Vrijdag 14/05/2021

'Zelfs mijn eigen moeder was uitgekeken op pinguïns'

Het verschijnsel heeft een naam: APFS of 'animated penguin fatigue syndrome'. Na de verbluffende documentaire La Marche de l'empereur en de grappige animatiemusical Happy Feet leek de nieuwe animatiefilm Surf's Up over... surfende pinguïns toch een beetje van het goede teveel. Niets is minder waar. Surf's Up is hilarische fun.

door Jan Temmerman

DEAUVILLE l Hoofdpersonage is de kleine pinguïn Cody, die vanuit zijn ijskoude woonplaats Shiverpool op Antarctica naar warmere oorden reist, meer bepaald naar het tropische Pen-Gu Island, om daar deel te nemen aan het wereldkampioenschap surfen. Dit uitgangspunt is op zichzelf al even exotisch als excentriek, maar wat Surf's Up van het regisseursduo Ash Brannon en Chris Buck nog veel origineler maakt, is dat zij de exploten van Cody vertellen terwijl hij door een cameraploeg gevolgd wordt. Op die manier wordt Surf's Up pas helemaal uniek, namelijk een documentaire animatiefilm over surfende pinguïns op een tropisch eiland.

Hoe komt iemand op het idee om een film over surfende pinguïns te maken?

Ash Brannon: "Chris Buck en ik zijn op hetzelfde moment bij dit project betrokken geraakt. In eerste instantie was het verhaal nog niet meer dan een ruwe schets. Oorspronkelijk dacht men aan een soort Romeo & Julia-verhaal met pinguïns en opgevat als een komedie. Maar Romeo en Julia sterven op het einde, dus dat was niet zo'n goed idee (lacht). Toen was er dat idee van surfende pinguïns en producer Chris Jenkins die ons de suggestie aan de hand deed om deze animatiefilm in een soort documentaire stijl te maken. En dat idee bood meteen heel wat nieuwe mogelijkheden. Zoals spontaneïteit. Catching things in the moment! We konden ook een soort handgehouden cameravoering imiteren en met grappige details werken, zoals een microfoon die soms in het beeld hangt. De dialoog moest ook heel natuurlijk klinken."

Chris Buck: "Bij animatie is het de gewoonte dat de dialogen vooraf worden opgenomen en dat elke acteur of actrice dat apart doet. Maar wij besloten dat laatste anders aan te pakken en de stemmen samen te registreren, zodat ze als andere dialogen klonken.

Brannon: "Toen we nog als animatoren op andere films werkten, hoorden we soms outtakes van de dialoogopnames, waarin bij voorbeeld een verspreking zat. Wij waren daar dol op en wilden zoiets graag animeren omdat het zo natuurlijk klinkt. Maar dat mocht toen niet. Nu konden we als regisseurs eindelijk onze zin doen (lacht)."

Een andere voorbeeld van die docu-aanpak is dat jullie ook met zogenaamde 'archiefbeelden' konden werken. Is zoiets reeds eerder gedaan in animatiefilms?

Brannon: "In sommige films werd dat ook al gedaan, maar niet in die mate als hier in Surf's Up. Het was leuk om die beelden een soort bekraste look te geven. Een nieuwigheid was ook dat we beelden gebruikten die er uitzagen alsof ze door een videocamera gedraaid waren. In werkelijkheid zie je vaak beelden die gemaakt zijn door zo'n minuscule videocamera die op een surfplank bevestigd wordt. In de zoeker van de camera werden bijvoorbeeld virtuele beelden van wandelende pinguïns getoond en dan konden we met die camera allerlei bewegingen maken alsof iemand daarmee op stap was."

Voor alle zekerheid: zijn alle beelden in Surf's Up wel digitaal? Soms ziet het er namelijk biijzonder levensecht uit.

Buck: "Alles is digitaal. Er zit geen druppel echt water in de film. En al onze pinguïns zijn getekend. Vooraleer Imageworks (de animatiestudio van Sony Pictures-JT) lange tekenfilms begon te maken, waren ze al eerder bezig met heel realistische effect shots voor films als SpiderMan. Wij hebben hen eerlijk gezegd een beetje moeten tegenhouden, want we werden bang dat bijvoorbeeld hun golven té realistisch zouden worden."

Waarom is iedereen plots zo dol op pinguïns?

Buck: "Ik denk dat mensen hen zo charmant vinden omdat ze een hoog antropomorfisch gehalte hebben. Ze lopen op twee poten, ze waggelen een beetje, ze beschermen hun kleintjes: dat soort dingen."

