Maandag 10/05/2021

'Zeg, maat: ik ben volwassen gebóren'

BART STEENHAUT INTERVIEWT OASIS-STER NOEL GALLAGHER

De gebroeders Noel en Liam Gallagher hebben een vreselijke reputatie. Ze vloeken als ketters, noemen je een klier waar je bij staat en gaan op gezette tijdstippen niet alleen met elkaar, maar ook met journalisten op de vuist. Desondanks - of misschien net daarom - is Oasis de voorbije tien jaar uitgegroeid tot een van de grootste, meest invloedrijke en mediageniekste groepen uit Groot-Brittannië. Nooit verlegen om een krasse uitspraak. Nooit te bescheiden om zichzelf de redding van de rock-'n-roll te noemen. Dit jaar kregen de broers bovendien het gelijk aan hun kant, want na een paar ondermaatste platen vond de groep de vorm van zijn beste dagen terug, en zorgde 'Don't Believe the Truth' in alle uithoeken van de wereld voor eerherstel. Noel Gallagher vindt uiteraard dat gerechtigheid is geschied. 'Je kan er niet omheen dat we beter zijn dan Coldplay en U2.'

Noel zit me op te wachten in de kleedkamer van Vorst Nationaal, waar ze vanavond voor een uitverkocht huis een concert zullen geven dat helemaal bij hun grillige karakter past. Hij kijkt me aan met vermoeide ogen, geeft me een zwakke hand, en wacht met gekruiste armen de eerste vraag af. De man met de beroemdste wenkbrauwen van Groot-Brittannië wordt weleens de ideoloog van Oasis genoemd. Hij schrijft de hits, bepaalt het geluid en blijft de voornaamste woordvoerder van de groep. Hij praat ontstellend luid, en houdt er een accent op na dat zo uit de armste wijken van Manchester lijkt weggelopen. Je krijgt de rockster wel uit de achterbuurten, maar de achterbuurten niet uit de rockster. Noel Gallagher is in zekere zin het Britse equivalent van Bruce Springsteen: steenrijk, maar toch working class. Een held van het volk, die dat volk ook voor ogen houdt als hij componeert. Wonderwall, Champaign Supernova en Roll with It zijn het soort classics waarin je de Britse volksaard hoort doorschemeren. Instant classics die zowel in groezelige pubs als in uitgeregende voetbalstadions worden meegezongen.

Dit is de eerste Oasis-cd sinds lang die weer op niveau staat, en die bovendien ook gevarieerd klinkt. Had je door dat jullie stilaan in herhaling begonnen te vallen?

"Ik wil mijn verantwoordelijk niet ontlopen, maar dat soort dingen hangt gewoon van de producer af. Die kiest de nummers, hakt knopen door en is de baas in de studio. Wij hebben daar geen inspraak in, en maar goed ook, want als het van mij had afgehangen, waren Lyla en Let There Be Love niet op de plaat beland, terwijl dat toevallig wél de twee nummers zijn die ons nu weer op de kaart hebben gezet. Ik vind dat al bij al maar matige songs."

Goed: als jij het niet over je lippen krijgt, zal ik het zelf zeggen: jullie vorige drie cd's waren zwakke platen.

"Mja. Het klopt wel dat mijn inspiratie in die periode wat was opgedroogd. Maar elke groep zou het moeilijk hebben gehad het niveau van onze eerste twee cd's aan te houden. Dat zijn echte classics geworden... Ik heb vier jaar aan een stuk het ene briljante nummer na het andere geschreven. Ongelofelijk. Toen het nadien wat minder werd, wist ik dat het geen zin had daar mijn hoofd over te breken."

De conflicten tussen Liam en jezelf zijn met de jaren een soort karikatuur geworden. Er gaat haast geen dag voorbij zonder dat er een haar in de boter zit. Wat scheelt er eigenlijk met jullie?

