Zondag 07/03/2021

Zonneslag in december

HHHHI

rock

sheryl crow in een uitverkocht koninklijk circus

Brussel

Eigen berichtgeving

Bart Steenhaut

Toen Sheryl Crow onlangs veertig werd, leverde haar dat naast taart en gebak vooral een flinke depressie op. De zangeres was bang dat ze zich niet langer zou kunnen handhaven tussen het soort popsterretjes van wie ze ondertussen de moeder kon zijn, en overwoog zelfs om de muziekbusiness voorgoed vaarwel te wuiven. Die crisis heeft ze ondertussen alvast overwonnen, en ook het optreden dat de achtvoudige Grammy-winnares vrijdagavond naar Brussel bracht, had meer weg van een hartelijk weerzien dan van een vroegtijdig afscheid.

Sinds Sheryl Crow tien jaar geleden debuteerde met het adembenemende Tuesday Night Music Club is ze erin geslaagd om stand te houden in een wereld waar verpakking het alsmaar vaker op de inhoud wint. Veel van de zangeressen die destijds samen met haar debuteerden - Paula Cole, Meredith Brooks, Joan Osbourne - zijn ondertussen in rook opgegaan, of maken enkel nog platen voor hun naaste familiekring. Crow verzamelde daarentegen genoeg hits om er een hele cd mee te vullen en geniet het respect van iedereen die zelf muziekgeschiedenis heeft geschreven. Prince en Johnny Cash coverden haar songs, Bob Dylan deed Crow zélf een nummer cadeau, en zowel Keith Richards, Eric Clapton als Emmylou Harris werken op verzoek aan haar platen mee. Samen zagen ze hoe Sheryl Crow - klein, vinnig en nog steeds te mooi voor woorden - de set wat routineus in gang stak met een gespierde versie van 'Steve McQueen'. Het duurde evenwel niet lang voor de ene publieksfavoriet naadloos in de andere overging, en vanaf 'My Favorite Mistake' zat de groep op het juiste spoor. Er werd gespeeld met de vastberadenheid van een kok die niet zou rusten voor hij de laatste klonters uit z'n saus had geroerd, en ook Crow zelf vond de bezieling terug die van een goede song een uitstekende song maakt. De muziek van Crow vertoonde nogal wat raakpunten met the southern rock van Fleetwood Mac, The Eagles en The Allman Brothers. De zon scheen bijgevolg blaren in het sprankelende 'C'Mon C'Mon', en 'If It Makes You Happy' werd gestut door een relaxt gitaarriedeltje en een orgeltje dat zoemde als een bij die net een overvolle stamper in de gaten kreeg.

Ook het van Cat Stevens geleende 'The First Cut Is The Deepest' zat vol verlangen naar de bloedhete zomers van de jaren zeventig, waarbij olifantenbroeken het modebeeld bepaalden en de meisjes strakke, diep uitgesneden bloesjes droegen. In dergelijke songs schraapte Crow de soul van haar keel zoals u en ik dat bij vrieskou doen met ijs op de voorruit, en trof ze je midscheeps in de hartstreek. 'Leaving Las Vegas' en het aan Armstrong opgedragen 'Strong Enough' waren goed voor kippenvel, en met het meegescandeerde 'Soak Up The Sun' klom de temperatuur opnieuw naar tropische hoogten.

'Good Times Bad Times', uit het oeuvre van Led Zeppelin, was een fijn excuus om de snaren nog strakker aan te spannen en de volumeknop open te draaien. Crows midlifecrisis van een tijdje terug was op dat moment niet meer dan een verre, vage herinnering.

WIE Sheryl Crow WAAR & WANNEER Vrijdagavond, Koninklijk Circus, Brussel

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234