Woensdag 16/06/2021

Zuinige keuken in een joyeuze ruimte

Een mond vol, wat van het gerecht niet kan worden gezegd

eroen Meus lijkt me een sympathieke kerel. Hij vertelt geen onzin in interviews of tv-programma's en hij leest zelfs boeken. Hij praat snel en vlot, met een Brabants accent, en heeft de looks om de Vlaamse Jamie Oliver te zijn. Bovendien durfde hij het aan om een restaurant te openen in een wat ongure buurt buiten Leuven, langs de vaart, in een voormalige conservenfabriek. Door zijn televisiebekendheid spoedde natuurlijk iedereen zich van de eerste dag derwaarts om te gaan zien en proeven of hij de hooggespannen verwachtingen zou waar maken. Ik wachtte een paar maanden af, de tijd om de dingen in de plooi te laten vallen. Een collega met comfortabele dienstwagen vergezelt me - gelukkig, ik zie me daar 's avonds nog niet te voet naartoe trekken- en zo weet ik nu ook wat file is op een regenachtige avond tussen Diegem en Leuven. We moeten goed uitkijken om in het donker het voormalige huis van Marie Thumas te herkennen, maar daar is het. Voor een vreemdeling als ik is de industriële setting met uitzicht op de Interbrew gebouwen inspirerend, maar mijn Leuvense compagnon denkt dat er nog veel water naar de zee zal moeten stromen eer het hier de hippe buurt wordt die wordt voorspeld.

Samen met enkele meisjes die naar de fitnessclub gaan klimmen we de trap met hoge betonnen treden op, en stappen pardoes binnen in een andere wereld. Dit is theater! Barokke luchters met verguldsel en fluwelen banken, kleine spotjes en flikkerende kaarsvlammetjes, het decor krijgt onmiddellijk een goed rapport. We hebben honger, en gaan dus niet aperitieven in de zeteltjes, maar gaan rechtstreeks aan de dis. Mijn gezelschap vindt dat er wel véél tafels in de ruimte zijn gezet, maar uiteindelijk zullen we weinig hinder van de overige gasten ondervinden. (De Studio-Brusselploeg die neerstrijkt aan een nabije lange tafel houdt zijn fatsoen).

Jammer dat er geen spotje op onze tafel is gericht, want een kaart lezen in 'stemmigduister' is niet eenvoudig. Terwijl ik de gerechten probeer te ontcijferen, proeven we een van de huisaperitieven, een correcte Portugese rosé schuimwijn (Beiras, 6,5). Er is een beperkte kaart, maar Luzine werkt vooral met menu's. Links staan vijf gerechten. Die krijg je voor 60 euro. Wil je minder eten dan kan dat met drie gangen voor 40 euro of vier voor 50 euro. In alle formules heb je de keuze tussen kaas en dessert. Wil je de beide, dan moet 15 euro supplement worden betaald (vreemd, want kazen en desserts à la carte kosten maar 10 euro). Het aantal gangen bepalen vind ik altijd moeilijk als je geen idee hebt van de grootte van de porties, maar omdat je tegenwoordig zo vaak al wordt getracteerd op een resem voorafjes, zijn we het er gauw over eens om het driegangenmenu Ambassador te nemen. Voor 18 euro per persoon worden ons de daarbij passende wijnen beloofd. Er komen twee proevertjes, telkens in een glaasje. Het eerste is een flauw wit soepje met grijze garnalen en steranijs. Het tweede, met een luchtige brandade van sardientjes, is pittiger. De jonge kelners - met hetzelfde accent als de kok- raffelen de ingrediënten af en zijn dan als de wind weer verdwenen.

Ons voorgerecht is drie lijnen lang: Dubbele bereiding met wilde Sokeye zalm, carpaccio met nem van king krab en gerookt zout, tartaar met pompelmoes, curry en vanille. Een mond vol, wat van het gerecht niet kan worden gezegd. De tartaar is fris en smakelijk, de 'carpaccio' nogal vlak en in één hap weg. Er komt een glaasje chenin van de Loire bij, en ook hier is de fles verdwenen voor we ze hebben bekeken. Wie voor het volledige menu ging, heeft nu recht op gebakken snoekbaars met stoofvlees van kalfsschouder, gevolgd door een gebakken coquille met aardappelmousseline. Voor ons volgt meteen het hoofdgerecht, een snede smakelijk en van een vetrandje voorzien Berkshirevarken met een mini-stronk witloof en een kaaskroketje. De jus is van tripel, de sabayon van Tierentyn. Dit is lekker. We krijgen er als extraatje een kopje stoverij bij. Vlees bij vlees? Ik had liever wat meer groenten gehad. De rode wijn komt uit Italië, 'van onder Piemonte'. Bij mij kan er gerust nog een stukje kaas bij. De kazen komen van Fried Elsen, een echte kaasmeester die zijn vak kent, verzekert mijn collega me. Drie vierkantjes geitenkaas ("de naam van die derde vergeet ik altijd" aldus de kelner) worden geserveerd met een glaasje sauvignon uit Oostenrijk. Fijnproevers zijn tot inzicht gekomen dat kazen meer geflatteerd worden door witte dan door rode wijn, en dit huwelijk is ongewoon, maar het bevalt. Aan de andere kant volgt nog een brownie van chocolade met sorbet van clementine en mousse van praliné. Onze balans? Een verrassende en aangename plek, maar nog te veel onvolkomenheden om de eindrekening van 134 euro goed te laten verteren. De porties zijn zuinig, de bediening haastig, en op het varkentje na zal geen smaak me in het geheugen blijven plakken. n

Luzine

* K. Begaultlaan 16/6, 3012 Wilsele

* tel. 016/890.877

* gesloten: alle middagen, zondag en maandag

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234