Maandag 20/01/2020

Zéro-quatre bon! Zéro-cinq bon! Un-cinq pas bon!

La Louvière, Stade du Tivoli, zaterdag 18 december 2004

Niemand lette op Adolphe Tohoua. Paul Put, de trainer van SK Lierse, zet de kleine Ivoriaan zelden in de basis. Hij kan leuke dingen met de bal, hij kan er eigenlijk zo’n beetje alles mee, alleen verliest hij tijdens die kunstjes veel te snel het overzicht. Tohoua is twee jaar geleden samen met Arouna Koné door een talentenjager weggehaald uit Anyama, een sloppenwijk aan de rand van Abidjan. Diep vanbinnen heeft Adolphe Tohoua altijd geweten dat hij in de eerste plaats is meegekomen om zijn vriend te behoeden voor al te grote eenzaamheid in dat cleane flatje, ergens in België.Ze waren allebei achttien. Na één seizoen was Koné door Lierse al voor 1 miljoen euro verkocht aan Roda JC. Arouna Koné zal uiteindelijk bij het grote FC Sevilla belanden. Het is Adolphe Tohoua perfect duidelijk hoe het zal gaan. Op een dag zal Arouna Koné naar Anyama terugkeren met de status van koning. Hij, Adolphe, niet. Hij moet rustig blijven wachten op zijn kans. Vanavond is zo’n avond.In de fractie van de seconde die hem is gegund, merkt Adolphe Tohoua dat niemand is gevolgd. Dat klopt eigenlijk niet. Er was ruimte tussen de linies, er hoorde iemand aan de eerste paal te zijn verschenen. Dus trapt hij zelf, vanuit een onmogelijke hoek.

Lier, enkele uren eerder

De hiërarchie onder de spelers van SK Lierse is duidelijk. Yves Van der Straeten is kapitein. Is hij geblesseerd, dan neemt Marius Mitu de band over.Gisteren heeft de Investeerder hoogstpersoonlijk gebeld. Naar hem, Laurent Fassotte. De Chinees heeft gezegd dat hij in hem de nieuwe leider zag. ‘Toi, capitaine, futur! Ligue Champion!’ Omdat hij Frans spreekt. Het is nu niet zo dat hij het taaltje van de Chinees direct zou omschrijven als Frans, maar hij is uit op een vertrouwensfiguur binnen de spelersgroep. Iemand met gezag, met maturiteit en standvastigheid. Met ervaring. Iemand die kan omgaan met stress. Een winnaar. Iemand zoals hij, Laurent Fassotte.De vorige dag was een heuglijke voor SK Lierse. Opeens was er een investeerder opgedoken. Geen Chinees, maar een zekere Leo Theyskens. Verhuurder van industriële kranen. Hij was gevonden door Walter Grootaers, zo wordt gezegd. Theyskens wil 3 miljoen euro in de club pompen, en ook de stad Lier wil in die omstandigheden een geste doen. De clublicentie is gered, de spelers kunnen een zorgeloze kerst tegemoet kijken. Er is nu sprake van een nieuwe structuur, van nog meer nieuwe investeerders. De Chinees past in het plaatje rond Theyskens, dat kan niet anders, denkt Fassotte.- “Theyskens, da’s een overgangsfiguur.”- “Hij kent niet eens de namen van zijn spelers.”- “De Chinees ook niet.”- “Maar die weet wel wat buitenspel is.”Rond de tafel zitten Paul Put, hulp- en keeperstrainer Patrick Deman, de Chinees, keeper Yves Van der Straeten, Laurent Delorge, Marius Mitu, Hasan Kacic, Igor-Sasa Nikolovski en hijzelf, Laurent Fassotte. Zonder dat er al te veel wordt gezegd, krijgt elk van de zes spelers een envelopje met daarin 2.500 euro. Als de zes terugstappen naar het oefenveld, neemt de coach, Paul Put, zijn jongens nog even apart.- “Hij zegt dat we hulp gaan krijgen.”- “Van wie?”- “Hij heeft ook een aantal spelers van La Louvière benaderd. Hij heeft daar dus blijkbaar ook contacten.”- “Heeft hij gezegd wie?”- “Nee, dat niet, alleen dat La Louvière ons zou helpen om met veel goals verschil te verliezen.”

