Maandag 14/10/2019

'Zolang ze nog kunnen praten of bewegen ben ik tevreden'

'Door de grote vochtigheid in het voorjaar zijn er deze zomer in de velden geen wilde paddestoelen te bespeuren', zegt medewerker Karl Verwimp opgelucht. 'Gelukkig maar, want vorig jaar hadden we verschillende patiënten door geëxperimenteer met giftige vliegenzwammen.' Samen met nog dertig andere vrijwilligers van het Rode Kruis stond de verpleger het afgelopen weekend paraat in het 'EHBO-dorp' op het reggaefestival in Geel-Bel.

Geel-Bel

Van onze medewerker

Roeland Kortleven

Zaterdagnamiddag, vier uur. Naast het festivalterrein, tussen de hypermoderne commandowagen en de verzorgingstenten, staan de verschillende Rode Kruis-medewerkers er werkeloos bij. Gezellig keuvelend en geamuseerd kijken de vrijwilligers naar het veelkleurige gezelschap reggaefans dat op weg is naar de ingang van het festivalterrein. De tred waarmee de bonte stoet voorbijtrekt is een stuk gezapiger dan de wandelsnelheid waarmee de gemiddelde Belg door het dagelijkse leven gaat.

Ook bij de medewerkers van het Rode Kruis werkt het opzwepende reggaeritme aanstekelijk en wordt er voor de collega's weleens een reggaedansje ten beste gegeven. Maar de uitgelatenheid op de hulppost maakt al snel plaats voor bittere ernst wanneer over de radio melding wordt gemaakt van een zwaargewonde. Zonder aarzeling snelt iedereen naar zijn positie.

Enkele ogenblikken later wordt de gewonde jongen binnengedragen. Onbeweeglijk ligt hij in foetushouding op de brancard. "Ach, een routinegeval", reageert een ervaren ambulancier. "Overdadig gebruik en een combinatie van alcohol en drugs. Dat wordt afvoeren." Bliksemsnel wordt een ambulance voorgereden, een oude Citroën die op het eerste gezicht zijn beste tijd al heeft gehad, met op de zijkant de vermelding 'met dank aan wooncentrum Van De Ven', en wordt de jongen naar het ziekenhuis afgevoerd. "Ach ja, onze ambulance. Uitgerust met de modernste apparatuur, maar de motor, die heeft zijn beste tijd gehad. Verleden jaar hebben we bij het opruimen hier zelfs nog panne gehad. Binnenkort krijgen we een nieuwe."

"Reggae Bel is voor ons iets aparts", zegt Rigo Van Turnhout, die de leiding over de hulppost heeft. "In tegenstelling tot sommige rockfestivals of voetbalwedstrijden heerst er een gemoedelijke sfeer. Crowdsurfen of hooliganisme hebben we hier niet. En de mensen zijn veel vriendelijker. Ook vechtpartijen komen zelden voor. Iedereen is volledig relaxt en velen luisteren liggend in de wei naar de muziek. Zo raak je natuurlijk moeilijk zwaar gewond." Dat er dan al eens een joint wordt gerookt of een pintje te veel wordt gedronken, is voor Van Turnhout geen probleem.

Ook Luc Peetermans, die als arts op de hulppost permanent aanwezig is, ziet geen been in het gebruik van softdrugs. "De overgrote meerderheid op dit festival weet hoe ze op een verstandige manier met softdrugs moet omgaan. Natuurlijk zijn er altijd te betreuren uitzonderingen. Vaak is dat te wijten aan een combinatie van alcohol en drugs, waarbij het buitensporige alcoholgebruik dan nog de belangrijkste factor is. Onmiddellijk controleren we dan bij de patiënt de vitale parameters zoals hartslag en bloeddruk. Als die normaal zijn, dan kan hij hier gewoon zijn roes uitslapen. Zoniet voeren we hem af naar ziekenhuis."

Voor snelle interventies op de camping kunnen de hulpverleners beschikken over een heuse fietsbrigade. In zijn vrije tijd, en op eigen kosten, heeft verpleger Verwimp zijn mountainbike uitgerust met een zwaailicht en een sirene. Met een rugzak vol medisch materiaal en een mijnwerkerslamp op het hoofd laveert hij behendig tussen de tenten door. "Gaat het, maat?" roept hij wanneer hij een donkere schim tussen de bomen opmerkt. "Yeah man, no problem", klinkt het moeizaam. "Zolang ze nog kunnen praten of bewegen, ben ik tevreden", legt hij uit. En weg is hij weer.

Omstreeks negen uur krijgen de Rode-Kruis-medewerkers meer werk en druppelen de festivalgangers de hulppost binnen. Behalve de gebruikelijke verstuikte voeten, brandwonden en wespensteken zijn er vele patiënten die kampen met hoofdpijn en om een aspirine vragen, meestal met een brede glimlach en een gelukzalige blik. "Een typisch verschijnsel", zegt verpleegster Tina Lambrechts. "Blijkbaar verhoogt een aspirine de roes die gepaard gaat met een joint. We moeten daarmee oppassen, want als je er eentje zijn zin geeft, dan staan ze hier binnenkort met zijn tienen te smeken." Enkele ogenblikken later verlaat de jongen tevreden de tent. "Dat moet je niet schrijven, maar ik heb hem gewoon een Perdolan Junior gegeven. Veel zal hij daar niet van voelen." En ja hoor, het nieuws verspreidt zich als een lopend vuurtje, want daar is de volgende al. "We moeten oppassen dat we zelf niet beginnen te dealen", grapt medewerker Guy Vanhoof.

'Veel festivalgangers luisteren liggend in de wei naar de muziek. Zo raak je natuurlijk moeilijk zwaar gewond'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234