Zondag 22/09/2019

Zeven tips voor veilig internetten

De risico's van het surfen

'Het internet is een glazen huis, zo lek als een zeef... Als je via internet iets doorgeeft, weet de hele wereld het binnen de kortste keren. Het internet is een marketing-tool geworden.' Dergelijke uitspraken hoor je - zeker sinds RedAttack zijn entree maakte in de Belgische internetscène - meer en meer. Ze worden zowel 'op straat' gepropageerd als door de media. Is het internet, en daarmee bedoelen we vooral het World Wide Web (WWW) en elektronische post, dan werkelijk zó onveilig? Het net, vroeger enkel gebruikt door universitairen of nerds, doet tegenwoordig zowat overal zijn intrede. In eerste instantie bekommert niemand zich om de privacy... tot het eerste virus bezit neemt van je computer of je iets on line wilt overgaan. Dan beginnen mensen zich vragen te stellen over de confidentialiteit op het wereldwijde netwerk. Kan iemand, buiten de bestemmeling, lezen wat ik zopas geschreven heb? Of erger: kan die persoon de gegevens manipuleren of misbruiken? Wat kan er mis lopen, en hoe kan je het voorkomen of verhelpen?

1 Wantrouw je browser

Wie aan internet denkt, denkt meestal onmiddellijk aan het World Wide Web ofte WWW. Om de bergen informatie die daar aanwezig zijn te raadplegen, gebruik je een browser, dus een surfprogramma. Meestal is dat Netscape Navigator of Communicator of Internet Explorer van Microsoft. Dat geen enkel softwarepakket vrij is van fouten of bugs (softwarefouten) is een publiek geheim. Maar als je de nodige voorzorgsmaatregelen neemt, kan je op een heel eenvoudige manier, zelfs zonder third party tools of utilities te gebruiken, al heel wat veiliger surfen.

Hou eerst en vooral de browser-scène in het oog: als er nieuwe browsers verschijnen, download en installeer die dan zo snel mogelijk. Waarschijnlijk werden in de recentste versie nieuwe veiligheidsproblemen verholpen, en bovendien zal je over meer mogelijkheden beschikken, wat altijd meegenomen is. Op de site van internet Explorer (http://www.microsoft.com/windows/ie/default.htm) en die van Netscape (http://www.netscape.com/download/index.html) kun je steeds de laatste versie vinden. Wil je overal het fijne van weten, bekijk dan eens http://www.browsers.com, een onderdeel van C|Net dat uitsluitend aan (fouten in) browsers is gewijd.

De laatste maanden en jaren is er een groot probleem ontstaan omtrent cookies (merkteken), informatie op je eigen pc die bij een bezoek van een site automatisch verstuurd wordt. Bestel je bijvoorbeeld een boek of CD op de virtuele boeken- en CD-winkel, Amazon.com (als je koopt, koop dan bij Amazon.co.uk, want dan betaal je geen invoertaxen), dan wordt je koopgedrag geanalyseerd en krijg je bij de volgende aankoop kooptips die speciaal voor jou bestemd zijn. Om dat te kunnen, moet de webserver van Amazon weten dat jij de persoon bent die opnieuw een kijkje komt nemen. Om dat mogelijk te maken, stuurt de server een heel klein tekstbestandje door met enkele codes. Ook kan een concurrent nagaan welke sites je de voorbije dagen al bezocht hebt. Jammer genoeg verzamelen sites ook informatie zonder dat je er echt weet van hebt. Enkele van de duizenden banners (reclamestrookjes op de websites) die je op het WWW tegenkomt, droppen ongemerkt een cookie op je computer. Zo krijgen heel wat bedrijven gegevens over jou binnen. Informatie die ze - voorlopig vooral in de Verenigde Staten - gretig voor marketingcampagnes gebruiken.

