Donderdag 22/04/2021

Zo gelikt als een lolly

mick jagger

Volgend jaar vieren de Stones hun 40ste verjaardag, maar nieuw werk valt er voorlopig niet te verwachten. De fans zullen dus vrede moeten nemen met het vierde solo-uitstapje van Mick Jagger. Volgens de 58-jarige zanger is Goddess in the Doorway een erg persoonlijke en emotionele plaat over liefde en spiritualiteit. De songs klinken simpel en direct, krijgen een met loops en computerbeats geweven jasje aan, maar tonen tegelijk respect voor de traditionele structuren. Jagger steunt op rock, soul, country en gospel en heeft zijn zaakjes goed onder controle: hij bedacht zelf de meeste nummers, speelde gitaar, producete en omringde zich in de studio met de nodige vrienden. Opener 'Visions of Paradise' schreef hij samen met Rob Thomas van Matchbox 20, de puike single 'God Gave Me Everything' met Lenny Kravitz en verder treffen we op de gastenlijst illustere namen aan als Bono, Pete Townshend, Wyclef Jean en Aerosmith-gitarist Joe Perry. Een sterrenkransje dat van wanten weet, kortom.

Rubber Lips, die zelf zegt een hekel aan nostalgie te hebben, geniet er duidelijk van dat hij weer even uit het keurslijf van de Stones kan stappen, al blijft hij wel trouw aan zijn roots. 'Don't Call Me Up', 'Too Far Gone' en 'Brand New Set of Rules' zijn stuk voor stuk uitstekende ballads in het bekende idioom, 'Hide Away' is een soulsong met een Al Green-vibe, 'Gun' een venijnige rocker en 'Lucky Day' zou je als gemuteerde reggae kunnen omschrijven. Jagger zingt nog altijd uitstekend en met de nodige overtuigingskracht, maar niet al het materiaal is even sterk en het geluid is nog gelikter dan een lolly. Met een andere naam op de hoes zou er dus wellicht niet half zoveel poeha over worden gemaakt.

Mick Jagger, Goddess in the Doorway, Virgin.

the czars

Onder herfstbladeren

Wie dacht dat de tsaren sinds 1917 van de aardbol waren verdwenen, heeft het mis. De laatste vier telgen van de familie Romanov leven tegenwoordig ondergedoken in Colorado en maken plaatjes als The Czars. Het vorig jaar verschenen Before... But Longer klonk al veelbelovend en met zijn nieuwe cd The Ugly People vs. The Beautiful People bewijst het kwartet dat elegante, bitterzoete popmuziek nog altijd kan overweldigen.

Zanger John Grant is een getroebleerde ziel van het Nick Drake- of Tim Buckley-type. Zijn mysterieuze midtemposongs, waarin sardonische humor en melancholie elkaar de hand reiken, verwijzen in muzikaal opzicht niet alleen naar bands als The Triffids en de Red House Painters, maar ook naar een aantal Westcoast-groepen uit de sixties. Neem nu het zomerse 'Kiljoy', een liedje dat begint met de harmonica uit Midnight Cowboy, gaandeweg van castagnetten en koortjes wordt voorzien en eindigt als iets van The Beach Boys met een Roy Orbison-tic. 'Drug' is een bedachtzame pianosong, met een stem die onder de herfstbladeren is bedolven, en 'Anger' sleepvoetende country-jazz met een kregelige pedal-steel. De subtiele instrumentaties krijgen extra kleur dankzij opvallende gastbijdragen van jazztrompettist Ron Miller en Tarnation-zangeres Laura Frazer, terwijl de productie van ex-Cocteau Twins-bassist Simon Raymonde perfect aansluit bij de melodieuze rijkdom en de complexiteit van liedjes als 'Caterpillar' of 'Lullaby 6000'.

16 Horsepower en David Gray, die The Czars mee op tournee namen, zijn al van hun kwaliteiten overtuigd. En zeg nu zelf, bij zoveel enthousiasme kunt u toch niet achterblijven?

