Dinsdag 19/10/2021

'Zonder liefde lukt wielrennen niet'

Hij was ooit een van onze grote wielertalenten. Maar tegen de jongens met een duizelingwekkend hoog hematocriet bleek zelfs Serge Baguet (37) niet opgewassen. Mentaal gebroken begon hij medio jaren negentig aan een carrière als dakwerker. Tot de oude liefde voor de fiets weer opflakkerde. Baguet kwam terug, won een rit in de Tour en werd Belgisch kampioen. Vandaag neemt hij voor de tweede keer afscheid van dat 'schone beestenbestaan' van coureur. Een terugblik op een hoogst merkwaardige wielercarrière.

Door Jeroen de Preter en Sven Spoormakers

Flashback naar de zomer van 2001. Het is 25 juli, de Tour bijna gereden. Aan het eind van een overgangsetappe stormt een kopgroep van drie naar de meet, onder hen een kleine Belg met een mooi verhaal. Twee jaar eerder werkte hij nog op een dak, vandaag doet hij mee voor de zege in de grootste wielerwedstrijd ter wereld.

De ontknoping is er eentje met bijzonder veel suspens. Terwijl het peloton de drie koplopers bijna letterlijk op de hielen zit, blijft een van de vluchters halsstarrig zijn deel van het kopwerk weigeren.

Wat elke Belgische wielerfanaat vreest, gebeurt niet. De aanvallers worden nét niet gegrepen en de profiteur voor één keer niet beloond. Serge Baguet wint de belangrijkste koers die hij ooit zou winnen en krijgt meteen een micro onder zijn neus geduwd. "Als hij had gewonnen, ik deed 'm dood", zegt hij over 'profiteur' Massimiliano Lelli. Baguet valt vervolgens in de armen van zijn ploegleider, de legendarische Jef Braeckevelt. In navolging van de blèrende ploegleider in korte broek houdt ook menig Belgisch wielervriend het niet droog.

Het verhaal van Serge Baguet zou niet half zo mooi zijn als het ook niet zo'n dikke zwarte rand had. Want aan die kortstondige euforie van die zomerse dag in de Tour gingen een paar lange, donkere jaren vooraf.

Baguet werd als jeugdrenner een geweldige toekomst voorspeld, maar dat kwam er zeker in het eerste deel van zijn loopbaan niet uit. Reed hij tijdens zijn eerste twee profjaren nog af en toe een mooie prijs, dan doofde zijn ster vanaf '93 langzaam uit. De blijde intrede van epo in het peloton was er misschien niet helemaal vreemd aan.

"Eerst denk je dat het aan jezelf ligt", vertelt Baguet. "Je denkt: ik heb er niet genoeg voor getraind deze winter. Ik heb er niet genoeg voor geleefd. Je gaat dus nog harder trainen, met als gevolg dat je overtraind geraakt en oververmoeid aan het seizoen begint..."

"Natuurlijk hoorde ik in die tijd weleens geruchten over doping, maar ik stond er aanvankelijk niet bij stil. Tot het lijkt alsof je tegen een muur rijdt en je geen spat plezier meer aan je sport beleeft. Je blijft er alles voor doen, maar het levert niets op.

"In die tijd zijn er veel Vlaamse coureurs gestopt. Edwig Van Hooydonck Sammy Moreels, Peter De Clerck,... Je kunt ze de verloren generatie van de Belgische wielersport noemen, ja. Weet je nog, die bergrit in de Tour van '95? Bijna de hele Lottoploeg kwam toen buiten tijd aan. En weet je waarom ik daar niet bij was? Omdat de ploeg me niet eens goed genoeg vond om me te selecteren voor die Tour."