Een cookie van eigen deeg

Ben je door bovenstaande paragrafen cookie-paranoïa geworden en wil je zo snel mogelijk van dat stiekeme gluren af, dan bestaat er een eenvoudige oplossing. In Netscape Navigator of Communicator worden de cookies overzichtelijk in één tekstbestand opgeslagen: 'cookies.txt' in een subdirectory van uw Netscape directory (de Netscape archiefkast). Het bestand, dat bij ondergetekende na een half jaartje surfen zo'n 25 kilobites groot was, bevat regels als dit:

www.interop.tm.fr FALSE / FALSE 2137622400 INTEROPID 37010 Je kan dus onmiddellijk zien welke server een cookie op je systeem heeft gezet, en soms ook welke informatie er opgeslagen werd. Verwijder alle tekst uit het document (alles selecteren en dan verwijderen) en sla het op. Ga daarna naar 'preferences' (je eigen voorkeuren) in het Netscape-programma en kies voor Advanced. Daar kunnen de instellingen voor cookies veranderd worden; als je helemaal tegen cookies bent, kies je voor 'Disable Cookies'. Een betere manier is echter om 'warn me before accepting cookies' aan te vinken. Op die manier kan je selectief cookies aanvaarden op de sites die je vertrouwt.

Internet Explorer heeft een andere aanpak: alle cookies worden als apart bestand opgeslagen in de directory (map) C:WindowsCookies. Maak de directory volledig leeg en kies daarna voor 'Internet Options' in de browser. In het tabblad 'advanced' kan je dan voor dezelfde opties kiezen als bij Internet Explorer, inclusief "warn me before...". Op Cookie Central (http://www.cookiecentral.com) vind je alle technische gegevens over cookies, hun geschiedenis, waarom ze precies bestaan, enzovoort.

Geschiedenis

Elke zichzelf respecterende browser bevat een history- of geschiedenisfunctie. Die functie houdt bij welke sites je hebt bezocht, zodat je ze later snel kan terugvinden. Helaas kunnen indringers of toevallige bezoekers die informatie opvragen en bijvoorbeeld voor marketingdoeleinden gebruiken. Bovendien geven de bezochte sites snel een beeld van je interessesfeer, hobbies... Je kan de inhoud van deze 'geschiedenis' op een eenvoudige manier leeghalen: in Netscape volstaat het "Clear History" in preferences aan te klikken. Je kan ook instellen na hoeveel dagen de geschiedenis automatisch gewist moet worden. Na één dag is aangeraden. Voor internet Explorer doe je identiek hetzelfde onder Internet Options, General.

Er bestaan enkele utilities die history-management eenvoudiger maken. Een gespecialiseerd programma is History Kill, dat zowel met internet Explorer als Netscape werkt, en dat niet alleen de geschiedenis verwijdert maar ook cookies, cachebestanden (bestanden die tijdelijk naar je pc gekopieerd worden om het surfen te versnellen). Versie 4.0 van dit programma is als shareware te downloaden op http://www.swanksoft.com/historykill/ (2,2 MB). Voor MacOS is er de uitstekende freeware Cache File Deleter (http://home.maine.rr.com/rabba/cfd/) van 695 KB.

Siemens WebWasher

WebWasher is een browser add-on die de navigatie in een browser zou moeten versnellen. Het Windows-programma doet dit door eerst alle banners en reclame weg te filteren, iets waar het verbazend goed in slaagt. Ook vervelende pop-up vensters, zoals je die vindt op gratis sites als Geocities en Xoom, worden vakkundig verwijderd. Verder geeft het programma statistieken over het surfen weer en kan het geïnstalleerd worden op een (bedrijfs)server, zodat alle andere computers automatisch gefilterde pagina's ontvangen.

Andere programma's die ongeveer dezelfde functies hebben, zijn WebFilter, Cyber Patrol en Adfilter. Een volledige lijst hiervan vindt u op http://dir.yahoo.com/Business_and_Economy/Companies/Computers/Software/internet/Blocking_and_Filtering/Titles/.

2 Betaal alleen via beveiligde verbindingen

Wie nog nooit via internet iets gekocht heeft, kijkt met de recente Redattack-perikelen waarschijnlijk liever de kat uit de boom. Dat is eigenlijk nergens voor nodig. Winkelen op het net is heel wat veiliger dan per creditcard betalen in een buitenlands restaurant... Fraude met dergelijke plastic kaartjes is veeleer zeldzaam op het net, in tegenstelling tot wat men her en der wil beweert. Vooral van grote namen (amazon.co.uk, outpost.com) mag je verwachten dat de transactie snel en veilig zal verlopen. Op Europese sites, met inbegrip van enkele Belgische sites, is die veiligheid al heel wat minder, om over de uitvoering van de bestellingen nog maar te zwijgen.

