Woensdag 15/07/2020

Zó ziet internationaal succes er dus uit

Op het ritme van een jungledrum en een handvol zelf ontworpen instrumenten maakte de Belgische groep The Colorist een superieure beurt in Londen. En omdat de IJslandse nimf Emilíana Torrini meekwam, konden we echt geen reden meer bedenken om níét mee te gaan.

"Ik sterf van de angst", vertrouwt Emilíana Torrini ons toe in haar kleedkamer. De hoogzwangere zangeres mag dan een megastatus bezitten sinds ze een hit scoorde met 'Jungle Drum' en Kylie Minogue aan haar wereldhit 'Slow' hielp, podiumvrees is haar nog steeds bekend. "En het helpt ook niet dat ik gisteravond ineens besefte dat ik straks heel wat mensen ken in de zaal: spelen voor familie en vrienden is zenuwslopend. Het zou me niet eens verbazen als ik het straks gewoon los in mijn broek doe." Ze flapt het er met een schaterlach uit, maar ze blijkt écht doodnerveus voor het concert in het majestueuze Islington Assembly.

De groep die zich vanavond rond haar verzamelt, is er overigens niet minder zenuwachtig op. Zij spelen straks het gewichtigste concert van de buitenlandse tour. Niet alleen zullen Lianne La Havas en de befaamde producer Dan Carey hun opwachting maken, maar ook een grote delegatie van de Britse platenfirma Rough Trade zakt af om hun nieuwe paradepaardje in de bek te kijken. Last but not least: ook The Guardian en The Timesgeven present om te zien of de lauwerkransen van muziekbladen als MOJO en Uncut geen hersenspinsels zijn.

De groep in kwestie heet The Colorist. Een Belgisch klankenkabinet rond de slagwerktandem Aarich Jespers (Zita Swoon) en Kobe Proesmans (Gabriel Rios), met geluidsman Jo Francken als sound wizard. De naam van dit project verwijst naar strip- en filmcoloristen. Binnen bestaande contouren vullen die de ruimte in met kleur, terwijl ze stilistisch andere nuances aanbrengen. 's Avonds zien we effectief hoe dit gezelschap zowat hetzelfde doet met de songs van Torrini.

Ze ontmantelen de songs, zoeken naar nieuwe registers en gaan aan de slag met viool, piano en eigen ontworpen houten instrumenten. Maar ook de traditionele instrumenten worden op minder orthodoxe wijze ingezet. Het kostte de befaamde platenbaas Geoff Travis amper één beluistering om hen een platencontract onder de neus te schuiven. 's Middags zijn Proesmans en Jespers overigens gaan lunchen met de firma.

Roenketoenk-toeketoenk

Dat etentje blijkt geen kwalijke invloed te hebben op de soundcheck: de groep klinkt hecht en een nieuwe song die ze uitproberen - een versie van Kylies 'Slow' - klinkt niets minder dan spectaculair. Torrini is er evenwel niet gerust op: ze krijgt de song niet meteen in de vingers. Hoe het concert verloopt, zal uitmaken of de Londenaars haar Kylie naar de kroon zien steken.

"Toch heb ik niet zoveel te zeggen, hoor", wuift ze weg. "Ik heb de groep leren kennen op een moment dat ik de controle helemaal uit handen wilde geven. Ik wilde me bewust op sleeptouw laten nemen door verschillende artiesten, en experimenteren. Soms kwam ik uit bij complete freaks (lacht), maar met The Colorist heb ik een stukje van mezelf leren kennen dat me volledig vreemd was. Gewéldig zijn die Belgen!"

De Belgen zelf raken met het verstrijken van de uren steeds meer geagiteerd, zien we. In het restaurant aan de overkant plukt Jespers rusteloos aan zijn slaatje, terwijl Wim De Busser - half pianovirtuoos, half harlekijn - in zijn eigen universum verdwaald lijkt. Hun hart slaat effectief op hol als de jungledrum in Torrini's grote hit: "roenketoenk-toeketoenk" horen we aan de andere kant van de backstage opstijgen. Of nee: het blijkt iets anders. Vlak voor het orkest opgaat, zijn we getuige van een wonderlijke, lichtjes excentrieke routine: het ene moment ogen de leden even fragiel als intens geconcentreerd, daarna ontsteken ze plots in een clowneske choreografie, waarbij ze wild dansen door de ruimte op het ritme van stoelpoten die tegen de grond tikken.

Het blijkt te werken. We zien de groep op het podium voortdurend van muzikale schutkleur veranderen, en Torrini pakt het publiek in met haar in weemoed gedrenkte stem en geestige bindteksten als "Ik tilde mijn relatie met deze groep echt naar een hoger niveau: we hadden voortdurend seks en er kwam zelfs een baby van!" De fans gaan dan weer uit hun dak wanneer Wim tijdens 'Animal Games' begint te dansen, en wanneer 'Slow' ingezet wordt, ontploft de boel helemaal.

'Belgische groep gooit hoge ogen in het buitenland.' Hoe vaak heeft u díé kop niet ergens gelezen? Niet zelden wordt dan een act bedoeld die in een schimmig muziekcafé speelt en hoorde hoe de barman hen een glorieuze toekomst voorspelde. Bij The Colorist lijkt dat helemaal anders te liggen. Zó ziet buitenlands succes er dus uit.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234