Vrijdag 15/10/2021

Zelfverzekerdsamenzijn

'Op zeker ogenblik moeten ze gedacht hebben: als dat zo gemakkelijk gaat met auto's, waarom proberen we het dan niet eens met mensen?'

DOUGLAS DE CONINCKHet meerjarenplan van Peter-Uwe Schmidt en Aurore Martin

Toeval bestaat, zeggen de advocaten van Peter-Uwe Schmidt en Aurore Martin. Na een twee jaar durend luxeleventje in Miami, gevolgd door een jaar in een Amerikaanse cel, vertoeft het meest intrigerende liefdespaar van het land sinds 3 december opnieuw op Belgische bodem. Niet zo berooid als ze zich voordeden en nog steeds als een verliefd stel. Deze week zette het 'duivelse paar' een juridisch tegenoffensief in.

Niets is zo onrechtvaardig als de verzekeringssector. Wanneer honderden Belgen eind september nog met dweilen en rubberbootjes de waterschade aan het opmeten zijn, komt op de televisie een keurige mijnheer met een lichte grijns verklaren dat de verzekeringssector in 1997 een winst van 66 miljard frank heeft geboekt en dat de slachtoffers van de waterschade, zelfs al hebben ze een brandverzekering, niets krijgen.

Het jaar 1997, zou je denken, kon geen al te schitterend jaar geweest zijn voor de sector. Er was altijd wel wat. Een kopstuk van Royale Belge dat in het kader van de zaak-Dutroux achter de tralies ging. Berichten over gestolen auto's die bij nader inzien niet gestolen waren, maar duur verzekerd en zoek gemaakt. Statistieken waaruit bleek dat de gemiddelde verzekerde 2.000 frank per jaar te veel betaalt omdat de maatschappijen hun verliezen door fraude op hem afwentelen. Toen kwam daar het nieuws over Uwe en Aurore. Het minste wat je kon verwachten, was dat de tot dan toe als de bezegeling van ware liefde begrepen vraag - "Schat, zullen we een levensverzekering afsluiten?" - een lichtjes macabere bijklank had gekregen. Niets is minder waar. Die 66 miljard bleek vooral te zijn verdiend door een stijging met 18 procent van het aantal verkochte levensverzekeringen. "Dat waren hoofdzakelijk spaargerichte producten", nuanceert Wauthier Robyns van de Belgische Vereniging van Verzekeringsondernemingen snel. "Voor zover ik weet, had deze affaire toch geen merkbare invloed op de markt."

Xavier Maindiaux is er vrij gerust op. "Het zal tijd kosten, maar ooit zal men ons inzicht delen", zegt hij. "Het was allemaal toeval, puur toeval. Ik weet het wel, de mensen geloven niet in toeval, en misschien is dat juist het mooie aan deze zaak." Maindiaux is een van de advocaten van Peter-Uwe Schmidt, de mannelijke helft van het paar dat volgens hem ten onrechte 'duivelse minnaars' genoemd wordt. "Het gerechtelijke dossier telt vijfentwintig mappen. Ik heb er al drieëntwintig doorworsteld en ik heb nog niets aangetroffen dat ook maar de schijn heeft van een bewijs."

Peter-Uwe Schmidt verzekerde hem dat er ook niets te vinden valt. "De jongen is graatmager, hij zit nu al vierhonderd dagen in de cel. Al die tijd is hij zijn geheugen aan het pijnigen met dezelfde vraag: 'Waar was ik op 11 mei 1995?' In elk geval niet in Corsica. U zult me zeggen: dat moet toch gemakkelijk te bewijzen zijn? Wel, dat is nu net wat mij overtuigde van zijn onschuld. Bij elk gepland misdrijf, zeker bij verzekeringsfraude, zal elke crimineel beginnen met het creëren van een alibi. Hij heeft er geen. 'Al wat ik weet, is dat ik níét in Corsica was', zegt hij de hele tijd. De wet-Franchimont maakt het mogelijk om de onderzoeksrechter te vragen dat hij Uwes dagboeken aan het dossier toevoegt. Dat zullen we ook doen."