E19-autosnelweg, later die dag

Laurent Fassotte had al een voorgevoel. Het was de beweging waarmee hij dat envelopje in zijn binnenzak stak. Je wordt in België geen profvoetballer zonder envelopjes en bizarre voorzittersfiguren. Gaandeweg leer je dat er een zekere rite bij hoort, met knipogen en handgebaren. Yves Van der Straeten moffelde het geld weg, als schaamde hij zich ervoor. In de bus kwam Van der Straeten opeens overeind.- “’k Moe kakken.”- “Alweer?”En nu zat hij daar, vooraan in de bus, gehurkt naast Paul Put en Patrick Deman.- “Ik voel mij niet goed.”- “Wees eerlijk, Yves.”- “Ik voel me niet goed. Ik denk dat ik ga moeten kotsen.”Rij na rij verspreidt het nieuws zich over de bus. Van der Straeten blijft aan de kant, Patrick Deman gaat opnieuw onder de lat staan. Want ook Cliff Mardulier is nog niet helemaal fit en Wouter Goris is echt nog te jong. Er klopt niks van, vindt Fassotte. Van der Straeten steekt eerst 2.500 euro op zak, gaat dan wat op het toilet zitten en kijkt dan rustig toe vanop de zijlijn. Mooie ploegspeler is dat.

La Louvière, Stade du Tivoli, 18 december 2004

De omroeper doet de mededeling met het enthousiasme van zijn collega die in het station een vertraagde trein aankondigt: “A la onzième minute, zéro-un pour le Lierse, but Tohoua.” Negen spelers omhelzen elkaar, de één al wat hartelijker dan de ander, achteraan overleggen Deman en Fassotte.- “Le Chinois, il va rigoler.”- “We hebben nog tijd.”La Louvière treedt aan met Silvio Proto, George Blay, Olivier Guilmot, Geoffray Toyes, Yannick Zambernardi, Matthieu Assou-Ekotto, Mario Espartero, Julien Pinelli, Gunther Van Handenhoven, Mannaseh Ishiaku en Mickaël Murcy. Het is die laatste die in de 33ste minuut alle vrijheid krijgt en op voorzet van de jonge Pinelli de 1-1 aantekent. Vier minuten later ziet Paul Put tot zijn afgrijzen hoe Marius Mitu met een magistrale pass Archie Thompson vrijspeelt, de Australische spits die niet mee in het complot zit. Dat scheelde een haar.Mitu en Delorge doen helemaal niet wat hen is opgedragen, merkt Put. Het is de bedoeling dat ze zwaar gaan verliezen, met 4-1 of 5-1. Mitu en Delorge blijven combinaties opzetten, ze rennen zich suf. Ze doen hun team draaien.Na de rust verschijnen Yannick Zambernardi en Mario Espartero op het terrein met de niet te miskennen intentie om Mitu en Delorge naar het ziekenhuis te trappen. Een kwartier voor het einde haalt coach Albert Cartier zijn Corsicaanse verdediger naar de kant omdat die met een rode kaart flirt. Er is er al één getrokken, voor Espartero, na een doodschop op Delorge. Ja, er is ‘hulp’ van La Louvière, beseffen de spelers van Lierse, maar niet in de vorm die ze verwachtten.De afspraak is nochtans nageleefd. Eén minuut na de rust had Fassotte knullig de bal verspeeld aan Murcy, die hem tegen Patrick Deman aan knalde. Die ging pal op de grond liggen en veinsde kortstondige bewusteloosheid, zodat Ishiaku de 2-1 kon scoren. Fassotte is zich als eerste om Deman gaan bekommeren.- “Ge weet: als ik gekwetst zou geraken, dan zetten we u in de goal.”- “Laat maar.”Deman blijft nog een minuut of twee spartelen. Verzorgers erbij. De maandagkranten zullen melding maken van een “dramatisch begin van de tweede helft”.In de vijftigste minuut scoort Murcy, opnieuw vrijgelaten door Fassotte, de 3-1. Da’s mooi, denkt Put. Nog eentje en we zijn er. Twintig minuten voor het einde maakt Delorge handgebaren. Een match uit handen gegeven, oké, maar al die doodschoppen: niet oké. Hij wil eraf. Zijn toekomst ligt in Anderlecht, niet op een draagberrie in het Stade du Tivoli. Het staat 1-3, dat is een grand score. Paul Put wenkt Esteban Solari, die zich mag opwarmen.Esteban Solari is de vier jaar jongere broer van Santiago Solari, Argentijns international en al vijf jaar vaste waarde als middenvelder bij Real Madrid. Als jeugdspelertje kreeg Esteban de bijnaam ‘Tano’, wat staat voor ‘Italiaan’. Zijn broer zei ooit: hij wordt nog beter dan ik.De grote oversteek naar Europa verliep voor Esteban niet zo vlot. De familienaam die hem voorafging, was meer handicap dan hulp. De verwachtingen waren altijd te hoog. Een makelaar had hem eerst AC Chioggia aangepraat, een kleurloos clubje uit de Italiaanse serie D. Dat was niets geworden en nu was er SK Lierse. Hier zou hij af en toe een kans krijgen op het hoogste niveau in België. Dit, dit was zo’n avond.De vrije trap is van Marius Mitu. Slordig getrapt eigenlijk, zonder veel overtuiging. Maar hij, Esteban Solari, is lenig. Hij kan net bij de bal, en kopt. “A la quatre-vingt-cinquième minute, deux-trois, Solari.”Als hij het bekende nummer op het schermpje ziet, zondert Put zich af.- “Pas assez!”- “On a perdu.”- “3-2 pas lourde défaite! Moi, perdre de l’argent!”Paul Put weet het even niet meer. Er is toch verloren? Maakt het voor zijn broers in het verre China werkelijk zo’n groot verschil dat Solari op het eind nog mildert tot 3-2? Ja, zegt de Chinees, dat is een groot verschil. Het punt is dat hij patron is. Zijn bevelen moeten worden gehoorzaamd, anders werkt het systeem niet.

