Maandag 10/05/2021

'Zelfs de koppensnellers in Borneo weten wie ik ben'

David Coverdale (59) heeft al veel oorlogen gestreden voor de rock-'n-roll. Begonnen als frontman bij Deep Purple, nog beroemder geworden met zijn eigen groep Whitesnake. Wilde manen, harde gitaren, dure wagens en nog snellere topmodellen: Coverdale overspant een carrière van haast vier decennia. Succesplaat 1987 alleen al verkocht 8 miljoen exemplaren, maar de Britse zanger is nog niet met pensioen. 'Ik heb geluk gehad: een paar goede stembanden en generaties die mijn muziek blijven doorgeven.'

Zaterdag paradeert Coverdale nog eens over het podium van Graspop. De lange haren achteroverzwiepend, om al knipogend aan de vrouwen in het publiek te vragen of ze nog steeds zijn liefde willen. Gillende gitaren, een gebalde vuist, een hoge uithaal. En dat voor iemand die de pensioenleefijd haast heeft bereikt. "Eerlijk: drie jaar geleden dacht ik echt mijn laatste cd te hebben gemaakt. Good to be Bad was een mooie staalkaart van alles wat ik gedaan had. Ik wou het al lachend 'Whitesnakes laatste greatest hits' noemen en een rustiger leven kiezen met mijn vrouw en tienerzoon. Maar er was een Italiaan die me maar bleef stalken. Hij eiste dat ik voor hem een plaat zou maken. Ik ben toen enkele dagen de studio ingekropen met gitarist Doug Aldrich, en voor ik het wist was Forevermore er."

En zo is er dan toch een elfde Whitesnake-plaat gekomen. Wat voegt die toe aan je catalogus?

Coverdale: "Er zit blues in, rock, met een stevige vleug soul. Forevermore heeft alle ingrediënten voor een lekkere Whitesnake-cake (lacht). Het hapt smakelijk weg. Weet je, er was me al duizenden malen gevraagd om een langere versie te maken van 'Wish You Well', de Deep Purplesong waar we traditiegetrouw elke show mee afsluiten. Maar dat wou ik niet. Eén minuut vijftien is de juiste lengte. 'Fare Thee Well' is een soortgelijk dankwoord geworden om mensen veilig de nacht in te sturen. Het is een eerbetoon aan de mooie tijd die we samen beleefden."

Uw muziek blijkt echt over de hele wereld bekend. Toen ik vorig jaar op Sumatra was, werd ik rondgeleid door een chauffeur - een moslim - die het Engels niet machtig was. Maar hij kon 'Soldier of Fortune' wel fonetisch op gitaar spelen.

"Je bent niet de eerste die me zulke verhalen vertelt. Dat heeft alles te maken met een optreden dat ik eind jaren 70 met Deep Purple in Jakarta speelde. Dat werd toen op de nationale televisie uitgezonden, en er kwam ook een bekende Indonesische zangeres meedoen. Ik had toen te veel gedronken, een briljante show was het niet echt. Maar sindsdien is 'Soldier of Fortune' een eigen leven beginnen leiden in Indonesië, en hebben tal van lokale groepen er hun versie van opgenomen. Mag ik je zelf ook een anekdote vertellen?"

Doe maar, graag.

"Een goede vriend van me is enkele jaren terug op survivaltocht getrokken door Borneo. Dagenlang zwerft hij door de jungle en komt hij met een prauw in een dorp aan, bij voormalige koppensnellers. Ze zijn het absoluut niet gewoon om blanken te ontmoeten, dus wordt er een ontmoeting geregeld met het stamhoofd. Er gaat een hele ceremonie aan vooraf, waarna mijn vriend wordt binnengeloodst in het longhouse. In die kamer hangt een groot portret van mij met mijn wilde haren, een oude platenhoes van Whitesnake. De chief was erg trots op die poster, zo blijkt. (lacht) Ik heb thuis een foto liggen van die ongewone combinatie."

Het toont wellicht aan wat voor een impact Whitesnake gehad heeft. Niet alleen muzikaal, ook visueel.

"Dat kon ik zelf niet altijd inschatten. Op tour leef je toch vooral in de roes van de dag. Toen ik tien jaar geleden whitesnake.com opstartte, opende er een heel nieuwe wereld voor me. Dagelijks surfen er haast 200.000 mensen naar mijn website, en de verhalen die me uit de grootste uithoeken van de wereld worden toegezonden zijn prachtig. Mijn muziek blijkt voor veel mensen een routemap te zijn van hun leven. Ze leerden er hun lief op kennen, trouwden met mijn songs, moesten iemand dierbaar begraven..."

Waar ben je zelf het trotst op?

"Dat me zo'n rijkgevuld leven is geschonken, nu nog steeds. Ik word zestig in september, Whitesnake heeft een nieuwe plaat en ik kom alweer naar het mooie België voor Graspop, een heerlijk festival. Dat had ik toch nooit durven dromen toen ik als jonge knaap uit een hoedenwinkel werd weggeplukt om Deep Purple te gaan vervoegen. Want wie was ik? Niemand. Ik heb geluk gehad, een paar goede stembanden en enkele bouwstenen die mijn carrière droegen. Deep Purple was tijdens de Koude Oorlog de groep waar iedereen illegale cassettes van maakte, om in het donker naar te gaan luisteren. Dat is ons lange leven geweest. Heelder generaties hebben mijn muziek ontdekt en doorgegeven, op een manier die ik nooit voor mogelijk hield."

Noem mij één nummer dat alles samenvat.

"'Here I Go Again'. Zonder twijfel. Het bevat alle juiste elementen: een overtuigende tekst, een potente melodie. Het start met een zachte introductie, die je aandachtig doet luisteren. En dan haal ik de groep erbij en barst het helemaal open. Het is op YouTube intussen 12 miljoen keer bekeken, en dat voor een liedje dat ruim een kwarteeuw oud is (mijmert). Je moet weten dat dat nummer handelt over het uiteenvallen van mijn eerste huwelijk. Het is nooit geschreven als een hit, met een stadion vol mensen in het achterhoofd."

Intussen ben je, na affaires met modellen en actrices, al een hele tijd opnieuw gelukkig getrouwd.

"(knikt) Mijn jongste zoon Jasper is zelfs net vijftien geworden. Hij zit vaak in mijn thuisstudio en heeft een voorliefde voor drums en basgitaar. Terwijl ik hem duidelijk wil maken dat het de zangers zijn die alle lekkere grieten versieren. Kijk naar je moeder, man! Een paaldansende fitnesslerares, waar vind je dat? Maar die boodschap valt in dovemansoren. Hij is nu voor school 'Sunshine of Your Love' aan het leren op drum."

Wat als ook hij voor een muziekcarrière kiest? Zal je hem dan helpen.

"Ik denk dat ik hem de juiste weg op kan gidsen. Ik heb het altijd zonder steun van mijn ouders moeten doen. In 'Walking in the Shadow of the Blues' zing ik 'mijn vader zei dat ik gek was'. Dat meende hij ook. Hij werkte in een pub en wou dat ik een eerbaar vak leerde: elektricien of loodgieter. Maar ik zal er wél staan voor mijn zoon. Wat hij later ook wil doen met zijn leven. Als je maar passioneel voor iets gaat. Zoals ik, met Whitesnake."

Forevermore van Whitesnake is nu uit bij Frontiers. Whitesnake speelt zaterdag als coheadliner op Graspop Metal Meeting in Dessel.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234