Als je zeker wil weten of gegevens wel over een beveiligde verbinding verstuurd worden, kijk dan naar het hangslot dat boven de locatiebalk (in Netscape) of onderaan het scherm (in Explorer) staat. Is dit gesloten en heeft het een gele kleur, dan mag je erop vertrouwen dat alles beveiligd verstuurd wordt. Je zit dan namelijk op een secure web server waarvan het adres altijd met https:// begint). Alle gegevens die jij invult, worden onmiddellijk op de beveiligde webserver opgeslagen en pas daarna, ook weer in veilige modus, bekeken door de beheerders. Bovendien wordt er een soort 'tunnel' gecreëerd tussen jouw computer en de beveiligde server, zodat anderen de data niet kunnen ontcijferen. Is het slot echter gebroken, dan is er geen sprake van extra veiligheid en mag je zeker geen creditcard-gegevens versturen; elke malafide computerhacker kan die dan immers zomaar onderscheppen.

3 Versleutel je mailtjes

Elektronische post wordt nog steeds bijna altijd onversleuteld verstuurd. Dat wil zeggen dat er geen enkele vorm van encryptie (codering) wordt toegepast, zodat het bericht zonder problemen onderschept kan worden op de tientallen knooppunten die het op zijn reis passeert. Dit fenomeen wordt ook bestempeld als snooping (van het Engelse 'to snoop', de neus in andermans zaken steken). De oplossing voor snooping is het versleutelen van e-mail, zodat alleen de bestemmeling je mailtjes kan lezen. Een gewone e-mail, verstuurd zonder encryptie, kan je beschouwen als een postkaart uit een ver zuiders land: iedere postbeambte die het kaartje in handen krijgt, kan het zonder problemen lezen en eventueel doorgeven...

Er bestaan heel wat add-ons en zelfstandige programma's die snooping tegengaan door de mailtjes zo zwaar te encrypteren dat het jaren zou duren om de gebruikte code te kraken. Alle programma's hanteren de zogenaamde publieke-sleutelstechnologie. Bij dat nogal ingewikkelde proces maakt men gebruik van twee sleutels: één om te coderen en één om te decoderen bij de bestemmeling. De bekendste oplossing is PGP of Pretty Good Privacy, ontwikkeld door Phil Zimmerman. Iedereen heeft twee sleutels: een private key (persoonlijke sleutel , die aan niemand doorgegeven wordt en die als een bestand op je harde schijf leeft, en een public key (openbare sleutel) die je mag doorgeven aan wie je maar wil (via e-mail, diskettes, key-servers). Beide sleutels zijn mathematisch-algoritmisch met elkaar verbonden. Je hebt slechts iemands publieke sleutel nodig om een geëncrypteerd, dus veilig, berichtje te versturen.

Add-ons

Standaard bevat bijna geen enkele e-mailclient een afdoende encryptiemogelijkheid. Daarom raden wij aan om PGP Personal Privacy 6.5 (http://www.pgpi.org/) te downloaden en te installeren. PGP beveiligt niet alleen e-mailberichten, maar ook bestanden op je computer. Het laat zich zonder problemen integreren met veelgebruikte e-mailprogramma's zoals Microsoft's Outlook, Eudora, Pegasus Mail en maakt onbreekbare sleutellengtes mogelijk tot 4.096 bit. Encrytie (decodering) van een bericht is verder heel eenvoudig. Nieuw in deze versie is de mogelijkheid om auto-decrypterende bestanden te creëren, zodat de bestemmeling enkel een paswoord nodig heeft, dat je dan - op een veilige manier - kan doorgeven. Het programma is freeware voor niet-commercieel gebruik. Andere goede front-ends (interfaces) voor PGP zijn te vinden op http://tucows.eunet.be/security95.html.