Ronse, Orphale Cruckestadion, zaterdag 12 februari 2005

- “Et voilà notre nouveau administrateur”, spreekt Yves Vancoppenolle de spelers toe. “Je vous présent monsieur Zheyun Ye.” Of is het Ye Zheyun?- “Demain: Waasland. Gagner!”Dat, zegt iemand, was wat ze eigenlijk sowieso al van plan waren. Red Star Waasland is de ploeg van Thierry Pister, vorig jaar coach in Ronse. Nogal wat jongens zijn gebrand op revanche, en dat moet kunnen want Waasland is de laatste weken heel slecht bezig. De Chinees knikt: “500 euro chacun!”Eerder die week was de Chinees de training komen bekijken. Volgens wat er van zijn kleutertaal te decoderen valt, is er een probleem op de rechterflank. Ze gaan zich daar volgend seizoen moeten versterken. Persoonlijk had Ye zo gedacht aan David Beckham. Want Ronse moet hogerop. Champion! Europe!

Bergen, Charles Tondreaustadion, de volgende dag

Paul Put gaat voor het bord staan en neemt een krijtje. Hij schrijft een paar getallen op het bord. Een kern van 18 spelers. Een winstpremie van 30.000 euro. Te verdelen over de hele kern is dat een dikke 1.600 euro per speler. Er gaat een collectieve wauw door de kleedkamer. Er kan geen twijfel zijn. De Chinese mecenas. Hij doolt hier trouwens door het stadion. Hij heeft met niemand van de spelers gesproken, maar schijnt hier in Bergen wel volk te kennen. Lierse is op zijn sterkst. Mét Van der Straeten, Fassotte, Nikolovski, Delorge en Mitu.- “Il est là”, zegt Fassotte.- “Toch niet.”- “Toch wel, ik heb ’m gezien.”Zheyun Ye is er niet. Hij zal pas achteraf horen hoe Lierse een totale offday kende en met 4-1 is vernederd door Bergen. Twee doelpunten van Jérémie Njock, eentje van Nicolas Goussé en eentje van Jean-Pierre La Placa.

Ronse, Orphale Cruckestadion, diezelfde namiddag

- “Daar is ‘m. Ook niks te vroeg.”- “’t Is een zakenman. En Ronse ligt niet bij de deur.”- “Bonjour monsieur Ye.”Twee uur later is de verbijstering totaal. SK Ronse - Waasland is geëindigd op 0-5. Trainer Gerrit Lavergne trapt wild tegen een muur. Zijn verdediging is vanaf minuut één consequent uit positie gaan lopen, iedereen heeft gezien hoe Younos Oumouri met een spectaculaire volley de bal in eigen doel heeft geknald. Nieuwkomers Daniel Camus en Hocine Chebaiki worden door het publiek uitgefloten. Het is alsof ze op het veld zijn gestuurd met als enige missie de boel in de war te sturen. 0-5, dat is een uitslag die níémand had verwacht, behalve een opmerkelijk groot contingent gokkers in Azië.