"Geen idee. Ik vind het heel moeilijk over mijn relatie met Liam te praten, omdat daar een broederband speelt die zich niet zomaar in een definitie laat vatten. Het heeft weinig zin dat ik een duidelijk afgelijnde mening over hem heb, want wat ik van hem denk, doet er eigenlijk niet toe. Hij is mijn broer. Punt uit."

Hij is ook de zanger van jouw groep.

"Onze werkrelatie verschilt heel erg van de familiale band die we met elkaar hebben. Hij weet dat ik de baas ben bij Oasis. Liam mag nog zo hard roepen en wild om zich heen slaan, maar achter de schermen heeft hij te luisteren naar wat ik zeg."

Oasis is stilaan volwassen geworden. Dat is - zo wil het cliché - zowat het ergste wat een rockgroep kan overkomen.

"Zeg maat: ik ben volwassen geboren. Ik heb me altijd al oud gevoeld, vaak tot mijn eigen ergernis. Iedereen rondom mij was altijd maar jong en onnozel, maar zelf heb ik me nooit een kind gevoeld. Misschien had dat met verantwoordelijkheidsgevoel te maken. Met het idee dat íemand er zijn hoofd bij moest houden. En jammer genoeg was ik dat."

Jullie staat niet meteen bekend als een geëngageerde groep, maar met Mucky Fingers - een nummer op de nieuwe cd - levert Oasis voor het eerst politiek commentaar.

"Mucky Fingers is een fictief personage, maar mocht hij een evenknie in het echte leven hebben, dan kom ik automatisch bij George Bush uit. Dat nummer is ontstaan toen ik naar het nieuws keek, en daar elke avond opnieuw moest vaststellen dat zowel de Amerikaanse president als mijn eigen eerste minister het volk met uitgestreken smoel stond voor te liegen. Irak hád helemaal geen massavernietigingswapens."

Je voelde de behoefte een statement te maken?

"Dat nu ook weer niet. Anders had ik er wel voor gezorgd dat het tijdens elk interview aan bod was gekomen, terwijl jij de eerste bent die me erover aanspreekt. Het ligt niet in mijn aard politieke standpunten van de daken te schreeuwen."

Tien jaar geleden was je - op zijn persoonlijke uitnodiging, nog wel - te gast bij Tony Blair. Die beelden gingen destijds de wereld rond. Voel je je door hem bedrogen omdat hij de inval in Irak blijft verdedigen?

"Neen. Groot-Brittannië zal altijd bij de Amerikanen in het krijt blijven staan wegens hun tussenkomst in de Tweede Wereldoorlog. Links of rechts, progressief of conservatief: het doet er allemaal niet toe. Eender welke Britse politicus zou in de plaats van Blair precies hetzelfde hebben gedaan. Je kan zeggen dat dat niet hoort voor een socialist. Maar wat blijft er vandaag nog over van de ideologie van Labour? De partij heet nog wel zo, maar ze heeft haar ziel aan de duivel verkocht. Toen ik opgroeide, heerste nog het idee dat Engeland een soort socialistische droomstaat zou worden waar alle arbeiders gratis ziekenzorg zouden krijgen, en iedereen recht had op een gewaarborgd pensioen. Dat idee is nu helemaal van de kaart geveegd."

Naast muziek is de Tweede Wereldoorlog je grote passie. Vreemde hobby voor een rockster. Wat interesseert je daar zo aan?

"Dat weet ik niet, maar ik merk wel dat mijn obsessie steeds erger wordt. Ik heb de laatste jaren vaak door Europa gereisd, en het idee dat het geen haar gescheeld heeft of het zou één groot nazirijk geworden zijn, intrigeert me enorm. Dat is verdomme nog maar vijftig jaar geleden. Irak is de ver-van-mijn-bedshow, maar die oorlog heeft zich híer afgespeeld, in West-Europa. Hitler, Stalin, Churchill en Roosevelt: stuk voor stuk gestoorde, oude dwazen.