Digitale handtekeningen

Door een digitale handtekening te gebruiken ga je qua veiligheid nog een stapje verder. Als je vaak e-mails verstuurt met belangrijke inhoud, worden dergelijke handtekeningen om drie redenen aanbevolen Ten eerste is er de authenticiteit (authentication) van de verstuurde e-mail. De erkende certificatie-authoriteiten (zie verder) garanderen de authenticiteit van de zender en het feit dat niemand anders de mail gelezen heeft. De ware identiteit van de verzender wordt op die manier bevestigd. Een digitale handtekening garandeert ook de integriteit van de gegevens: de inhoud van het bericht is niet gewijzigd. Confidentialiteit speelt eveneens een belangrijke rol: alleen de echte bestemmeling kan het bericht lezen. Tenslotte is er nog non-repudiation of niet-verwerping. Eenvoudig uitgelegd wil dit zeggen dat de informatie niet ontkend of afgewezen kan worden, net zoals wanneer er getuigen zijn bij een - wettige - handtekening op papier.

Europa's bekendste certificatie-authoriteit is het Belgische BelSign (http://www.belsign.com/), dat ook particulieren sleutels aanbiedt onder de naam Personal Certificate. Voor een redelijk bedrag (750 F of 2400 F per jaar, afhankelijk van de encryptie-graad), krijg je een klasse 2 of 3 certificaat waarmee je alle uitgaande berichten kan tekenen. Ook de grote Amerikaanse concurrent VeriSign (http://www.verisign.com) biedt klassess 1 digital ID's aan voor 15 dollar per maand. Beide bedrijven geloven zo in hun technologie dat ze, mocht er toch iets mislopen, tot enkele duizenden Euro's per geval schadevergoeding betalen... En dat kan je niet zomaar verwachten van Belgacom of van de Post, als je fax of brief is zoekgeraakt!

4 Durf nepgegevens in te tikken

Hoe vaak gebeurt het niet dat je op een of andere website persoonlijke informatie moet doorgeven voor je een programma kan downloaden of een gratis e-mailadres kan krijgen... Deze informatie wordt niet voor niets verzameld. Vaak springen de marketingjongens en -meisjes op de informatie en wordt die gezwind doorverkocht aan andere bedrijven of voor andere doeleinden gebruikt Wil je dus een bepaald programma downloaden en moet er een formulier ingevuld worden, schaam je dan niet om maar wat nepgegevens (junk-data) neer te typen. In 95 pct van de gevallen zal het programma toch zonder problemen binnengehaald kunnen worden.

Gratis webmaildiensten, zoals Hotmail, Yahoo!Mail, Advalvas, zijn al een ietsje moeilijker. Je kríjgt namelijk een e-mailadres, dat zal gebruikt worden om reclame naartoe te sturen. Vooral Amerikaanse diensten worden geplaagd door spammers. Spam is ongevraagde e-mail met commerciële aanbiedingen die bijna altijd oninteressant of zelfs niet van toepassing zijn in Europa. Toch is het aangeraden bij inschrijving op een webmaildienst je echte naam op te geven; je wil immers niet dat je correspondenten berichten krijgen van 'Mr X Y Z' in plaats van jouw naam. Dergelijke berichten worden door sommige e-mailsystemen of clients zelfs automatisch naar de prullenband verbannen... Voor aanvaardbare e-mailpraktijken raden we je daarom toch een mailbox aan bij een bekende provider.

Usenet

Het is al helemaal uit den boze om zomaar op het internet je telefoonnummer of creditcardnummer in te voeren, zeker als je op onbeveiligde of dubieuze websites vertoeft. Ook op de tienduizenden nieuwsgroepen zet je best geen al te uitgebreide handtekening met persoonlijke gegevens. Elk bericht dat op Usenet is gepost, wordt namelijk, zonder uitzondering, voor eeuwig bijgehouden door de zoekmachine DejaNews (http://www.deja.com). Heb je in het verleden al eens een usenet-berichtje gepost? Dan kun je de test doen en je naam intikken op DejaNews. De kans is groot dat je binnen de kortste keren te zien krijgt welk operating system je gebruikt, waar je woont en wat je e-mail adres is. Aan de hand van naam en plaats kunnen malafide individuen in enkele seconden je volledige adres vinden (bijvoorbeeld via Infobel http://www.infobel.be), inclusief telefoonnummer. Het enige wat je hiertegen kan doen, is posten onder een pseudoniem en als reply-to een fout adres opgeven, of een webmailadres gebruiken, dat je onmiddellijk kan wijzigen. Zet zeker nooit je persoonlijke of bedrijfsemail op nieuwsgroepen; dat is gewoon om moeilijkheden vragen.