Brannon: "En ze kunnen we degelijk surfen. Niet op een plank natuurlijk, maar op hun voeten en daarmee kunnen ze kleine golven meepikken. Of ze doen aan bodysurfing. Ik denk dat de natuurfotograaf Frans Lanting de eerste was die dat op beeld heeft vastgelegd. Maar dat hebben we pas vernomen toen we reeds met deze film bezig waren."

Hebben jullie veel research gedaan in verband met surfen?

Brannon: "Ik ben grotendeels in Californië opgegroeid en heb een beetje gesurft, boogie boarding en zo. Ik heb toen wel ervaren hoe het is om te moeten peddelen en dan door zo'n golf, een kleine golf, op sleeptouw genomen te worden. Dat is een fantastische ervaring! Als je door zo'n golf voortgestuwd wordt, blijken al die clichés van 'één met het water' wel degelijk te kloppen. Je voelt dat echt! It's such a thrill! Dat gevoel hebben we ook in de film willen stoppen."

Buck: "We hebben allerlei surfers geïnterviewd en hen gevraagd naar hun favoriete moment. Dan zie je hun ogen oplichten als ze praten over een bijna spirituele ervaring, vooral wanneer zij in de 'tube' zitten zoals ze dat zelf noemen. Helemaal omgeven door muren van water."

Hebben die surfers de film inmiddels al gezien?

Brannon: "Ja, zij waren ons echte testpubliek. Daarom hebben we in Hawaï een soort première van Surf's Up georganiseerd, in aanwezigheid van professionele surfers zoals Kelly Slater en Rob Machado. We waren bloednerveus. Wat indien zij niet van de film hielden? We zagen onszelf al wegvluchten uit de bioscoop (lacht)."

Buck: "Maar tijdens de projectie konden we hun opwinding horen. Zij vonden het fantastisch, vooral die kleine subtiliteiten die alleen door surfers konden opgemerkt worden. Sommigen vertelden ons achteraf dat dit de beste surffilm was die ooit gemaakt was. Zij hebben de film echt omarmd. Ze hielden van de look van de film en van het verhaal. Volgens hen hadden we echt de essentie begrepen van wat het betekent een surfer te zijn."

Over Hawaï gesproken: hoe komen die pinguïns daar terecht?

Buck: "We wilden geen pinguïnfilm maken in Antarctica. Teveel wit, te harde contrasten. En trouwens, er bestaan verschillende pinguïnsoorten die wel degelijk in tropische gebieden leven, zoals Australië en Zuid-Afrika. Ik wist dat eerlijk gezegd niet voor we aan deze film begonnen. Pinguïns leven in het zuidelijke halfrond, maar ook in de buurt van de evenaar."

Brannon: "Het was fun om dat tropisch eiland te creëren. We hebben al onze favoriete delen van Hawaï en Tahiti in de look van ons eiland kunnen verwerken."

Wat dachten jullie toen bleek dat regisseur George Miller bezig was met Happy Feet, ook een animatiefilm over pinguïns?

Brannon: "Toen wij zo'n vijf jaar geleden met dit project van start gingen, wisten we daar niets van. En we wisten ook niet dat die documentaire March of the Penguins op komst was en zo'n fenomenaal succes zou worden."

Maar jullie maken er wel zelf een grapje over. De reporter vraagt pinguïn Cody of hij nog andere talenten heeft en hij antwoordt: 'You mean like singing and dancing? No man, I just surf'.

Brannon: "Ja, dat hebben we er op het laatst nog ingestopt (lacht). We dachten wel dat het publiek zo'n knipoogje naar Happy Feet zou begrijpen. En appreciëren"

Buck: "We waren al twee jaar in productie toen we over die andere films hoorden! Je kunt dan geen rechtsomkeer meer maken. Maar we hadden er wel vertrouwen in dat onze film helemaal anders zou zijn. En daarom hebben we doorgezet. Weet je, dit soort zaken gebeurt wel meer. Indertijd was Pixar bezig met A Bug's Life en toen bleek dat Dreamworks in de weer was met Antz. Gewoon toevallig allicht."

Maar waren jullie niet ongerust dat nog maar eens een pinguïnfilm iets van het goede teveel kon worden?

Brannon: "Dat wél. Er bestond trouwens al een nieuwe omschrijving voor, namelijk 'animated penguin fatigue syndrome' (A.P.F.S.)!"

Buck: "Het was zelfs moeilijk om onze eigen vrienden te overtuigen dat ze de film moesten gaan bekijken! Ik denk dat mijn moeder Surf's Up nog altijd niet gezien heeft (lacht)."

Surf's Up draait vanaf woensdag 24 oktober in de bioscoop. De recensie leest u morgen in Encore.

Regisseurs Chris Buck en Ash Brannon:

We wilden geen pinguïnfilm maken in Antarctica. Teveel wit, te harde contrasten.

Het leek ons fun om ze op het tropische Hawaï te droppen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234