Het verhaal begon anders goed. In de vroege ochtend van 10 juni 1997 rolt op het kabinet van de Brusselse onderzoeksrechter Damien Vandermeersch een fax binnen van André Rogge. De gewezen privé-detective hanteert zijn gebruikelijke zakelijke stijl. Korte zinnetjes, met een gedachtestreep voor elk te melden feit.

Betreft: moorden op: - Marc Van Beers, voorjaar 1995 in Corsica. - Madame Uwe Schmidt, in 1993 of begin 1994 in de streek van Bergen (...). - de twee moordenaars kennen elkaar al lang en maken deel uit van een gevaarlijke bende die mensen vermoordt om levensverzekeringen te verzilveren (...).

André Rogge is drie dagen eerder gebeld door een paniekerige vrouw die niet wou zeggen in welk land ze zat en hem enkel vroeg of hij voor haar een exemplaar van de zaterdageditie van Het Laatste Nieuws op de kop kon tikken. Daarin prijkte het verhaal van Marc Van Beers, rond wiens dood het Brusselse gerecht een onderzoek had geopend. De 35-jarige verzekeringsmakelaar uit Sint-Genesius-Rode was altijd een hardwerkend maar verlegen type geweest. Hij verwachtte niet veel van de contactadvertentie die hij had geplaatst, was al tevreden geweest indien om het even welke vrouw een avond met hem wou doorbrengen in een restaurant. Toen hij haar voor het eerst zag, raakte hij in ademnood. Zevenentwintig, hoogbenig, blond, hoge hakken. Een klassevrouw. Doof voor ouderlijke raadgevingen verpandde hij zijn hart - en later ook zijn villa - aan haar. In april 1995 trouwden ze.

Drie weken later, op 11 mei, bemerken parachutisten van de Franse luchtmacht om twee uur 's ochtends een autowrak aan de voet van een bergwand nabij het stadje Calvi in Corsica. In wat overblijft van de gehuurde Nissan Primera ligt een lijk met een fel gehavend bovenlijf en een kapotte bril. Marc Van Beers. Die avond is Aurore Martin naar de gendarmerie gestrompeld. Ze waren uit de bocht geraakt, vertelt ze, en net toen ze het ravijn voor zich zag opdoemen, was ze uit de auto gesprongen. Zoiets toch. Al springend had ze een klap tegen het hoofd gekregen. Ze herinnerde het zich allemaal zo goed niet meer. Onderzoeksrechter Spazzola vindt het een vreemde zaak, zeker wanneer Aurore Martin in een volgende versie zegt dat ze haar geheugen terug heeft en een U-bocht opdist. Haar echtgenoot was op de weg naar Calvi tot het inzicht gekomen dat ze verkeerd zaten, was aan een onmogelijk rijmanoeuvre begonnen en zo, tergend langzaam, naar beneden beginnen sukkelen. Toen pas was ze gesprongen.

Op 13 mei 1995, twee dagen na het "ongeval", is Aurore Martin al thuis. De ouders van Marc Van Beers hopen dat ze hen tenminste één keer zal komen opzoeken, om te vertellen wat er gebeurd is. Het wachten is tevergeefs. Al wat ze vernemen, is dat hun schoondochter door de verkoop van de villa en een kort voor de huwelijksreis afgesloten levensverzekering 24 miljoen frank heeft opgestreken en daarmee naar Miami is vertrokken. Wanneer blijkt dat Martin bij de Generali de handtekening van en een medisch attest over hun zoon heeft vervalst om - in het geval van een ongeluk - de uitkering te verdubbelen, zien ze al hun bange vermoedens bevestigd. Ze stappen naar het Brusselse parket.