De E19, ergens tussen Bergen en Rumst, diezelfde avond.

- Hij heeft het gehoord”, zegt Paul Put, vooraan in de bus, spelend met de gsm.”- “Ik hoorde hem roepen tot hier”, zegt Patrick Deman.- “Hij zei: ‘Zijn jullie met mijn voeten aan het spelen? Ge weet niet wat ik daaraan verlies!’ Dat zei hij.”- “Nu snap ik het: die gast gokt!”- “Ge neemt toch geen club over om te kunnen gokken?”- “Nee, dat zou te zot zijn. Heeft hij iets gezegd over Anderlecht, volgende week?”- “Verliezen. Lourde défaite.”Piep, daar hangt de Chinees alweer aan de lijn bij Put. Hij excuseert zich zowaar, voor dat vorige telefoontje.- “Moi eu malchance! Numméro dix-neuf pas joué!”- “C’est pour ça que Mons a voulu gagner?”- “Oui! Numméro dix-neuf! Capitaine! Malchance!”Nummer 19 van Bergen zat mee in het complot? Maar nummer 19 was door Serge Brio op de bank gezet. Wie was nummer 19 ook alweer bij Bergen? Juist, de kapitein: Olivier Suray. Het was inderdaad een verrassing dat Suray niet aan de aftrap was gekomen.

Antwerpen, Hotel Astrid Park Plaza, woensdag 4 mei 2005

De Chinees veert op, en laat drie vingers zien. Dan vier, en dan vijf.- “Zéro-trois bon! Zéro-quatre bon! Zéro-cinq bon! Un-cinq pas bon! Pas un-cinq!”- “Lourde défaite donc? Dernière fois?”- “Pas un-cinq! Compris?”- “Pas un-cinq?”- “Pas un-cinq! Un-cinq pas possible!”Hij laat het nog eens zien met gebaren. Met zijn rechterhand toont hij één, en met zijn linkse vijf vingers. Keeper Cliff Mardulier knikt. Hij meent te mogen stellen dat hij het heeft begrepen. Hij betast voorzichtig de enveloppe. Er staat een sterretje op getekend. En er zit 20.000 euro in.

Geel, vrijdag 6 mei 2005

De kaarten zijn geschud in tweede klasse. VC Eendracht Aalst is als laatste geëindigd en degradeert. Niet verwonderlijk, met een coach die Gilbert Bodart heet en vooral bekommerd is over het tijdig binnen brengen van de gokbriefjes in het gokkantoor - een taak waarvoor hij nu ook al leden van de clubbestuur inschakelt. Kampioen Zulte-Waregem promoveert naar de Jupiler League, de eindronde zal worden gespeeld met Antwerp FC, Verbroedering Geel, RS Waasland en FC Roeselare. Ronse heeft in de terugronde zoveel punten verkwanseld dat het ook voor de supporters van Waasland een raadsel mag heten hoe dat kon. Maar iedereen weet: Waasland heeft net zo min als FC Antwerp de middelen voor een avontuur op het hoogste niveau. Het zal gaan tussen Roeselare en Geel.Vooral Geel heeft ambitities. De club timmert al jaren aan de weg, speelde ooit al eens een seizoen in eerste, en heeft na Antwerp de grootste aanhang. Het beslissende telefoontje is er één naar Dirk Gijbels, het hoofd van de sportieve cel van Verbroedering Geel.- “Pietro Allatta à l’appareil.”- “Moi pas très bien parler Francais.”Manager Bruno Belmans wordt ingeschakeld. Een resem telefoontjes later kan hij Vic Keersmaekers, de voorzitter van KFC Verbroedering Geel, verblijden met groot nieuws.- “Da’s hier gene platte kak.”- “Ne Chinees, zegt ge?”- “Zevenhonderdduizend euro, Vic. Zevenhonderdduizend euro.”- “En wat verkoopt hij precies?”- “Frakken voor madammen.”Met de investeerder wordt afgesproken in het Sheraton in Brussel, aanstaande zaterdag.