The Czars, The Ugly People vs. The Beautiful People, Bella Union.

noir désir

Vlammen getemperd

Met ruim 2,5 miljoen verkochte platen is Noir Désir de populairste Franse rockgroep sinds Téléphone. Het neemt niet weg dat het kwartet, een voortrekker van de antiglobaliseringsbeweging, de pest heeft aan de muziekindustrie en onlangs zijn eigen label heeft opgericht. Noir Désir begon in 1987 als epigoon van de Britse new wave en boog zich vervolgens, naar het voorbeeld van The Gun Club, over Amerikaanse country-punk. Na vijf jaar stilte gooien zanger Bertrant Cantat en zijn vrienden het op hun zesde cd Des visages des figures echter over een andere boeg. Zo laten ze hun ontwikkeling niet langer afremmen door de wetmatigheden van de rock-'n-roll, maar verkennen ze een nieuw geluidsuniversum. Een gevolg daarvan is dat Noir Désir lang niet meer zo licht ontvlambaar klinkt als vroeger. De spanningen zitten nu veeleer onderhuids en de muzikanten goochelen meer met discrete details, zoals het strijkerarrangement in de titeltrack of de elektronische effecten elders op de plaat.

De verrassende, naar Manu Chao knipogende single 'Le vent nous portera', ondersteund door een Slavisch gekleurde klarinet, geeft al een idee van de uiteenlopende registers die door de groep worden bespeeld. Maar er is meer. Wat dacht u bijvoorbeeld van 'Des armes', een gepassioneerde bewerking van een ongepubliceerd gedicht van Leo Ferré? Of van 'L'enfant roi', een broeierig bluesnummer met echo's van Skip James? Of van het ingetogen 'A l'envers à l'endroit'? Natuurlijk manifesteert Noir Désir zich soms nog als een messcherpe garagerockband, maar de horizon ligt wijdopen. Enkel de 23 minuten durende finale, het pretentieuze free-jazzmonster 'L'Europe', is wat van het goede teveel.

Noir Désir, Des visages des figures, Barclay.

god en de pompoenen

Zoethouders stillen de honger niet

God is dood, weten we van Nietzsche, dEUS doet voorlopig alleen alsof. De groep houdt momenteel een seizoensoverschrijdende winterslaap, zodat de leden hun batterijen weer kunnen opladen door zich met hun eigen liefhebberijen bezig te houden. In december verschijnt de dvd No More Video en omdat het geen slecht idee is dEUS op de radio te houden, werd er maar meteen een verzameling singles bovenop gegooid. Die zijn, van 'Suds & Soda' tot 'Nothing Really Ends', stuk voor stuk fantastisch, daar niet van, maar de samenstellers van No More Loud Music hebben het zich wel zeer gemakkelijk gemaakt. Niet alleen ontbreekt de felgezochte eerste dEUS-single 'Zea', eigenlijk schiet iedere bloemlezing zonder 'The Magic Hour', 'Serpentine' of 'Jigsaw You' jammerlijk tekort. Trouwens, wie oren heeft, hoort alle platen van Antwerp's finest allang in huis te hebben.

Ook de zwanenzang van Smashing Pumpkins kan niet wegsterven zonder Greatest Hits-compilatie. Rotten Apples zet de klassiekers van de groep nog eens op een rijtje en beloont snelle kopers met de gelimiteerde bonus-cd Judas O, die als opvolger van Pisces Iscariot fungeert. Dat betekent: prima outtakes en b-kantjes, een cover van 'Rock On' van David Essex en veel onuitgebracht materiaal. De Pumpkins, de ontbrekende schakel tussen The Beatles en Black Sabbath, krijgen hiermee een waardig grafschrift.

dEUS, No More Loud Music, Island.

Smashing Pumpkins, Rotten Apples/Judas O, Virgin.

Dirk Steenhaut

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234