su, j'aurais fait.' Dat zinnetje wil ik nooit zeggen op mijn vijftigste. Op een bepaald moment in mijn leven zal 'het' gelukt of niet gelukt zijn."

Stel dat jullie avontuur volgende week stopt, is het dan gelukt?

Deborah "Het is nu al een overwinning. Geselecteerd zijn, er ons deze maand doorheen wroeten, keihard bezig zijn. Elke dag is een overwinning. We zien ook alleen maar vooruitgang. We hebben iets bereikt. Ons positivisme helpt, en als we verliezen, hoop ik dat het van een betere is."

Wat is het zwaarste: dit restaurant runnen of met die camera's leven?

Deborah: "Na een week zie je die niet meer, ze zijn bijna een stuk van het interieur geworden. Je focust je echt op dat werk."

Tot die recensenten binnenkomen..

Deborah "Dan draait je maag wel om."

'Jullie bediening is kut': je zult het maar te horen krijgen.

Deborah: "Het kwam gelukkig uit de mond van een knappe gast. En zijn opmerkingen zijn logisch. Wat zou zo'n driesterrenchef anders moeten zeggen tegen deze beginners? Stel je voor: in Sint-Truiden en Kortrijk zijn de deelnemers, de chefs, al jaren bezig. Als tegen hen zoiets gezegd wordt, zal het dieper raken. Wij zijn niet ervaren genoeg om hiervan helemaal van de kaart te zijn. Dit is een leerschool in vierde vitesse."

Hoe omgaan met een chef als Peter Goossens?

Deborah: "In het begin was dat een nachtmerrie. Ik heb het hem ook gezegd: 'Man man, jij kunt hard overkomen. Zeg dat toch op een zachtere manier.' Maar zo werkt dat kennelijk niet. We hebben wel al afgesproken, Rebekka en ik, dat we ooit in het Hof van Cleve gaan eten."

Waren jullie voldoende voorbereid op deze reeks?

Deborah: "Totaal niet. We hadden wel koksschool in avondles gedaan, maar eigenlijk.. Ach, we wisten bijna niets."

Ook de termen niet

Deborah: "(lacht luid) We hebben véél moeten inhalen."

Rebekka: "Als ik jou soms bezig hoorde in het begin, heb ik heel hard moeten lachen. Je gebruikte namen die ik niet begreep en die jij de week ervoor ook nog niet kende. Zoals..."

Deborah: "Een chlorofyl maken. Ik hoorde zeggen: ik heb vandaag vier chlorofyls gemaakt..."

Rebekka: "Of de Roner gebruiken, 'iets in de Roner bakken of garen'. Kénden we niet."

Deborah: "Ik herinner me nog hoe ik in dit pand binnenkwam en zei: 'En hier ga ik mijn microgolfke zetten en daar mijn steamertje en daar mijn kookvuur.' Kwamen ze daar ineens met al die professionele apparatuur binnen. We vielen om van verbazing. Wat was dát, zeg?"

Mogen jullie dan wel verwachtingen koesteren om te winnen? Dat lijkt toch redelijk moeilijk wegens die achterstand?

Deborah: "Er wordt over meer beslist dan alleen maar over je keuken. Je moet een goed team hebben, je boekhouding kunnen doen, een goede chef-kok hebben en een goede kracht in de zaal."

Hoe komen jullie hier uit, als persoon?

Deborah: "Ik heb technische zaken geleerd, maar ook heel menselijke. Ik voel bijvoorbeeld dat hoe ik leef gewoon juist zit. Ik zal meer dan ooit het maximale uit mij persen. Want voor je het weet, heb je voor wat mama doormaakt."

Als jullie genomineerd worden en eruit gaan, moet de zaak meteen dicht.

Rebekka: "We vinden dat eerlijk. Er is toch altijd maar één winnaar. Trouwens, iets verliezen, puur materieel, doen we niet. We hebben er van ons eigen centen nog geen euro ingestoken. Uiteraard zit onze ziel er een beetje in, en er is een band met het personeel, maar voor ons eindigt dit avontuur nooit. Misschien realiseren we iets van onszelf, zonder camera's, met eigen spelregels."

Deborah:

We hadden wel koksschool in avondles gedaan, maar eigenlijk wisten we bijna niets

Rebekka:

Als we eruit liggen, is dat eerlijk. Er kan immers maar één winnaar zijn

n Rebekka en Deborah (r.) houden zich sterk: 'Het horecaleven is gigantisch zwaar, maar we heb er geen degout van gekregen.'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234