De dame die in dat weekend in juni bij André Rogge aan de telefoon hangt, heet Fabienne Lefèvre. Zij is de vroegere stiefmoeder van Aurore en is halfweg 1997 op de vlucht geslagen voor de familie Martin.

Zij zag Aurore op de dag van haar thuiskomst, 13 mei. "Ik zal dat bezoek aan het Edith Cavell-ziekenhuis nooit vergeten", vertelt ze. "Daar lag ze op het bed, te snikken. De ouders van Marc Van Beers waren daar. Dat waren hele lieve mensen. Ze waren bezorgd, vroegen hoe het met haar ging. 'Sorry, ik wil jullie even niet zien', zei Aurore. Le choc. Ik ging met die ouders naar de cafetaria. Koffietje drinken. Troosten. Marc was hun enige zoon. Ik kende die mensen niet. Mij was ook niet verteld dat Aurore getrouwd was. Enkele dagen voor ze naar Corsica vertrok, had ik gehoord dat ze 'een nieuwe vriend' had. Ik vroeg nog: en Uwe dan? Daar in de cafetaria kwam haar zus me plots wenken. Of ik wilde meekomen? Aurore wou me spreken. De ouders van Marc bleven achter. Ik ging stilletjes de kamer binnen en schrok me rot. Van de desparate weduwe was niets meer te bemerken. Ze zat te dansen in haar bed: 'Ik ben rijk, ik ben rijk! Vijfentwintig miljoen!' Ik heb toen haar vader aangestoten: is ze gek geworden? Hij lachte. Nee, ze zou me alles vertellen. Het eerste wat ze zei, was: 'Si tu parles, tu es morte'."

Midden juni trekt Rogge met Fabienne Lefèvre naar Vandermeersch, waar ze haar hele verhaal overdoet en het statuut van kroongetuige krijgt. Ze voelt zich schuldig. Aurore Martin heeft haar en haar vader destijds een miljoen gegeven om een restaurantje mee te beginnen. En vooral ook om te zwijgen.

Aurore Martin, weet ze nog, sprak van vier mannen die hen daar in Corsica langs de weg hadden opgewacht. Zij zorgde ervoor dat Van Beers op de juiste plek stopte. Hij werd gewurgd en als een pop weer achter het stuur gezet. Toen duwden ze de auto in de 150 meter diepe ravijn. Fabienne Lefèvre weet nog hoe Aurore op het ziekenhuisbed spottend de laatste woorden van Marc Van Beers nadeed: "Alsjeblief, laat mijn vrouw met rust." Voor zover Fabienne Lefèvre begreep, was Peter-Uwe Schmidt er niet bij, daar in Corsica. "Zo slim was hij wel. Dat was een klus voor die vrienden van hem."

Fabienne Lefèvre heeft die vrienden vaker gezien dan haar lief was. "Die lui - Duitsers, net als Uwe - waren altijd onderweg met gestolen auto's. Ik weet nog goed dat ze er een paar voor mijn huis wilden parkeren. Nu ik het van op een afstand overschouw, begrijp ik beter wat er gebeurd is. Ze verdienden al jaren geld met auto's die ze in opdracht stalen. Terwijl de eigenaar het geld van de diefstalverzekering opstreek en zij daar ook een deel van kregen, verkochten ze die auto's in Oost-Europa. Dubbele winst. Op zeker ogenblik moeten ze gedacht hebben: als dat zo gemakkelijk gaat met auto's, waarom proberen we het dan niet eens met mensen?"