Antwerpen, Hotel Astrid Park Plaza, diezelfde avond

“Jongens,” zuchtte Cliff Mardulier tegen de achteruitkijkspiegel, “ik kan echt wel tellen hoor. Geen één-vijf. Zwaar verliezen. Geen één-vijf.” Hij heeft de Chinees duidelijk proberen te maken dat hij het begrepen heeft. Geen één-vijf. - “Toi venir! Hotel Plaza! Anvers!”- “Moi tout compris monsieur.”- “Non, toi venir Anvers! Surprise spéciale! Urgent!”Nu zit hij hier dus weer. De Chinees zit in zijn zeteltje opnieuw te jongleren met een enveloppe. Cliff Mardulier zal tasten, en zijn schatting zal juist zijn. 10.000 euro. Zomaar opeens. De vraag rest waarom hij hierheen moest komen.- “Moi montrer!”- “Montrer quoi?”- “Comment encaisser buts.”De Chinees begint nu in de hotelkamer heen en weer te springen, en spelfases na te spelen met een denkbeeldige bal. Hij neemt de bal, draait zich om, en gooit die in de kleerkast.- “Voilà! Jetter ballon dans propre but!”- “Les supporters, ils vont poser questions.”- “Non non, jetter ballon dans propre but! Comme ça!”Zheyun Ye doet het nog eens. Gewoon, die bal pakken en in eigen doel gooien. Doen alsof je hem heel hard naar voor wil gooien en achterwaarts uit je hand laten rollen. De Chinees gebaart dat hij Cliff Mardulier nog iets wil laten zien.Hij moet mee in de auto stappen. Zelf gaat de Chinees achterin zitten. Na een paar seconden stapt de Marokkaanse bodyguard vooraan in. Hij is Cliff Mardulier al eerder opgevallen, in de bar van het hotel. Iemand uit de portierswereld.- “Garde corps”, zegt Ye.- “Oké”, zegt Mardulier.De bodyguard haalt een pistool uit zijn binnenzak en overhandigt het aan de Chinees. Hij zwaait er wat mee, lijkt het te willen liefkozen.- “Moi pas là, demain soir. Autre rendez-vous.”- “Ik zal er wel zijn”, zegt de Marokkaanse kleerkast. “Ik ga je volgen.”

Brussel, Sheraton Hotel, zaterdag 7 mei 2005, vooravond

Vic Keersmaekers heeft het zo’n beetje voorbereid. Het huidige budget van KFC Verbroedering Geel bedraagt 1 miljoen euro. De club springt verstandig met haar centjes om, hij heeft een grafiekje meegebracht over het gemiddelde aantal bezoekers in de businessseats, lopende contracten inzake sponsoring.De Chinees gunt het grafiekje geen blik. Hij wil 1 miljoen euro sponsorgeld op tafel leggen en wil graag, zo snel als mogelijk, voorgesteld worden aan coach en spelers. Wil je Europa in, dan is er geen minuut te verliezen.- “Signer contrat vite!”- “Contrat sponsoring?”- “Un million euro! Cecilia Bilanci!”Dat heet dan een korte doch vruchtbare vergadering. Monsieur Michael wil in de loop van de week een ontwerpje zien en voorleggen aan zijn advocaat. Is het goed, dan tekent hij volgende week zaterdag.- “Maintenant partir moi”, zegt de Chinees.- “Vous allez voir match ce soir?”- “Oui, à Gand.”

Gentbrugge, Jules Ottenstadion, later die avond

Mario Espartero viert het vroege doelpunt van La Louvière met een schuchter tikje op het hoofd van Günther Van Handenhoven. Hij is aangewezen als chef de la bande. Er is nood aan een baas, zeker nu trainer Albert Cartier heeft laten weten dat hij vertrekt. Waarnaartoe weet hij nog niet. Naar een club die de lonen uitbetaalt, als dat even kan.Van Handenhoven stond bij de hoekschop stomweg vrij aan de tweede paal. Hij hoefde maar een tikje te geven. Derde minuut: AA Gent - La Louvière 0-1. Les Loups missen Fadel Brahami en Yannick Zambernardi. Aangezien er moest worden verloren, is Silvio Proto geblesseerd verklaard. “Het wordt lastig”, beseft Espartero.Ergens is het absurd. Twee weken geleden hebben ze Anderlecht uit de titelkoers geslagen. Vanuit La Louvière zijn vanavond welgeteld 30 supporters meegereisd. “En toch staan we op voorsprong.”Hij klaart de klus met de hulp van Laurent Montoya en Geoffray Toyes. Na een halfuur laten ze Mbark Boussoufa lopen. Michaël Cordier haalt hem neer. Dario Smoje mist de strafschop, maar Boussoufa trapt de rebound binnen. Cordier staat veel te goed te keepen, merkt Espartero. Tien minuten voor het einde lukt het toch. Davy De Beule krijgt vrije doorgang van de centrale as. 2-1. Opdracht volbracht.