Baguet zou dat jaar geen contractverlenging krijgen bij Lotto. Hij treedt in dienst van het veel bescheidener Vlaanderen. "Eigenlijk was ik toen al beter gestopt, maar goed, ik kon me nog net opladen voor het voorjaar. De Omloop Het Volk zou in '96 passeren in Sint-Lievens Houtem, het dorp waar ik woon. Ik had daar enorm naartoe geleefd, maar een maand ervoor kreeg ik een ontsteking op mijn achillespees. Een mentale dreun die een paar maanden later werd gevolgd door een tweede. Terwijl ik klaar stond om naar de Dupont Tour in Amerika te vertrekken stierf mijn grootmoeder. In plaats van naar haar begrafenis te gaan vertrok ik naar Amerika, in de hoop mijn carrière te redden. Maar toen ik eraan kwam, werd ik ziek. Ik heb mijn vrouw gebeld en gezegd: 'Het is gedaan'."

Baguet kreeg een job aangeboden als dakwerker in het bedrijf van zijn schoonvader. Een schok waar hij even van moest bekomen. "Wielrennen is een beestenstiel, maar het is ook een heel schone stiel. Je traint wanneer en met wie je wilt. Het is een hard maar een vrij leven. Plots moest ik van nine to five werken. Ik wist niet wat dat was. Ik kende alleen de fiets. Werken had ik nog nooit gedaan."

Baguet zou het arbeidersbestaan drie jaar volhouden, een periode waarin hij de fiets aanvankelijk nogal drastisch uit zijn leven had verbannen.

"Ik heb zeker twee jaar niet gefietst. Op een gegeven ogenblik woog ik twaalf kilo meer dan nu. Ik had in die periode ook geen koersfiets meer. Om toch nog wat aan sport te doen heb ik uit de Koopjeskrant voor 10.000 frank een tweedehandsfiets gekocht. Zondag, als het goed weer was, ging ik met mijn maat Scott Sunderland tochtjes maken. Dat ging vlotter en vlotter, en op een dag vroeg mijn gebuur of ik zin had om mee te doen met een mountainbikekoers in Herzele. 'Pas op,' zei hij, 'ze rijden daar serieus door.' Ik heb er tot mijn eigen verbazing gewonnen.

"Niet zo veel later heb ik mijn vrouw gevraagd of ze het erg zou vinden mocht ik weer beginnen. Voor haar was het een donderslag bij heldere hemel. Het was de bedoeling dat ik het dakwerkenbedrijf van haar vader zou overnemen. Plots wou ik het roer volledig omgooien, terwijl de kans op succes natuurlijk absoluut niet gegarandeerd was. Uiteindelijk heeft zij voor mij de beslissing genomen. Als zij het niet wou, had ik het niet gedaan. Een scheiding had ik er nu ook weer niet voor over.

"Van dan af was de klik helemaal gemaakt. De bezetenheid was er weer, de oude liefde. Want dat is uiteindelijk wat je draaiende houdt. Zonder de liefde gaat het niet."

Zijn vrouw overtuigen was een ding, een professionele wielerploeg nog een ander. Nadat Baguet beleefd wandelen was gestuurd bij een aantal kleinere ploegen, was het Jef Braeckevelt van zijn ex-ploeg Lotto die de dakwerker weer een heus profcontract aanbood. Niet veel later debuteerde Baguet, nog net geen dertig, opnieuw als prof.

"In mijn eerste koers, de Trofeo Laigueglia in Italië, ben ik in de afdaling van een colletje samen met een man of vijf en tegen 70 per uur tegen de grond gesmakt. Ik was al meteen de helft van mijn vel kwijt, maar ik was gelukkig als een klein kind. Ik had de hele dag kunnen volgen, ik was weer coureur.

"Jef Braeckevelt was erbij, die dag. 'Serge, ge hebt de laatste drie jaar veel geld weggesmeten, jongen.' Dat was het eerste wat hij toen tegen me zei. Jef zal ik voor de rest van mijn leven dankbaar blijven. Hij ziet er misschien niet zo uit, maar ik ken niemand die meer koersinzicht heeft dan hij. Jef kan achter het peloton rijden en toch weten wat er vooraan gebeurt. Vandaag sukkelt hij wat met de gezondheid maar zijn kopke, dat is nog altijd intact.

