Woensdag 23/10/2019

‘Zien we er crimineel uit misschien?’

Bericht in de kranten deze week: experts van de Directie van de Georganiseerde Criminaliteit (DGC) van de federale politie hebben in 2008 maar liefst 495 criminele motorrijders geïdentificeerd. Zowel de ‘Outlaws’, de ‘Bandidos’ en de ‘Blue Angels’, als de alom bekende Hell’s Angels Motorcycle Club (HAMC) blijken géén easy riders.“Net als andere vormen van georganiseerde criminaliteit streven de criminele motorbendes maximaal winstbejag na”, heet het. “Ze houden zich bezig met alles wat geld opbrengt: drugs, afpersing, prostitutie, enzovoort. Motorbenden professionaliseren zich in toenemende mate, kennen een internationale inbedding en manifesteren zich op een gewelddadige manier.”

ABSOLUTE ZWIJGPLICHT

In het HAMC-kamp is eens goed gevloekt. De Angels waren net gestart met een pr-campagne om hun imago van gewelddadige, bier zuipende, nietsontziende wildemannen voor eens en altijd van zich af te schudden. Dinsdag organiseerde het Hell’s Angels-chapter in Amsterdam een persconferentie. Een primeur. Jarenlang probeerden journalisten tevergeefs allerlei listen uit om te kijken wat zich achter de muren van de beruchte Angels Place afspeelde en nu werden ze zowaar uitgenodigd. De Angels stonden nooit bekend om hun openheid. Een van de belangrijkste regels binnen de hiërarchische motorclub is en blijft de zwijgplicht. Wat wordt gezegd tussen clubleden, blijft tussen clubleden.Dat de Angels een uitzondering maakten, heeft alles te maken met het boek Hell’s Angels van Ralph Sonny Barger, dat sinds deze week ook in het Nederlands verkrijgbaar is. Barger was een van de founding fathers van de Hell’s Angels, die hun motoren voor het eerst lieten grommen in de VS in de jaren vijftig. “Iedereen vermaakte zich kostelijk. Motoren raceten heen en weer door de hoofdstraat. Er waren wet-T-shirtwedstrijden in bars en saloons, en de drank en drugs vloeiden als limonade en ijs op een kinderfeestje. Het was verdomme de hemel op aarde.”Natuurlijk wordt er af en toe wat geknokt, geeft Barger toe. So what? Volgens Barger zijn de bouwstenen van de club niet geld en geweld, maar trouw en broederschap. En zware motoren natuurlijk. “Het is een uiting van kracht en solidariteit als je een Hell's Angel bent. Het is vrijheid en weg zijn van alle ellende. Angels gaan niet op stap op zoek naar problemen. We rijden op onze motor en hebben samen plezier.” Maar het motto van de heren met de moto blijft wel: ‘Loved by many, hated by some, feared by all.’Reden ze een stadje binnen, dan verschenen voor winkelruiten bordjes ‘gesloten’, schrijft Barger. “Deuren gingen op slot, moeders grepen hun kinderen uit de tuin. Een groep motoragenten maakte foto’s van ons, dus pakten we hun camera’s af. Op het Amerikaanse leger na was niemand in staat ons tegen te houden.”Maar niks geen georganiseerde misdaad, dixit Barger. “In de gevangenis zitten is één ding, maar je verdedigen tegen misdaden die je niet hebt gepleegd of moeten aanzien hoe de beschuldigingen zich opstapelen, is iets anders.”

CRIMINELE EXPORT

In Canada was men niet helemaal overtuigd. Vorige maand zetten de Canadese autoriteiten maar liefst 2.000 agenten in tegen de HAMC. Er werden 150 Angels opgepakt en beschuldigd van 22 moorden. Sinds 1994 zou de HAMC in Canada in een grote bikeroorlog verwikkeld zijn met rivaliserende motorbenden. Motorrijders gingen elkaar te lijf met hamers en deinsden er niet voor terug om clubhuizen van elkaar op te blazen. Motief? Drugs- en mensenhandel. Minstens 164 mensen kwamen daar de voorbije jaren bij om het leven.In de zomer van 1995 werd in Quebec een jeep van een lokale drugsdealer de lucht in geblazen. Een elfjarig jongetje kreeg een granaatscherf in zijn schedel geboord. In zijn boek Helse engelen schetst de Canadese journalist William Marsden een heel ander beeld van de Hell’s Angels. “Benden van motorrijders zijn een vorm van criminele export vanuit Noord-Amerika”, zei Marsden in het Australische radioprogramma The World Today. “Kijk naar de benden in Europa, Zuid-Amerika, Azië en Rusland en je ziet telkens hetzelfde patroon. Ze gaan naar een gebied en rekruteren straatjongens om er een motorbende mee te vormen. Vervolgens pikken ze de gemeenste kerels van de groep eruit, en soms ook de slimsten. Hen aanvaarden ze dan als echte hell’s angels.”Een biker draagt zijn criminele insignes op zijn rug: de patches‚ of emblemen op zijn jekker. Hiermee wil hij aantonen: ik ben een biker en sta buiten de wet. Maar volgens Marsden is het allemaal lucht: “Men sluit zich aan bij de Hell’s Angels vanwege de misdaadopportuniteiten, in welke vorm dan ook.”

