Vrijdag 24/09/2021

Zelfs een varken schijt niet waar het eet

Vlaanderen moet ook de internationale aspecten van zijn beleidsdomeinen behartigen

Bart De Wever

verdedigt het Vlaamse buitenlands beleid

Klassieke belgicisten en wat deze krant naar aanleiding van een van mijn eerdere bijdragen omschreef als 'postmoderne Belgenvriendjes', lijken doorgaans niet veel op elkaar. De leeftijd, de maatschappelijke opvattingen en de motivatie en argumentatie ter verdediging van België lopen over het algemeen erg uiteen. Toch is er één kenmerk dat beide groepen bindt: als Vlaanderen buitenlands beleid probeert te voeren, ontbinden ze al hun duivels.

Onder de paars-groene Vlaamse regering (1999-2004), waarin beide strekkingen sterk vertegenwoordigd waren, werd het Vlaamse buitenlands beleid op een heel laag pitje gezet. De bevoegdheid zag op vijf jaar vier ministers passeren en het budget kelderde. Het buitenland werd overgelaten aan België met Louis Michel als onverdroten wereldverbeteraar. Nu de huidige Vlaamse Regering de draad weer opneemt waar Luk Van den Brande hem moest loslaten, laait de snoeiharde kritiek weer op.

Op 9 januari schreef Luckas Vander Taelen in deze krant een bijzonder typerende bijdrage. De deelstaten kunnen volgens hem grote sier maken in het buitenland omdat ze baden in het geld dat België hen moet geven. Van de Belgische schuld trekken ze zich geen zier aan. Allicht is het daarom dat Vlaanderen in 2006 enorme inspanningen heeft gedaan om meer dan 500 miljoen euro overschot te boeken. Het resultaat van de deelstaten wordt namelijk mee geconsolideerd in de Belgische begroting. De rekeningen van de NV België houden het hoofd boven water dankzij de Vlaamse resultaten. Aan de begrotingen van de Franse gemeenschap en het Waals gewest, onder supervisie van de sobere Michel Daerden, wordt overigens een gelijkaardige inspanning gevraagd. De facto is men echter al zeer tevreden als ze geen tekorten boeken. Misschien is dat inderdaad, zoals Vander Taelen aangeeft, deels omdat zij absurde buitenlandse uitgaven doen zoals de verdacht dure aankoop van een centrum van de Franse Gemeenschap in Kinshasa. Maar Vlaanderen is niet "in hetzelfde bedje ziek".

De negen Vlaamse vertegenwoordigingen zijn in Brussel (EU), Genève (multilaterale organisaties), Den Haag, Berlijn, Parijs, Londen, Washington, Wenen en Pretoria (zuidelijk Afrika is de focus van de Vlaamse ontwikkelingssamenwerking). Strategische plaatsen waar Vlaanderen er goed aan doet om zijn politieke en economische belangen te verdedigen. Er zijn inderdaad ook Belgische ambassades in die landen, maar we betalen heus geen "twee keer voor hetzelfde werk". De staatshervorming gaf de deelstaten immers exclusieve bevoegdheden, zaken waar de federale overheid zich dus niet meer mee bezighoudt. Conform het principe 'in foro interno, in foro externo', moet Vlaanderen ook de internationale aspecten van die beleidsdomeinen behartigen. Ondanks de zeer beperkte middelen die we daaraan besteden, levert dat trouwens een duidelijke meerwaarde op.

Nadat Vlaanderen in 1993 internationaal verdragsrecht kreeg, slaagde de deelstaat er bijvoorbeeld in om eindelijk de cruciale Waterverdragen met Nederland rond te fietsen. Die lagen onder Belgisch bewind al meer dan 20 jaar geblokkeerd. Vlaanderen sloot ook tal van nieuwe internationale samenwerkingsverbanden. De teller staat vandaag op 32 exclusieve verdragen en 35 culturele akkoorden. De Vlaamse vertegenwoordiging bij de Europese Unie, volgens Vander Taelen een "schrijnend voorbeeld van zelfingenomen megalomanie", werkt vanuit de behartiging van de Vlaamse bevoegdheden uitstekend samen met de Belgische vertegenwoordiging.

Bij de recente verdeling van de Europese structuurfondsen blonken de Belgische en de Duitse vertegenwoordigers precies uit door het prima samenspel tussen deelstaten en de federatie. Dat leverde klinkende munt op. Europa is immers al lang geen exclusieve zaak meer van de 19e-eeuwse natiestaten. Wie dat niet weet, moet in Brussel misschien eens langsgaan bij de meer dan 250 regionale en deelstatelijke agentschappen (waaronder het kasteel dat mijn geliefde Beieren aankocht vlak tegenover het Europees Parlement). Ofwel zijn dat allemaal spilzieke megalomanen, ofwel is Vander Taelen ongehinderd door enige kennis van zaken.

Als hij echt megalomane verspilling zoekt, kan hij eventueel eens kijken naar het geld dat Vlaanderen jaarlijks pompt in sommige Vlaamse gemeenschapsvoorzieningen in Brussel. Maar dat hij dan misschien het best eerst denkt aan wat Boris Pasternak na het schrijven van Dokter Zhivago te horen kreeg van Chroesjtsjov: zelfs een varken schijt niet waar het eet.

Bart De Wever is voorzitter van de N-VA. Voor 'de Gedachte' schrijft hij om de twee weken een opiniestuk

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234