Maandag 13/07/2020

‘Zingen is noodzaak en masochisme’

‘T aboes bestonden thuis niet”, glimlacht de opvallend tengere Mike Hadreas tijdens ons gesprek. “We hadden veel geheimen voor elkaar, maar aan de ontbijttafel sprak ik met mijn moeder even gemakkelijk over het weer als over zelfmoord en kindermisbruik. Maar denk nu niet dat alles waar ik over zing mij ook echt overkomen is. Alleen het grootste deel wel.”

Niet veel later ziet hij Bryan Ferry’s nieuwste soloplaat in mijn zak zitten. Ik vertel hem dat de dandy van Roxy Music ‘Song to the Siren’ op die cd covert. “Ik denk niet dat ik het wil horen”, antwoordt Hadreas schutterig. “De versie van This Mortal Coil is heilig voor mij. Als ik me ellendig voel of songs schrijf, hangt die song als een waaklampje te branden in de kamer.”

‘On the floating, shapeless oceans, I did my best to smile’, klinkt het in dat nummer. Het zou je credo kunnen zijn: hoe abstract of donker je teksten ook klinken, echt deprimerend wordt Learning nooit.

Hadreas: “Blij dat je dat opgemerkt hebt. Dat wilde ik ook vertellen met de bewerkte foto’s van mezelf die ik verspreidde op het net. Mijn gezicht lijkt bont en blauw geslagen, maar met mijn scheve grijns wil ik zeggen: hoe erg dit er ook uitziet, ik laat mijn kop niet hangen. Of vandaag toch niet meer.”

Heb je al diep gezeten?

“Laat het me zo stellen: als tiener en jonge twintiger was ik al blij als het licht aan het einde van de tunnel een minuscuul stipje leek.”

Speelde je drugsverslaving daarin mee?

“Ik kon me nergens toe engageren, behalve drugs en de hunker naar affectie. Ik misbruikte mezelf en liet me misbruiken, terwijl ik wachtte tot me iets moois in de schoot werd geworpen. Tot voor kort bestond de wereld alleen in zwart en wit voor mij. Drank en drugs boden even redding, maar opeens werd die oplossing mijn probleem. (stilte) Sorry, het wordt ineens helemaal ijl en wit in mijn hoofd (lacht ongemakkelijk).”

Na je meltdown ging je terug thuis wonen, ver weg van alle donkere verleidingen. Het deed me denken aan Jean-Baptiste Grenouille uit Het parfum, naar wie je je alter ego vernoemde. Die trok zich terug in een grot om zich af te snijden van de wereld.

“Dat is een mooie vergelijking, en ze klopt nog ook. Om van mijn verslavingen af te kicken trok ik weer bij mijn moeder in, omdat ik helemaal niets wilde voelen. De rust thuis verveelde me, maar alles was beter dan de overweldigende treurnis die mijn hart vulde. Alleen raad ik niemand die methode aan: je leert niet echt om te gaan met je problemen. Voor mij was het wel goed, omdat ik een echte confrontatie met mijn duivels misschien niet had overleefd.”

Was het dan zo erg met je gesteld?

“Ik zat emotioneel aan de grond en verachtte mezelf. Kwam daarbij dat ik naar verslavingen neig. Op dit moment ben ik bijvoorbeeld verslingerd aan sigaretten. En op een andere dag raak ik dan weer helemaal geobsedeerd door relaties. Heel vermoeiend voor mezelf én voor anderen. (lacht)”

Welke rol speelt muziek in zo’n leven?

“Ik heb altijd de nood gevoeld om muziek te maken, al was ik te beschaamd om ermee naar buiten te treden. Over mijn stem twijfel ik nog altijd. Het kostte me zelfs een volle week voor ik durfde te zingen voor Alan (Wyffels, zijn partner op en naast het podium, GVA). Dat geeft je meteen een idee hoe moeilijk het voor mij is om elke avond op te treden. Het is een noodzaak, gekoppeld aan masochisme.”

Laatste vraag: ik vond de bedwelmende Twin Peaks-sfeer in ‘When’, ‘No Problem’ en ‘Gay Angels’ prachtig, tot ik las dat je een erg warme relatie had met je oom Bob. Was dat niet…

“… de naam van die demon uit Twin Peaks? Jawel. (lacht) Beiden hebben gelukkig niets met elkaar te zien. Maar dit verhaal zul je echt mooi vinden: als kind had ik een babysitter die in de allereerste scène van Twin Peaks opdook. Ze heette Phoebe (Augustine, GVA) en speelde het verkrachte en gefolterde meisje Ronette Pulaski, dat verdwaasd over de brug strompelt. Als elfjarig jongetje werd ik gehypnotiseerd, bijna opgewonden, door dat beeld van kapotte schoonheid. Vernietiging en sensualiteit in één beeld. Op die manier móést het dus ooit wel verkeerd lopen met mij. (lacht)”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234