Zaterdag 15/08/2020

DM Zapt#RobeRecitals

Zelf omschrijf ik het leven in quarantaine voornamelijk aan de hand van kakemoji’s

Gelukkig is er één fonkelend lichtpuntje in de coronaduisternis: de #RobeRecitals van de Canadese zanger Rufus Wainwright.Beeld rv

Stef Selfslagh zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: de kamerjasconcerten van Rufus Wainwright.

“Wat een héérlijke manier van leven!”, schreef iemand op Facebook over de huidige lockdown. “Ik heb het gevoel dat ik de essentie van het bestaan sinds vorige week eindelijk begrijp”, noteerde iemand anders.

Dat sommigen in ons tijdelijke isolement een ‘wezenlijker levensstijl’ en zelfs een ‘gelegenheid tot collectieve herbronning’ zouden zien, was even voorspelbaar als de timing van de drop in een nummer van David Guetta. Je zag de woorden ‘onthaasting’ en ‘verstilling’ al onder fanfarebegeleiding aan de horizon opdoemen nog vóór Sophie Wilmès haar samenscholingsverbod had uitgevaardigd.

Zelf omschrijf ik het leven in quarantaine voornamelijk aan de hand van kakemoji’s. Wég kaas- en bieravonden waarop de vriendschap nog beter smaakt dan de gorgonzola. Wég geïmproviseerde pingpongtoernooien die van gestropdaste volwassenen weer negenjarigen maken. Wég liveconcerten die je twee uur lang doen opgaan in een gelijkgestemd collectief. Dat is toch allemaal behoorlijk ... kak, niet? ‘It’s always better when we’re together’, zingt Jack Johnson. En gelijk heeft hij. Zelfs alleen zijn is leuker in het gezelschap van anderen.

Gelukkig is er één fonkelend lichtpuntje in de coronaduisternis: de #RobeRecitals van de Canadese zanger Rufus Wainwright. Dat zijn dagelijkse Instagram-concerten van vijf minuten waarin Wainwright in de beslotenheid van zijn huiskamer en de ongekleedheid van zijn badjas telkens één nummer uit zijn repertoire zingt. Kamerjasconcerten, zeg maar. Peignoirpresentaties.

Elke #RobeRecital heeft dezelfde kenmerken: het kapsel van Wainwright is ongekamd, zijn borsthaar onbedekt, zijn huis onopgeruimd en zijn muziek ongekunsteld. Maar het effect ervan op je humeur is ongeëvenaard. Rufus Wainwright geeft je het gevoel dat je de avond voordien met hem op de lappen bent geweest, de nacht in zijn logeerkamer hebt doorgebracht en de dag nadien mee achter zijn piano mag gaan zitten om jullie gezamenlijke kater weg te zingen.

‘I want to share some music with you from the warmth and comfort of our home’, schreef hij ter introductie van de #RobeRecitals. En die warmte komt aan. Tijdens het eerste kamerjasconcert – een prachtige vertolking van ‘Grey Gardens’ – verschenen er simultaan tranen in mijn ogen en een glimlach op mijn smoel. Sindsdien zijn de #RobeRecitals mijn dagelijks vaccin tegen gevoelens van leegte, lusteloosheid en algemene malaise.

Hopelijk zingt Wainwright de komende weken ook eens het magnifieke ‘Oh What A World’. In dat nummer ligt een tekstflard opgeslagen die sinds kort behoorlijk aan impact heeft gewonnen:

Wouldn’t it be a lovely headline?

‘Life is beautiful’

 On the New York Times.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234