"Een schone mens is hij ook. Hij was de eerste die me belde toen ik Belgisch Kampioen werd. Hij kon niet meer klappen van de emotie, zoals na die Tourrit, ja.

"Het klinkt misschien raar voor een buitenstaander, maar ik weet niet of die rit wel mijn mooiste overwinning is. De kermiskoers van Geraardsbergen betekende zeker zoveel voor mij. Het was mijn eerste overwinning bij de profs sinds mijn terugkeer. Ik had drie jaar niet meer gekoerst, en won in de stad waar ik naar school ben geweest, vijf kilometer van mijn huis. En winnen is winnen, of het nu in Geraardsbergen of de Tour is. Winnen, dat is het enige waar je aan denkt in de koers. Als je begint na te denken over het gewicht van een koers, slaat het gegarandeerd in je benen."

De vraag dringt zich op. Had het palmares van Baguet er zonder epo en dakwerken niet veel fraaier uitgezien? "Een zinloze vraag", vindt hij, al knaagt wel ergens het gevoel dat hij er niet heeft uitgehaald wat erin zat. "Ik heb nooit een grote klassieker gewonnen. Dat voelt soms wrang, want ik heb altijd geloofd dat het erin zat. Misschien heb ik het karakter niet van de echte superkampioen? Ik heb nooit gedacht: vandaag ga ik iedereen uit het wiel rijden. Dat is natuurlijk ook klasseverschil. Peter (Van Petegem, zijn vriend en trainingsmaat, JDP/SSL) was, zeker in de Vlaamse koersen, beter dan ik. Het grootste verschil is dat hij mentaal niet kapot te krijgen is. Hij dacht als een rechte autostrade. 'Dat is mijn doel, en niemand brengt me daar vanaf.' Ik heb daar het lef niet voor, ben meer een twijfelaar."

Voor Serge Baguet begint vandaag het leven na de koers, maar wat dat leven precies zal inhouden, daar heeft hij nog geen concreet beeld van.

"Er zijn wel al aanbiedingen geweest. Ze hebben me gevraagd om vertegenwoordiger van dakmateriaal te worden. Mijn naam is bekend in die branche. Maar voorlopig wacht ik af. Ik wil vooral een normaal leven, nu. Iets in de wielersport? Niet als ik er 200 dagen per jaar voor naar het buitenland moet. Ik wil er voortaan zijn voor mijn zoon. Hij is bijna 13 nu, en totaal niet geïnteresseerd in de koers. Hij wil zelfs niet komen kijken als ik meedoe. Sam is een wreed alternatief gastje. Hij is bij Greenpeace, een vegetariër... Soms komt hij thuis met twee zakken vol afval dat hij onderweg heeft opgeraapt. Een rare jongen, hoor. Onlangs heb ik een nieuwe tattoo laten zetten. Hij vond het verschrikkelijk."

"Weet je wat ik heel graag zou doen? Die gasten van Metallica de hand schudden. En wat meer gitaar spelen wil ik ook. Voor de lol, weer een groepje beginnen zoals vroeger.

"Een van mijn schoolvrienden was Franky De Smet van Channel Zero. Het verschil was dat hij zijn haar tot aan zijn gat mocht laten groeien, en ik maar tot hier (wijst naar zijn nek). Ik was in die tijd even bezeten van gitaren als van de koers. Maar op een rockpodium heb ik nog nooit gestaan. Ons groepje heeft destijds een optreden kunnen versieren in de jeugdclub, maar ze hebben zonder mij moeten spelen. Ik durfde het podium niet op. Te bescheiden zeker?"

Weet je wat ik heel graag zou doen? Wat meer gitaar spelen. Voor de lol, met een groepje zoals vroegerPeter Van Petegem was beter dan ik. Hij is mentaal niet kapot te krijgen. Ik ben meer een twijfelaar

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234