Dinsdag 24/11/2020
Beeld Geert Joostens

Back in Belgium

“Zijn er veel stoute mensen in Brussel?”, vroeg mijn nichtje

Annelies De Rouck (37) werkte al in Londen, Amsterdam en New York, startte een eigen badmodelijn en opende een coffeeshop/boetiek in Long Island. Na 17 jaar keerde ze onlangs terug naar haar geboorteland, waar alles anders is. Vanaf nu schrijft ze wekelijks over haar nieuwe uitdaging: de herontdekking van België.

Ik heb een nichtje van acht en ze heet Sien. Ze woont in een Oost-Vlaams dorp aan de Schelde en is gewend aan natuur, een parochieschooltje, haar grootouders in de buurt, en Tantelies die in Amerika woont. Ze heeft het nooit anders geweten. Toen ik haar een paar maanden geleden vertelde dat ik terug in België kwam wonen, vertrouwde ze het niet helemaal. “Ik zal het pas geloven als je hier bent”, schreef ze.

Tijdens de kerstvakantie nam ik Sien mee naar Brussel voor ons allereerste logeerpartijtje. Bij aankomst zei ze: “Hier heb ik zó lang naar uitgekeken, en nu ben ik hier écht.” Komen slapen bij Tantelies die nu plots maar een treinrit verder woont, het voelde voor ons allebei een beetje surreëel. Hand in hand stapten we van Brussel-Zuid naar mijn appartementje in Vorst.

Onderweg moest ik haar wel even uitleggen waarom er drie mensen op matrassen aan het station lagen. Daklozen, dat had ze nog nooit gezien. Verderop stond er een auto stil in het midden van een kruispunt en waren een man en vrouw geanimeerd met elkaar aan het praten in een wat Pools aandoende taal. Ze bleef minutenlang achterom kijken, haar hand stevig in de mijne.

“Zijn er veel stoute mensen in Brussel?”, vroeg ze, alluderend op dat paar. “Goh, dat zijn geen stoute mensen. Die komen uit Oost-Europa en mensen van daar spreken veel luider dan Belgen”, maakte ik haar wijs. “Die zijn het gewend om te discussiëren hoor, dat is geen ruzie”, zei ik, terwijl ik stiekem hoopte dat ik het bij het rechte eind had.

Gent en Antwerpen is ze gewoon, maar Brussel is de stad van de ­terreuraanslagen van 22 maart 2016. Siens mama werkt aan de Zavel en kwam die dag pas laat en aangeslagen thuis. Niet abnormaal dus dat ze Brussel met ‘stoute mensen’ associeert.

Bij mij thuis wilde ze weten of de huilende baby van beneden wel oké was, en of die ook ’s nachts nog ging huilen. Je buren kunnen horen, dat was ook nieuw voor haar.

Haar hyperalerte houding en gevoelige reacties maakten me bewust van het eelt dat de grootstadbewoner na verloop van tijd op zijn ziel en zintuigen krijgt. In New York kromp mijn hart eerst ook telkens als ik een dakloze of bedelaar zag. Het acute bewustzijn van het leed van anderen, je kop er niet voor in het zand steken, maar er ook niet aan kapotgaan, dat maakt deel uit van leven in de grootstad.

Daarnaast pleegt New York ook voortdurend een aanslag op je ­zintuigen. Ratten die voor je voeten wegrennen op het trottoir, de stank van afval in de zomerse hitte, burenlawaai, onophoudelijke sirenes en claxonnerende auto's... vervelend, maar whatcha gonna do? It’s New York City! Met zo’n 27.000 inwoners per vierkante kilometer is het een wonder hoe proper en vredig Manhattan eigenlijk nog is.

Sien is er nog niet klaar voor, voor onze citytrip naar NY. Eerst nog even wennen aan de grootstad in eigen land en een klein laagje eelt kweken, terwijl Tantelies beetje bij beetje haar New Yorkse pantser van zich aflegt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234