5 Spring egoïstisch om met wachtwoorden

Als je ergens blijk van egoïsme moet tonen op het internet, is wel met je wachtwoorden. Na enkele maanden of jaren on line heb je er zonder twijfel al tientallen verzameld. Meer dan de helft van de surfers gebruikt als wachtwoord makkelijk te kraken (woordenboek-)woorden, zijn of haar geboortedatum of -plaats, de naam van een vriend of vriendin. Dergelijke paswoorden zijn in een handomdraai te kraken. Heb je bovendien de onvergeeflijke fout gemaakt om voor alle sites en abonnementen hetzelfde paswoord te gebruiken, dan zit je pas goed in de nesten. Gebruik daarom altijd andere paswoorden, hoe lastig het ook kan zijn om die allemaal te onthouden. Een moeilijk te kraken wachtwoord bestaat uit minstens acht tekens. Dat mogen hoofd- en kleine letters zijn of vreemde tekens zoals $#@µ%. Best kies je een combinatie van de twee. Gebruik nooit het wachtwoord dat je door de provider werd toegekend voor andere sites of abonnementen. Als je vermoedt dat iemand anders je provider-login en -paswoord kent, informeer dan onmiddellijk je ISP (internet Service Provider). Die zal, na verificatie, zonder problemen een nieuw wachtwoord voor je genereren.

Wil je dit allemaal wel doen maar vind je de vele papiertjes met al je paswoorden lastig, dan bestaat er een oplossing in de vorm van wachtwoordbeheerders. Deze programma's bewaren de gebruikersnamen en passwords voor websites, programma's, dial-upverbindingen. Je moet enkel het wachtwoord kennen om het programma te openen, om daarna al jouw wachtwoorden terug te vinden. Een uitstekend en gratis programma is Password Safe (http://filedudes.ionsys.com/win95/password/passsafe.html). Dit programma beveiligt de gegevens die bewaard moeten worden met het krachtige Blowfish-algoritme, zodat je redelijk zeker kan zijn van de veiligheid van deze utility. Met toetsencombinaties kan je bovendien de paswoorden of logins onmiddellijk naar het klembord kopiëren. Op Tucows (http://tucows.eunet.be/security95.html) vind je nog andere interessante programma's.

6 Geef virussen geen kans

Virussen werden vroeger vooral verspreid via disketten en BBS'en (Bulletin Board Systems; een soort 'privé-internet'). Als je tegenwoordig niet oplet, ben je zó besmet via het internet. Macrovirussen hechten zich aan e-mails en tekstverwerker-documenten en doen ongemerkt hun werk. Vooral Microsoft-producten zijn snel en eenvoudig te besmetten. Zo zitten er heel wat gaten in het e-mailprogramma Outlook Express. Andere clients, zoals Eudora of Pegasus, zijn dan weer heel wat minder infecteerbaar maar eisen dat u het programma zelf installeert en configureert.

Met dit alles in gedachten zal het duidelijk zijn dat het downloaden van een virusscanner ook om privacyredenen een absolute must is. De bekendste scanners zijn McAfee en Norton Antivirus; deze producten moeten gekocht worden en zijn verkrijgbaar in de betere computerwinkel. Een degelijk maar verouderd virusprogramma heeft geen enkele zin; je moet echt wel maandelijks de virusbibliotheken updaten. Bij de meeste scanners kan dat gratis, via het internet.

Trojaanse paarden

Ben je een verwoed chatter, dan gebeurt het waarschijnlijk wel vaker dat iemand je een bestand probeert te sturen. Wees voorzichtig Executables (*.exe-bestanden) of Word-bestanden (*.doc) kunnen virussen bevatten. Als je een bestand toch wil aanvaarden, scan dan eerst alles grondig met een virusscanner voor je het bestand opent. Naast virussen kan zo'n bestand ook een Trojaans Paard als BackOrifice of NetBus-server bevatten. Als je zo'n bestand accepteert en uitvoert, kan de dader zomaar via het internet je pc besturen: afsluiten, bestanden lezen en verwijderen, het cd-romdeurtje openen enz. Het spreekt vanzelf dat dit je privacy niet echt ten goede komt.

