Donderdag 21/01/2021

Zo hoort u het ook eens van striptekenaar Colin Wilson

Wilson: 'We waren vastbesloten om geen koelbloedige moordenaars op te voeren. Aardig moesten ze niet zijn, wel geloofwaardig'

'Niemand is zwart of wit'

Hard, rauw en erg brutaal. De minireeks Headshot refereert in meer opzichten aan Tarantino's Pulp Fiction en was in stripland een van de verrassingen van de afgelopen jaren. Voor de Nieuw-Zeelandse tekenaar Colin Wilson was het een welkome vervanger voor zijn reeks De jonge jaren van Blueberry. Een gesprek naar aanleiding van het zopas verschenen slotdeel.

Brussel

Van onze medewerker

Geert De Weyer

Het leek een onmogelijke opgave. Als tiener was Colin Wilson (57) erop gebrand om een rol te spelen in het Europese beeldverhaal. Emigreren bleek de enige oplossing. In het Nieuw-Zeelandse Christchurch loop je immers opvallend weinig tekenaars tegen het lijf. Op zijn 31ste trok hij daarom naar Londen, het begin van een lijdensweg langs talloze immigratiebureaus. "In Londen mocht ik werken voor het blad 2000 AD, waarin onder meer Judge Dredd ontstond. Daarna was het vooral de kunst om in Europa te blijven zonder verblijfsvergunning. Om wettelijk in orde te blijven reisde ik door Europa. Zo verbleef ik zes maanden in Parijs, zes in Zuid-Frankrijk, zes in Amsterdam en vervolgens twee jaar in Brussel." Wilson omschrijft het als een moeilijke en zware periode, maar zag licht in de duisternis toen hem aangeboden werd om De jonge jaren van Blueberry te tekenen. Hij bleef coauteur van die reeks tot de dood van Charlier, de oorspronkelijke scenarist, resulteerde in hebberigheid en een hoop eisen en voorwaarden van zowel de uitgever als van Charliers zoon. "Toen ben ik gestopt, ik had geen zin in spelletjes."

In 2004 verscheen het eerste deel van een nieuwe en erg knappe reeks: Headshot. Twee gewetenloze huurmoordenaars nemen het daarin op tegen twee min of meer eerlijke smerissen. Twee van hen overlijden vrij snel, terwijl de twee overblijvers wel met elkaar moeten samenwerken om te overleven. De eerste twee delen kregen de titels Kleine vissen en Grote vissen, de titel van het slot geeft perfect de korte inhoud weer: Onrust in het aquarium.

De recensies van Headshot waren vaak lovend, maar de vergelijkingen met Pulp Fiction waren legio. Waren de verwijzingen naar die film toevallig?

"Het eerste deel maakte ik vier jaar geleden, toen zaten we nog dichter bij Pulp Fiction. Van toeval kun je dus niet spreken. Ik heb scenarist Matz voor het eerst vorige maand gezien in Angoulême. Toen sprak hij over de grote invloed van die film. Maar ook voor mij was Pulp Fiction van groot belang. Het is nog steeds een van mijn favoriete films. Toen ik het Headshot-scenario onder ogen kreeg wist ik meteen dat dat was wat ik wilde doen. Ach, zijn we ondertussen niet allemaal beïnvloed door Tarantino?"

Headshot heeft met Pulp Fiction ook gemeen dat het niet kiest voor goeden en slechten in de enge zin van het woord.

"Vandaar dat ik zo van die vier personages ben gaan houden. Nu, we wisten van tevoren dat het een hard verhaal zou worden met weinig euh... amusante scènes. Maar we waren vastbesloten om geen koelbloedige moordenaars op te voeren. Aardig moesten ze niet zijn, wel geloofwaardig.

"In Headshot zijn de good guys nooit helemaal zuiver op de graat en zijn de bad guys niet alleen onmensen. Niemand is zwart of wit. In ieder van hen zit in de eerste plaats een mens. Dat zie je vooral in het derde deel, wanneer ze beseffen dat ze pionnen zijn in een groter geheel en noodgedwongen met elkaar moeten samenwerken. Dat is misschien wel de context van deze reeks: het besef dat er weinig verschil tussen hen is. In het slotdeel zie je bijvoorbeeld dat de flik harder en bruter wordt, terwijl de huurmoordenaar zich menselijker opstelt. Wat hen er niet van weerhoudt mensen in koelen bloede af te knallen, uiteraard."

De reeks bevat veel en lange dialogen, bruusk onderbroken door hard geweld. Dat laatste mag voor een tekenaar geen probleem zijn, paginalange dialogen slijten aan je publiek is moeilijker, lijkt me.

"Dat klopt. Matz had me daar in het begin zelfs voor gewaarschuwd. Kijk, Tarantino kon in zijn film meer dialogen kwijt dan wij ooit in een enkel album kwijt kunnen. Ik kon werken met grote tekeningen en talloze tekstballonnen. Ik heb het anders gedaan. Ik wilde de film benaderen, met veel camerabewegingen. Uiteindelijk resulteerde het in pagina's waarop soms tot veertien plaatjes staan. Er is die scène in Headshot 2 waarin de twee killers een lange discussie in de wagen hebben. Dat gesprek lijkt eindeloos te duren en vindt zelfs plaats aan het begin van het album. Het hele gesprek speelt zich af op drie pagina's, in zo'n 36 plaatjes. Maar vervelen doet het niet, omdat elke plaatje wel een ander camerastandpunt beoogt en omdat de dialoog op zich zo goed is. De snelheid waarmee je dat als lezer ervaart, is voor mij een compliment."

Headshot is verschenen bij Casterman

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234