Dinsdag 10/12/2019

straatblog

Zelden weet je wat er onder de nieuwe vernislaag van een café zat

Beeld Koen Broos

Maarten Inghels, dichter, schrijver en coördinator van de Eenzame Uitvaart, blogt op regelmatige basis over wat hij hoort, ziet en meemaakt in Antwerpen. 

Zelden worden cafés vanaf de grond af gebouwd. Ze bestaan al geruime tijd, worden doorverkocht aan nieuwe eigenaars of brouwers, de interieurs opgefrist, de keet schoongemaakt. Meestal naar een thema ingericht: de yuppiekroeg, hipster- of champagnebar. Zelden weet je wat er onder die nieuwe vernislaag zat.

Makelaars voorspellen reeds lang de hipheidsfactor van mijn straat in het schipperskwartier en noemen dit 'een verstandige belegging in een creatieve hotspot', maar voor het zover is zal het pand naast mijn deur nog ettelijke gedaanteverwisselingen kennen.

Sinds kort zit er een vrolijke koffiebar met houten designstukken en retroprints in pastelkleuren. Nu ik er een slow drip macchiato zit te drinken, denk ik aan de vele liters verf die nodig waren om de grondlaag van het verleden weg te wassen. Op deze plek openden twee pioniers ooit de deuren van Colors Clubs en droomden ze van een rooskleurige toekomst.

De opzet van Colors Club was meteen zonneklaar dankzij de grote regenboogvlag aan de gevel en stickers met 'gay bar' op aan de ramen. Het interieur was gitzwart, afgewerkt met subtiele bloedrode cabardouchelampen. Het bleef er altijd aardedonker en zelden kwam er iemand iets drinken.

Later zou er zich metalcafé 't Hevig Hoekske vestigen, dat dankbaar gebruik maakte van de vampierenkleuren, en enkel nog een stuk of wat doodshoofden en skeletten aan de muur moest prikken om de types met lang haar en lederen jassen welkom te doen voelen.

De twee eigenaars waren Duitsers. Ze hadden reeds een café met een identieke naam in Gent dat de partner van Heinz uitbaatte. Die man woog honderd kilo droog aan de haak en smoorde drie pakjes sigaretten per dag.

"In Gent zit het altijd stampvol", zuchtte Heinz. Hij, vijftien jaar jonger, bemande de lege tegenhanger in Antwerpen.

Omdat het moeilijk klanten vinden was in Colors Club besloten ze het café te hernoemen naar Café Colors en het gayclub-predikaat te laten vallen. De vlag werd halfstok gehangen, op de wanden verschenen kortingacties op cocktails. Elke week reed één van hen naar Duitsland om daar het goedkoopste bier op de kop te slaan dat ze in Antwerpen als Stella verkochten. De dronken schippers en verloren gelopen travestieten merkten er niets van, maar er zaten nooit meer dan twee mensen tegelijk. In een bui van besluiteloosheid hernoemden ze hun café nog een laatste keer, nu naar Café Click. Op de ramen kleefden ze nieuwe stickers en een bordje met 'buurtcafé'.

Het universum van de Duitsers viel moeilijk te vatten. In megalomane buien zag je Heinz flipperkasten aanslepen ter vermaak en vertier, of een beamer installeren die nietszeggende en overbelichte foto's projecteerde. In depressieve buien surfte Heinz in een hoek van het café naar Duitse gayporn.

Ze hadden exotische vissen in een aquarium achter de bar, die ze naar mij en schaarse vrienden noemden. Eén vis was volgens hen stout en plaatsten ze in het waterreservoir zodat die geen vin meer kon verroeren en geen andere vissen meer aanviel. Ze trokken foto's van de opgesloten vis die ze achteraf op Facebook plaatsten.

Op hete zomeravonden kreeg ik wel eens ijsblokjes uit hun ijsmachine, die ze in een bloemenvaas meegaven, en regelmatig ging ik sigaretten uit hun machine halen, maar daar ben ik mee gestopt omdat ik me schaamde dat ik nooit iets bleef drinken in het lege café. Als we wel eens iets gingen drinken, kregen we het Duitse bier gratis omdat ik hen af en toe op mijn draadloos internet liet om naar Duitse gayporn te surfen.

In hun laatste zomer hadden ze al geruime tijd de huur niet betaald omdat de rioleringen stuk waren. Ik ging zelfs niet meer om sigaretten omdat de stank niet te harden was en het Duitse bier... nu ja, Duits bleef. Begin juli vond het jaarlijkse buurtfeest plaats; het was bloedheet, de straten werden afgesloten, winkels hadden stalletjes gezet, er was een rommelmarkt. Café Click had geen tafels en stoelen buiten gezet.

Ik liep voorbij en zag Heinz op zijn eentje binnen voor het raam zitten met een droevig gezicht. Ik zwaaide, maar hij zag me niet. De volgende dag was het café leeg gehaald en waren ze verdwenen. Ik heb nog steeds hun vaas. Ik zou eens bloemen moeten kopen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234