"Oorlog is iets vreemds. Als rationeel denkende mensen vinden we het allemaal verwerpelijk, maar als de inval in Irak live door CNN wordt uitgezonden, plak ik wél voor mijn tv. Ik wéét dat de bommen die daar zo fotogeniek gedropt worden, mensen zullen doden, maar toch blijf ik kijken. Mijn vriendin snapt dat niet, en ik heb er zelf ook geen passende verklaring voor. Telkens als er zo'n bom ontplofte, zat ik heel verontwaardigd naar het scherm te brullen, maar ik zapte niet weg. Wellicht is dat de reden waarom er nog oorlogen gevochten worden: mannen vinden het fascinerend. Ik ook, alleen ben ik te laf om soldaat te zijn."

Dat klopt wel. Ik ken geen enkele vrouw die het in haar hoofd haalt een oorlog te verdedigen.

"Dat lijkt me logisch. Aan vrouwen die gefascineerd zijn door oorlog schort wat, vind ik. De meisjes die in het leger zitten, zijn alleszins niet van die aard dat ik ermee naar bed zou willen. Laat staan dat ik overweeg er een relatie mee te beginnen."

Hoe heb je de bomaanslagen in Londen beleefd?

"Een van de bommen is letterlijk op de hoek van mijn straat ontploft. Het was ziekelijk. Kijk, als die terroristen zo bekommerd zijn om wat er in Irak gebeurt, dat ze dan op het vliegtuig stappen en het ginder met de Amerikanen gaan uitvechten. Een oorlog dient aan het front te worden uitgevochten. Punt uit. Een bus met onschuldige mensen opblazen, is laf.

(opgenaaid) "Ik weet wel waar ze op uit zijn, hoor. Ze willen een jihad op wereldschaal, dromen van de dag dat extremistische moslims in de hele wereld heer en meester zullen zijn. Maar dat zal nooit gebeuren, ik val nog liever dood. En ik niet alleen."

Je zou er een nummer over kunnen schrijven...

"Nou, nee. Onderwerpen als dood en politiek zijn niet van die aard dat ze me inspireren om er iets over op papier te zetten. Seks, drugs, rock-'n-roll. Liefde. Kinderen. Dat zijn de thema's die me bezighouden. Mooie dingen..."

U2 en Coldplay zijn twee groepen die ervan overtuigd zijn dat ze met hun muziek de wereld kunnen veranderen. Ik weet dat je zowel met Bono als met Chris Martin bevriend bent. Discussiëren jullie daar weleens over?

"Voortdurend. Ik heb Bono onlangs nog botweg gezegd dat het maar eens gedaan moest zijn met die pogingen om Afrika te redden, want dat lukt toch niet. Zijn antwoord was: 'Misschien niet, maar ik kan het op z'n minst proberen.' Nou, hij doet maar. Ik vind het tijdverlies. Chris Martin is nog zo'n mafkees. De discussies die ik daarmee al gevoerd heb: man, dat wil je echt niet weten. Zo'n koppigaard. Ze zullen nooit een verschil kunnen maken, al bewonder ik hun inzet. Kijk, Bush zal nooit van strategie veranderen omdat een paar rocksterren op een podium stappen en daar wat liedjes zingen. En nog afgezien daarvan is de wereld gewoon te groot om er iets aan te veranderen. En hij verandert te snel. Er zijn te veel politici om eender wat te veranderen. Als je echt een verschil wilt maken, begin dan bij je kinderen. Draag er zorg voor. Meer kan je niet doen."

Ben je meer met politiek bezig nu je zelf een dochter hebt, en je er zelf belang bij hebt dat die ook een aangename toekomst tegemoet gaat?

"Ik geloof niet dat mijn kinderen in een heel andere wereld terecht zullen komen dan degene waarin ik zelf ben opgegroeid. Maar mijn toekomstige kleinkinderen zullen het veel harder te verduren krijgen. Over honderd jaar staat er geen boom meer recht en zijn alle grondstoffen uitgeput. En er zullen nog meer gewapende conflicten escaleren. (valt stil) Anderzijds, de wereld evolueert wel snel, maar fundamenteel verandert er niet zoveel. Toen ik nog een kind was, stond het vast dat we in het jaar 2000 allemaal op de maan zouden leven. Maar zo'n vaart loopt het allemaal niet. We doen nog steeds interviews in dezelfde smerige betonnen kleedkamers met bandrecordertjes onder onze neus. George Orwell is nog veraf, wat mij betreft. De laatste grote omwenteling was het internet. Maar da's de enige echte verandering sinds de uitvinding van de atoombom."

