Maandag 01/03/2021

Zelfbepaling

Ieder mens, elk individu mag haar/zijn leven naar waarde schatten en beslissen het al dan niet verder te zetten. Dit is een ongebruikelijke maar niet onbelangrijke herformulering: het gaat niet om een keuze voor de dood, maar om een keuze voor of tegen het leven. Niemand heeft mee kunnen beslissen of hij/zij wou bestaan, zelf wou leven. Leven is iets waarvoor men pas later kan, en dus ook mag, kiezen. Het staat iedereen vrij om het leven niet (meer) aan te willen. Idealiter houdt men bij die beslissing ook rekening met de personen en belangen die daardoor geschaad (kunnen) worden en probeert men die schade in de mate van het mogelijke te beperken.

Euthanasie verschilt van zelfdoding omdat bij euthanasie actieve hulp vereist is van één of meerdere anderen. Die ander(en) kunnen dan ook vanuit hun eigen zelfbepaling, belangen en waarden, voorwaarden stellen, zich proberen indekken, verantwoorden. Dat wordt gewoonlijk ook wettelijk geregeld. Die wetgeving is doorgaans (te) restrictief. Niet alleen omdat mogelijke criminele feiten voorkomen moeten worden, ook omdat (menselijk) leven vanuit een religieuze levensbeschouwing van 'god gegeven' is, en dus niet door de mens beëindigd, 'teruggegeven' mag worden; mogelijk ook omdat een zelfgekozen dood voor veel omstanders een ontwaarding lijkt in te houden van het leven in het algemeen of het eigen leven.

Gie van den Berghe, ethicus Universiteit Gent

Dokter

Dokter Marc Van Hoey vraagt "de media om de nodige rust" in de zaak van mevrouw Van Esbeen. Eigenaardig. Uitgerekend deze arts heeft enkele maanden geleden flarden van het gesprek dat hij als 'vertrouwensarts' heeft gehad met mijn man over zijn euthanasie te grabbel gegooid in Dag Allemaal...

V.Claus-De Wit

Moraalridder

Luc Beaucourt, moraalridder tegen drankmisbruik en weekendongevallen, wordt met een paar glaasjes op betrapt tegen 174 kilometer per uur op de snelweg en moet zijn rijbewijs inleveren. Bovendien voegt hij zich (na in het verleden CD&V en Open Vld het hof gemaakt te hebben) bij het clubje 'vrijheid-blijheid in het verkeer' van LDD. Vanaf heden alle remmen los op onze autosnelwegen! Ik ben zeer verontwaardigd over de schizofrene houding van de heer Beaucourt; enerzijds geeft hij daarmee blijk van een grote onstandvastigheid en flexibiliteit in zijn ideologische keuze, anderzijds van een totaal gebrek aan integriteit en verantwoordelijkheidszin in zijn handelen. Mijn vertrouwen in deze man is totaal zoek, zo ver zelfs dat ik bij deze, mocht ik ooit het slachtoffer worden van een ongeval, ik de heer Beaucourt ontzeg mij de eerste zorgen toe te dienen. Ik wens mijn leven niet in handen te geven van iemand die duidelijk elk evenwicht verloren heeft.

Johan Peeters, Keerbergen

'Everberg choqueert jongeren niet'

Het artikel gepubliceerd in De Morgen van 24 maart 2009 draagt een titel die een stelling impliceert waarover we op basis van de studie uitgevoerd door het NICC niets kunnen zeggen. Het onderzoek uitgevoerd door het NICC betrof een evaluatie van het gebruik van het centrum te Everberg door jeugdmagistraten, en had dus niet tot doel de impact van die maatregel op jongeren of hun traject na te gaan. Daaruit volgt dat het shockeffect dat nooit is bewezen in het artikel dus niet om Everberg specifiek gaat. Het betreft algemene Noord-Amerikaanse en Nieuw-Zeelandse studies over zogenaamde 'shock-incarceration' waarin wordt aangetoond dat de impact daarvan op het traject (onder meer recidive) van delinquente jongeren verwaarloosbaar is. Over het al dan niet shockerende effect van Everberg kunnen we echter op basis van onze gegevens niets zeggen.

Bovendien is de uitspraak "die subsidiariteit wordt enkel in Vlaanderen erkend" niet waar. Uit ons onderzoek blijkt immers een subsidiair gebruik, zoals voorzien in de wet, in beide taalgemeenschappen - dus óók aan Franstalige kant - maar eveneens dat er zich aan Franstalige kant naast dit gebruik ook een meer specifiek gebruik profileert.

Eén doelstelling die de jeugdrechters in dat opzicht voor ogen houden is het geven van een kort en sterk signaal, of, zoals vermeld in het artikel, "de jongere een lesje leren", maar dat is niet het enige.

Ons onderzoek toont, in het algemeen, dat er zich bij beide taalgemeenschappen een probleem van oneigenlijk gebruik van beschikbare plaatsen (deregulering van het jeugdbeschermingssysteem) voordoet, ingegeven door een gebrek aan, onder meer, open plaatsen, thuisbegeleiding en alternatieve maatregelen - iets wat in de lijn ligt van de algemene conclusie van de conferentie over jeugddelinquentie.

Ben Heylen en Isabelle Ravier, onderzoekers aan het Nationaal Instituut voor Criminalistiek en Criminologie

Euthanasie

Mevrouw Kieboom heeft samen met mevrouw Van den Heuvel van de Gasthuiszusters last van hun levensbeschouwing die het individu zo moeilijk als volwaardig kan erkennen (DM 26/3).

Ik ben meer dan twintig jaar in de ziekenhuis- en rusthuissector werkzaam en herken de vraag van mevrouw Van Esbeen. In de praktijk zal ik deze vragen als volwaardig erkennen. Zal, om de woorden van mevrouw Kieboom te gebruiken, "luisteren naar de hoogbejaarden en hun vraag naar begrip ernstig nemen".

Indien mevrouw Kieboom de vraag van mevrouw Van Esbeen niet wil "betwisten", waarom wordt deze vraag van een volwaardig individu dan wel omfloerst benaderd?

Hoe dikwijls hoor ik argumenten als deze bij instellingsverantwoordelijken als rechtvaardiging van de bijkomende voorwaarden die feitelijk de euthanasiewetgeving ondergraven. Mijn haren komen recht bij deze eigengereide uitlatingen.

Waarom is het zo moeilijk om het individu te erkennen in zijn waardigheid, ook naar het levenseinde toe? Wat is er zo vies aan zelfbeschikking? Dit gaat enkel op wanneer onder andere deze dames ervan uitgaan dat zij het beter weten dan mensen zoals mevrouw Van Esbeen.

Misschien heeft mevrouw Kieboom wel gelijk dat onze wetenschappelijke, geneeskundige kennis naast de vele voordelen, ook een schaduwzijde heeft, namelijk het in stand houden van leven dat 'al geleefd is'. Dat mensen vinden dat zij op een mensonwaardige manier oud moeten worden, niet omdat ze tederheid of goede zorgen ontberen, maar omdat voor hen het leven 'af' is. Dat het van nu af aan alleen maar bergaf zal gaan, met meer fysieke en psychische ongemakken, ontdaan van welke zin dan ook.

Erken alstublieft deze bejaarden en heb begrip voor de individuele vraag naar hulp, in de vorm van meer menselijke 'care', pijnbestrijding... maar ook euthanasie.

Harry Buyl, Borgerhout

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234