7 Wees voorzichtig met Windows

Als je, zoals velen, met Windows 95 of 98 op internet surft, kan je enkele bijkomende maar broodnodige voorzorgsmaatregelen nemen. Controleer periodiek de site van Microsoft, of de Windows Update-site voor Win98 gebruikers, om na te gaan of er nieuwe (security) patches beschikbaar zijn. Verder raden we je aan 'bestands- en printerdeling' af te zetten. Doe dat door de eigenschappen van Netwerkomgeving op te vragen, en daar bestands- en printerdeling (file- and printersharing) te verwijderen.

Er is ook veel te doen geweest rond de serienummers die bepaalde processors van Intel zouden bevatten. Dat is inderdaad het geval met alle Pentium III processors, en voor enkele 'mobile Pentium II' processors. Deze processors bevatten een persoonsgebonden identificatienummer (processor serial number) dat uniek is en waarmee al je omzwervingen op het internet getraceerd kunnen worden. Intel heeft intussen een Windows-programma uitgebracht dat het PSN moet disablen. Het is gratis te downloaden op http://support.intel.com/support/processors/pentiumiii/psover.htm. Veiliger is het PSN uit te schakelen in het BIOS van de computer. Niet alle Pentium III-moederborden ondersteunen dit echter. Ook Windows bevat een gelijkaardige identificatie (Globally Unique Identifier), die eveneens met een patch is uit te schakelen. Zie hiervoor de Windows Update-site van Microsoft.

Besluit

Het Internet - inclusief het World Wide Web, e-mail en nieuwsgroepen - zijn zeker niet veilig. Voor de meeste informatie is dat ook geen probleem. Het downloaden van programma's en het raadplegen van bedrijfsinformatiesites hoeft niet via een beveiligde verbinding te gebeuren. Voor persoonlijke en zakelijke elektronische post en e-business is veiligheid echter een noodzaak. Enkele eenvoudige aanpassingen aan je browser helpen je al een heel eind op weg. Dan nog een veilige methode om mail te versturen (het public keys-principe) en een aangepaste gedragscode op nieuwsgroepen en websites met formulieren, en er kan je zo goed als niets meer overkomen. "Zo goed als niets", want bijna elke dag worden weer nieuwe fouten in programma's ontdekt, en een tekort aan verbeeldingskracht kan je hackers of krakers moeilijk verwijten. Absolute veiligheid zal in de computerwereld wel altijd een utopie blijven.

Anonimiteit en de Belgische providers

Zowat alle grote providers zijn lid van het ISPA (internet Service Providers Association, http://www.ispa.be) en houden er qua privacy ongeveer dezelfde standpunten op na. Vertrouwelijke gegevens (zoals wie met welk IP-adres aan het surfen was), worden enkel op vraag van bevoegde instanties zoals de gerechtelijke politie medegedeeld. Carl Alloin, sales en marketing manager van KPN/EUnet Belgium, verzekert ons dat geen gegevens van klanten worden doorgegeven aan derden. Datatransfer en e-mails van klanten worden enkel bekeken op officiële vraag van de gerechtelijke politie, en dus nooit op eigen initiatief. Spam (ongevraagde elektronische post) wordt daarentegen wel streng gesanctioneerd: indien abonnees zich niet aan het AUP (acceptable use policy) van de provider houden, wordt er onmiddellijk een waarschuwing verstuurd, waarna de klant eventueel wordt afgesloten. Zoals alle andere providers beschikt EUnet over een abuse e-mailadres, waar andere internetgebruikers klachten over EUnet-gebruikers kunnen neerleggen (vooral spamming).

Bij grote concurrent UUnet komt Inge van de Voorde, marketing manager, met hetzelfde verhaal: alleen op vraag van een onderzoeksrechter worden vertrouwelijke gegevens doorgegeven, conform de privacywetgeving. "Alle gegevens van onze klanten bevinden zich achter een firewall, waaronder de creditcard gegevens voor de on-line abonnementsprocedure." Heel wat gratis providers maken gebruik van de infrastructuur van UUnet; de gegevens van de klanten van deze sub-providers worden - in sommige gevallen - wel doorgegeven aan andere bedrijven. Freebel, een van de grootste gratis providers in ons land, heeft echter gegarandeerd dat de abonnees niet meer dan twee à drie reclamemails per week zullen krijgen...

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234