Maandag 18/01/2021

Zes broers leefden jarenlang opgesloten in New York, met films als enige vlucht

Het is een onwaarschijnlijk verhaal: zes broers, allen met lang donker haar, die het ouderlijke appartement in Manhattan jarenlang niet mogen verlaten. Hun enige blik op de wereld is de massa films die ze bekijken en naspelen. Documentaire The Wolfpack vertelt hun vreemde, maar mooie, verhaal.

Films kunnen levens veranderen, maar kunnen ze ook levens redden? Voor de zes broers in de fantastische documentaire The Wolfpack was dat letterlijk het geval. Een groot deel van hun jeugd, liefst veertien jaar, brachten ze geïsoleerd door in een appartement in Lower Manhattan, opgesloten door hun vader. De broers ontvluchtten die rauwe werkelijkheid door zich onder te dompelen in fictieve werelden die regisseurs zoals Francis Ford Coppola en Quentin Tarantino hen boden.

De broers Angula - nu tussen 16 en 23 jaar oud - zochten zoals veel mensen escapistisch vertier door massa's films op VHS en dvd te bekijken. Maar daar bleef het niet bij. Ze speelden hun favoriete films ook na, vaak voor de camera. Ze hanteerden daarbij het complete creatieve arsenaal van de filmgekke jongere of de onafhankelijke filmmaker. Om bijvoorbeeld Batman in The Dark Knight zijn typische Gotham-gothlook te geven, gebruikten ze yogamatjes, kartonnen dozen en make-up. Ook Tarantino's Reservoir Dogs speelden ze bijzonder overtuigend na. Maar voor hen was het meer dan zomaar een hobby of een doorgedreven passie. Films waren tegelijk een vorm van zelfexpressie en een overlevingsstrategie.

Het klinkt allemaal heel triest en deprimerend: de opgesloten broers, het vervallen appartement met zijn uitgeleefd vast tapijt en de gebarsten ramen, het disfunctionele gezin. Maar de 34-jarige regisseur Crystal Moselle pakt het uiterst fijngevoelig aan en vertelt een mooi, warm en ontwapenend optimistisch verhaal. Vijf jaar geleden leerde ze de broers kennen toen ze hun eerste niet-begeleide stapjes buiten het appartement zetten.

De filmopnames van de broers, die jaren bestreken, werden omgetoverd tot een gestroomlijnde 84 minuten durende kroniek over liefde en veerkracht. Het verhaal van het gezin krijgt geleidelijk aan vorm naarmate je de jongens ziet opgroeien en ze vertellen over hun geïsoleerd bestaan.

De moeder, Susanne Angulo (tegenwoordig gebruikt ze haar eigen naam, Reisenbichler, net zoals twee van haar zonen), leerde hun vader Oscar Angulo kennen op een reis naar Machu Picchu. Zij was een Amerikaanse uit de Midwest, hij een Peruviaan. Ze gingen in de Verenigde Staten wonen en kregen zeven kinderen (er is ook een gehandicapte dochter).

Vader Oscar wilde hen zo veel mogelijk afschermen van de gevaarlijke buitenwereld. Een of twee keer per jaar mochten ze de straat op, onder strikte begeleiding. En sommige jaren zelfs helemaal nooit. Moeder gaf de kinderen les, vader had als enige een sleutel van het appartement en sloot iedereen op wanneer hij eten ging halen. Overleven deden ze van de subsidie voor de thuisscholing van zeven kinderen.

De gang als skatepiste

Het verhaal van de broers is een ongewoon verhaal, ook vanwege de overtuigende intimiteit die de oprechtheid en de openhartigheid van de Angulo's teweegbrengen. Die intimiteit wordt in de documentaire nog aangescherpt door de minzame informaliteit van Moselle - ze benadert de broers meer als vrienden dan als onderwerpen. En ook door het claustrofobische van hun appartement, een wirwar van kamers met een lange gang - die korter lijkt te worden naarmate de film vordert. In een intrigerend videofragment zie je een paar broers op scooters door de gang snorren, gevolgd door een andere op inlineskates. Deze gang, besef je, was jarenlang hun speelterrein, zelfs hun skatepiste. En de buitenwereld? Dat was de wereld die ze onverschillig haar gang zagen gaan door de ramen.

Het is belangrijk te onderstrepen dat er geen enkele twijfel bestaat over de geestelijke gezondheid van de broers. Ze komen over als verstandig, goed aangepast en charmant excentriek. Kortom, als echte New Yorkers.

Hoe innig de broers ook met elkaar omgaan, toch heb je nooit het gevoel dat Moselle misbruik van hen maakt. Ze dringt nooit aan om meer te vertellen dan ze zelf willen. Documentaires hebben de gewoonte om in te zoomen op de miserie van mensen, en dus is het een opluchting dat The Wolfpack nooit neerslachtig of betuttelend wordt maar in plaats daarvan een vreemd maar hartverwarmend verhaal vertelt. Je blijft achter met het gevoel dat er weliswaar iets fout is gegaan met dit gezin, maar dat dat onze zaken niet zijn (schijnbaar werden er geen wetten overtreden).

The Wolfpack herinnert eraan dat documentaire cinema geen vrijgeleide is om binnen te dringen in het leven van mensen (soms is een vriendelijk bezoekje genoeg) en dat films soms levens kunnen redden, maar alleen als er zo veel liefde is als bij deze broers.

Na de triomftocht van deze documentaire in de VS hebben de zes broers samen een filmproductiemaatschappij opgericht: Wolfpack Pictures. Misschien maken ze ooit wel een echte film over zichzelf. © THE NEW YORK TIMES

The Wolfpack loopt nu in de zalen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234