Uwe en Aurore zouden elkaar hebben ontmoet in 1990. Ze zijn dan allebei prille twintigers. Zij komt uit Luik, is gezakt aan de kunstacademie en komt aan de kost als callgirl. Ze leert mannen manipuleren en beheersen, maar wil dat niet tot haar vijftigste blijven doen. Haar ambitie is eenvoudig: snel rijk worden. Hij is korporaal bij de Shape, de Navo-basis in Bergen, en heeft dezelfde ambitie. Het paar woont korte tijd samen in het Naamse voorstadje Saint-Servais. Volgens sommige getuigen smeden Peter-Uwe en Aurore daar hun plannen om de Bonnie & Clyde van de jaren negentig te worden. Fabienne Lefèvre is op dat punt heel zeker. "Ik heb ze in die tijd vaak genoeg samen gezien. Op zeker ogenblik zijn ze voor de schijn uit elkaar gegaan. Het was een meerjarenplan, het was allemaal haarfijn uitgekiend. Ze spraken over contactadvertenties, overlegden hoe ze zich zouden gedragen en hoe ze zich zouden kleden. Ze kozen voor modelrolletjes. Zij de klassevrouw, hij de gigolo. Maar ze zagen elkaar nog, ook toen Uwe als eerste in het valse huwelijksbootje stapte."

Onzin, zegt Maindiaux: "Ze hebben elkaar pas in januari 1994 leren kennen, en het heeft maar enkele maanden geduurd. Over de affaire tussen Aurore Martin en die Van Beers kan ik niks zeggen, ik ben haar advocaat niet. Het enige wat ik weet, is dat zij Uwe met haar miljoenen achterna is gereisd en dat de relatie toen, in Miami, hervat is."

In november 1991 hangt Peter-Uwe Schmidt wat rond in dancing La Doudinge in Waterloo. Hij voelt de blikken van het kleine gebrilde meisje, type Doortje uit FC De Kampioenen. Ze heet Ursula Deschamps en gaat door het leven met hetzelfde probleem als Marc Van Beers, drie jaar later: ze vindt geen lief. Uwe biedt haar een drankje aan. Op 29 februari 1992, schrikkeldag, zeggen ze ja tegen elkaar. Ursula's ouders hebben er geen goed oog in. Twee weken voor het huwelijk, op Valentijnsdag nota bene, gebeurde er iets vreemds. Uwe heeft zijn beschadigde auto naar een garage gebracht en heeft er bij de exploitant op aangedrongen dat die de wagen buiten zou laten staan, met de sleutels in het contact. De volgende dag is de auto weg. Er ontstaat een discussie tussen vader en dochter. "Die vent van jou is een oplichter", zegt hij. Het is maar een kwestie van weken voor ook Ursula zelf tot dat besef komt. Ze verlaat Peter-Uwe Schmidt en neemt tijdelijk haar intrek bij een vriend. Midden augustus wordt ze geconvoceerd bij de rijkswacht van Casteau. Die wil haar verhoren over haar man.

Op 13 augustus 1992 is Peter-Uwe Schmidt in Evere door de rijkswacht staande gehouden in het bezit van een aantal gestolen autonummerplaten. Hij is al eens eerder betrapt, terwijl hij op het parkeerterrein van de SHAPE nummerplaten los stond te schroeven. Op 1 september 1992 moet Ursula zich aanmelden bij de rijkswacht. Op zaterdag 29 augustus 1992, drie dagen daarvoor, gaat ze langs bij haar vader. Trots toont ze hem haar pas verkregen rijbewijs. Deze dag, zegt ze, is het begin van haar nieuwe leven als zelfstandige vrouw. Ze zal geen stommiteiten meer uithalen. Het nieuwe leven wordt er een van zeer korte duur. Ze heeft diezelfde namiddag afgesproken met Uwe "om alles eens en voorgoed te regelen". Die avond wordt haar Mazda MX5 opgevist uit het Centrumkanaal ter hoogte van Nimy. Peter-Uwe Schmidt is met een nat pak bij de rijkswacht aanbeland en legt daar uit dat hij zijn echtgenote rijlessen aan het geven was toen ze plots een vreemd manoeuvre uithaalde met de auto. Toen die in het kanaal lag, kon hij nog net naar buiten zwemmen. Zij helaas niet, zegt Uwe. Het lijk van Ursula wordt enkele dagen later uit het kanaal opgevist.