Lier, Herman Vanderpoortenstadion, diezelfde avond

Het gaat goed, merkt Cliff Mardulier, als Kevin Vandenbergh tien minuten na rust de 0-3 binnen trapt. Hij heeft niks fout moeten doen. Het B-team van Lierse speelt niet eens slecht. Als iemand met de vinger moet worden gewezen, dan scheidrechter Eddie Vermeirsch. Zij die de tv-beelden hebben gezien, zullen allemaal zeggen dat het eerste doelpunt is gescoord vanuit flagrant buitenspel en het tweede na een vrije trap die er geen was. Ik moet dit wegslikken, denkt Mardulier. Vooruitkijken, naar het volgende seizoen. Michael Nnaji scoort tot zijn lichte ontzetting de 1-3, maar twintig minuten later is Kevin Vandenbergh daar al terug. 1-4. Nu moeten we dit vasthouden, denkt Mardulier, nu kan ik eindelijk gaan keepen om de bal tegen te houden.81ste minuut. Koen Daerden. 1-5.Cliff Mardulier was machteloos. Gewoon een geweldige trap. Binnen. Niets aan te doen. Pas un-cinq. De beelden van het pistool schieten door zijn hoofd. Als de bal nog eens in deze richting komt gerold, gooi ik hem echt in mijn eigen doel, neemt Mardulier zich voor. Weg met de ellende. Die bal zal wel komen.Er komt geen bal meer. Racing Genk tikt het rustig uit.Vooraan in het B-team van Lierse loopt de Marokkaans-Belgische spits Issame Charaï. Hij heeft nog nooit gescoord in een competitiewedstrijd. In de 93ste minuut zijgt hij na een virtueel contact met Gert Claessens theatraal neer in het strafschopgebied. Een schwalbe. Eddie Vermeirsch fluit. Cliff Mardulier maakt een vreugdesprong. Oef.- “Moi faire”, zegt Esteban Solari, die de bal als eerste te pakken heeft.- “Penalty à moi!”, roept Issame Charaï- “No no, moi faire.”Hij moet er gewoon in, bidt Mardulier. Iemand moet hem binnen trappen en dan is het 2-5. Hij ziet hoe de Argentijnse broer-van dan toch het pleit wint. Solari neemt zijn aanloop. Genkkeeper Jan Moons duikt in de goede hoek. De bal caprioleert opnieuw in de voeten van Solari en die trapt volgens de maandagkranten “onbegrijpelijk naast”.

Antwerpen, Hotel Astrid Park Plaza, dinsdag 10 mei

Er is natuurlijk altijd een kans, denkt Cliff Mardulier, dat 1-5 wel degelijk een goede uitslag was. Per slot van rekening draait het hierom dat SK Lierse - de woorden van de Chinees zelf - behoorde te spelen als une équipe sans âme, om de overnameprijs te doen zakken. Als je verliest met 1-5, dan moet kunnen worden gesteld dat de ploeg speelde zonder ziel. 1-5, hoe je het ook draait of keert, is een vernederende uitslag. Een spectaculaire overwinning voor de bezoekende ploeg.De Chinees is woester dan Cliff Mardulier had verwacht.- “Tu es fou! Tu comprends rien du tout! Un-cinq pas possible!”- “Mais penalty...”De keeper heeft de envelopjes in zijn binnenzak zitten. Hij wil ze allemaal afgeven, het liefst nu meteen. Hij wil weg, zo ver als mogelijk van hier. De Chinees vraagt niet naar de envelopjes, hij oogt verslagen.Hij is plotseling helemaal in beslag genomen door het schermpje, door bewegende getalletjes op de website. Hij probeert Cliff Mardulier iets duidelijk te maken door vliegensvlug te surfen naar www.7m.cn en www.b310.com. Er verschijnen allemaal Chinese tekentjes en het Chinees van Cliff Mardulier stelt niet veel voor. Maar alles is nu wel duidelijk geworden. Alle puzzelstukken vallen hier en nu op hun plaats. “Hij is een gokker.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234