EEN GOED GESPREK

Eind de jaren negentig werden de Hell’s Angels in ons land een jaar lang verboden op basis van de wet op de privémilities uit 1934. Het hof van beroep in Gent oordeelde in mei 2000 dat de HAMC dan toch geen privémilitie vormt. De Hell’s Angels kregen hun in beslag genomen Harley Davidsons en jacks - met insignes - terug. Een twintigtal clubleden werd wel individueel veroordeeld wegens afpersing, brandstichting, wapenhandel, geweld- en drugsfeiten.Op 1 februari 2004 trokken dertien Hell’s Angels naar het clubhuis van de Celtic Friends in Antwerpen om een meningsverschil ‘uit te praten’. Een ex-Angel had bij zijn overstap naar de Celtic Friends zijn motor meegenomen. Not done in het bikerwereldje. Er gelden strikte huisregels. Geen gerotzooi met de vrouw van een ander clublid. En ook: wie de club verlaat, laat zijn patch én zijn motor achter. Het meningsverschil mondde uiteindelijk uit in een gevecht, waarbij de lever en alvleesklier van een Celticlid werden doorboord. Drie Angels werden voor de rechter gedaagd, maar het hof had niet voldoende bewijzen om ze aan te klagen voor poging tot moord.Ook in Nederland lijkt vriendenclub niet de gepaste omschrijving voor de Angels. Journalisten Henk Schutten, Bart Middelburg en Paul Vugts van Het Parool besloten om de motorclub wat nader te onderzoeken. Het resultaat was een gezamenlijk boek: Hell’s Angels: motorclub of misdaadbende?

En wat is het geworden?

Paul Vugts: “Justitie heeft nooit zwart op wit kunnen bewijzen dat de HAMC een georganiseerde criminele bende is, maar in ons boek tonen we wel aan dat clubleden in verband kunnen worden gebracht met talrijke gewelddelicten en afrekeningen. Neem nu de drievoudige moord in Limburg vijf jaar geleden (drie Nederlandse Nomads werden beschuldigd van de moord op drie ‘brothers’. Aanleiding zou een ‘ripdeal’ zijn geweest, KVDP). Waarom zijn die Angels toen niet veroordeeld? Zij waren toen aanwezig. Alleen beschikte het gerechtshof niet over voldoende bewijzen om aan te tonen wie de schoten had gelost. Dat is weer die omerta waar de bikers bij zweren. Een tweede belangrijke strafzaak tegen Nederlandse Angels is verworpen na procedurefouten. Bewijzen of blunders zorgen er altijd weer voor dat de Angels vrijuit aan.”

De Angels willen van hun negatieve imago af, getuige de persconferentie.

“Ik was anders niet uitgenodigd. Geen enkele misdaadjournalist was welkom. Enerzijds klagen ze over dat negatieve imago, maar anderzijds hebben ze daar zelf voor gezorgd. Bovendien willen ze ook wel het beeld van de zware jongens in stand houden voor de rivaliserende benden.”

SCHULD VAN DE MEDIA

Het clubhuis van de Gentse HAMC-chapter is een doorsnee grijs rijhuis in Gentbrugge. Enkel een grote sticker van een Harley Davidson op de voordeur verraadt de ontmoetingsplek. Drie mannen verschijnen in de deuropening. Lederen, mouwloze vestjes met daarop hun colours of emblemen en de onvermijdelijke tatoeages. ‘AFFA’, wat staat voor Angel Forever, Forever Angel.“We worden inderdaad moe van al die verhalen die in de media verschijnen”, klinkt het eensgezind. Nu is het weer dat rapport van de federale politie. “Zien wij eruit als criminelen misschien? Komaan, dat is onzin. Het is toch niet omdat een paar jongens her en der iets uitsteken, dat men de hele club over dezelfde kam moet scheren. Dat is een generalisatie die kant nog wal raakt.”Voor een langer gesprek moet toelating worden gevraagd aan de president van de chapter, maar het beloofde telefoontje de volgende dag komt er niet. Op de persconferentie in Amsterdam wordt er wel nog een duidelijke boodschap vanuit het HAMC-kamp gegeven: “Het boek van Sonny Barger vertelt het echte verhaal”, aldus president Daniël Uneputy. “De rest zijn verzinsels.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234