Uit wat volgt, zal André Rogge later deduceren dat het in die tijd bij het parket in Bergen volstaat om gestolen auto's te versjacheren om er een voorkeursbehandeling te krijgen. Wat blijkt? Enkele rijkswachters uit Casteau hebben getuigenissen ingezameld over de echtelijke breuk. Ze leggen het verband met het onderzoek naar autozwendel. Ursula Deschamps gaf kort voor haar dood te kennen dat ze de rijkswachters daarbij maar wat graag wou helpen. Er was dus een motief voor de moord, stellen de rijkswachters. Volgens hen kan er ook niets kloppen van Schmidts relaas over het ongeval. Een Mazda MX5 is een vrij zware wagen. Wanneer die in een kanaal terechtkomt, gaat hij onmiddellijk zinken, de achterkant eerst. Dat maakt het niet zo waarschijnlijk dat Uwe, zoals hij zelf verklaarde, langs de achterklep naar buiten kon zwemmen. En als een levende mens er normaal al niet in slaagt uit een zinkende auto te ontsnappen, dan is het zeer de vraag hoe een lijk, in casu dat van Ursula, dat kan. Aan de versnellingsbak en de pedalen is trouwens geknoeid.

Al die gegevens, vervat in rapporten van de rijkswacht, blijven op het parket van Bergen in het informatieve dossier steken en worden niet toegevoegd aan het onderzoeksdossier. Het gevolg is dat Peter-Uwe Schmidt in augustus 1994 door de correctionele rechtbank veroordeeld wordt tot enkele maanden voorwaardelijke gevangenisstraf wegens "onvrijwillige doodslag". Peter-Uwe Schmidt incasseert 6 miljoen frank aan verzekeringsgeld. "Máár 6 miljoen frank", zou Aurore Martin hebben gezegd, toen ze dat hoorde. "Ze beloofde hem dat zij het beter zou doen", weet Fabienne Lefèvre nog.

In Miami leidden Uwe en Aurore net geen twee jaar lang het leven waarvan ze droomden. Ze kochten er een jacht, The Tempest. Gingen elke dag uit eten. Aurore schafte zich een indrukwekkende garderobe aan. Kort nadat de FBI het koppel in november van vorig jaar in een hotel uit bed plukte, heette het dat het gros van de miljoenen er al doorgejaagd was en dat wat restte ingepikt was door sluwe Amerikaanse advocaten die beloofden dat ze de uitlevering aan België konden beletten. Toen het 'duivelse paar' in België aankwam, heette het dat ze zich geen serieuze advocaat konden veroorloven en aangewezen waren op het pro-Deosysteem. Daar is vandaag weinig van te merken. Met Philippe Mayence en Xavier Maindiaux voor Schmidt en Denis Boquet voor Martin treden ze het juridische strijdperk binnen aan de zijde van drie zwaargewichten. "Ik word betaald", zegt Maindiaux. "Maar u zult begrijpen dat ik u niet kan uitleggen hoe."

De strijd wordt nu al bitsig. Deze week daagden de zussen van Aurore Martin twee Franstalige journalisten voor de rechtbank omdat ze Fabienne Lefèvre hadden geciteerd, waar die zei dat er plannen bestonden voor nog meer verzekeringsmoorden. De advocaten van Schmidt bepleiten de vrijlating. Ze boekten woensdag een eerste succesje: Schmidt blijft enkel nog aangehouden op verdenking van de moord op Van Beers, omdat je in België nu eenmaal niet twee keer berecht kunt worden voor hetzelfde feit. Zodra al zijn agenda's zijn uitgeplozen, schiet ook daar niks meer van over en is Uwe een vrij man, verwachten zijn advocaten. Vandermeersch trekt nu volop de kaart van de 'bendevorming'.

Een bende vormen Uwe en Aurore zeker. In tegenstelling tot wat vaak wordt gezegd, vormen ze vandaag nog steeds een stel. Met toekomstplannen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234