Zaterdag 19/09/2020

straatblog

Zou ik dan toch langzaam veranderen in een cultuurpessimist?

Beeld Geert Simonis

Geert Simonis is een geletterd mens, een gewaardeerd popkenner, een amateurknutselaar en zelfverklaarde minister van Staat.

Gewapend met mijn beste vlindernet en een handvol in chloroform gedrenkte watten fietste ik zondag het centrum van Leuven in. Mijn agenda dicteerde een jachtpartij in de Kruidtuin op de Kapucijnenvoer. Binnen de kortste keren had ik mijn herbarium van mooie woorden gevoelig uitgebreid.

Druifkruid, wondklaver, guichelheil, akkermunt. Laat de lettergrepen van uw tong rollen en proef die wonderlijke aroma's. Ze liggen nu te drogen in mijn werkkamer. In de paasvakantie zal ik ze netjes rangschikken in kaders om aan de wand te spijkeren. Ik zou kunnen wennen aan dit bestaan van jager en verzamelaar.

De rest van mijn zondag heb ik ouderwets de culturo uitgehangen. Zij het dan een bijzonder politiek correcte culturo. In Cinema Zed zag ik 'Twelve Years A Slave' om mij achteraf lekker te schamen voor mijn blanke huid en de misdaden van mijn ras. In OPEK zag ik de feministische dansvoorstelling 'WithOutMan' om mij een stevige pot te generen voor mijn pielenmuis en de wandaden van mijn sekse.

Zowel in Zed als in OPEK nam naast mij een meisje plaats, dat prompt haar schoenen uitdeed. Voor de duidelijkheid: twee verschillende meisjes. Zonder te aarzelen, zonder rond hen te kijken, ontdeden zij zich van hun schoeisel alsof het normaalste zaak van de wereld was.

Twee keer was ik gechoqueerd. Is mijn verknochtheid aan beleefdheid en goede manieren zo passé? Ben ik een fossiel omdat ik mijn zinnen lardeer met alsjebliefts en dankjewels, omdat ik deuren openhoud voor andere mensen en vriendelijk "Goedemorgen" zeg tegen de buschauffeur? Is het abnormaal dat ik mijn schoenen aanhoud? Zou ik dan toch langzaam veranderen in een cultuurpessimist?

Kijk, ik vind comfort ook belangrijk. Ik wurm mij geregeld blootsvoets en in joggingbroek door de dagen. Zij het dan in de privacy van mijn eigen woonst. Ik val daar geen andere mensen mee lastig. Helaas zijn er steeds meer van die andere mensen die daar niet hetzelfde over denken.

Indien u niet onder een rots verblijft, weet u vast wel dat Ivo Victoria onlangs een nieuwe roman uitbracht. 'Dieven Van Vuur' speelt zich deels af in het hippe Antwerpen van de vroege jaren dEUS. In meerdere interviews sprak Victoria over de toenmalige discrepantie tussen de vrijheid-blijheidattitude van de Steinerschooltypes en zijn eigen gereserveerdheid van op het katholiek college.

Het is een verwante discrepantie die mij zondag loeihard in het gezicht spoog en al de wondklaver van de wereld kon de pijn niet stelpen. Ik zou er een vlammend opiniestuk aan kunnen wijden om te eisen dat de maatschappij zichzelf corrigeert. Ik ben helaas realistisch genoeg om te beseffen dat de enige haalbare optie is dat ik de kruidentuinen en de culturele huizen laat voor wat ze zijn.

Dat ik best een kluizenaar word, die zijn dagen vult door zijn herbarium van mooie woorden te organiseren, te herorganiseren en nog maar eens te herorganiseren. Die de deur openhoudt als er een tumbleweed wilt passeren en vriendelijk "Goedemorgen" zegt tegen zijn spiegelbeeld. Het enige gezelschap dat hij nog verdraagt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234