Als je uit een arm working class-gezin komt en, zoals jij, van de ene dag op de andere onmetelijk rijk wordt, wat is dan de gevaarlijkste val waar je met open ogen in kan lopen?

"In mijn geval? Het huwelijk. Dat is totnogtoe het grootste tijdverlies waarmee ik in mijn leven te maken heb gehad. Dat doe ik nooit meer, over mijn lijk. Voor de rest is rijk en beroemd zijn zo goed of zo slecht als je het zelf wilt maken. Wil je zoals Robbie Williams een pathetisch, depressief mannetje zijn, dan kan dat. Als ik even bij mijn leven stilsta, vind ik heus ook wel een paar dingen die me in de put zouden kunnen trekken. Maar ik bekijk het liever van de andere kant. Ik heb een fantastisch leven en ik zou het voor niets of niemand willen opgeven. In '96, toen de populariteit van Oasis niet meer te overzien was, heb ik me voorgenomen me nooit door het succes te laten verpletteren. Dat is de reden waarom ik nog steeds mijn eigen boodschappen doe, met mijn maten naar de pub ga en in het centrum van Londen woon, terwijl ik geld genoeg heb om me een protserige villa in een van de rustige buitenwijken te veroorloven. Ik rij niet in een obscene auto, en loop in tegenstelling tot Elton John niet met dure juwelen rond. Ik heb kortom een normaal leven."

"Ik weet dat er fotografen klaar staan als ik naar buiten loop, maar dat vind ik geen reden om in mijn nest te blijven liggen. Ze doen maar. En als ik lelijk op hun foto's sta, is dat mijn probleem niet."

Enerzijds zou ik je geld wel willen, anderzijds vind ik het gruwelijk dat alles in je mogelijkheden ligt. Als je morgen vier jaar in Honolulu wilt gaan wonen, dan kan dat. Wil je de rest van je leven nooit nog een klap uitvoeren: ook goed. Het hoeft allemaal niet meer. Waar droom je in godsnaam nog van als je alles al hebt?

(denkt na) "Ik denk dat mijn kinderen nu centraal staan in mijn dromen. Ik hoop dat ze gezond opgroeien, gelukkig zullen zijn en hun ambities waar kunnen maken. Voor mezelf is er inderdaad niet zoveel meer wat ik nog wil bereiken. Maar dat vind ik niet erg of zo. Ik heb meer dan ik hebben wil, en ik ben jong genoeg om te begrijpen wat het allemaal betekent. Tien jaar geleden had ik niks, zelfs geen toekomstperspectieven."

Heb je de nieuwe cd van Paul Anka al gehoord? Hij heeft een easy-listeningversie van Wonderwall opgenomen.

"Ik weet het, en ik vind het verschrikkelijk. Onze songs worden geregeld gecoverd, maar meestal zijn onze versies zo goed dat er nauwelijks iets aan te verbeteren valt. En bij Paul Anka is er volgens mij trouwens opportunisme in het spel: die heeft Wonderwall gewoon opgenomen in de hoop ermee te scoren bij een jong publiek. Je hoort zo dat hij niet weet wat hij aan het zingen is. Hij staat daar niet alleen in, denk ik. Dat nummer wordt door hele stadions meegezongen, maar niemand weet echt waarover het gaat. Het is een heel surrealistische, haast nonsensicale tekst. Wonderwall is gewoon een woord dat de verbeelding prikkelt. Ik zie het als synoniem met een reddende engel, een verlosser. We zouden ook 'You're my savour' kunnen zingen, maar dat bekt niet. Het is op zín minst een beeldspraak die aan het denken zet, nietwaar?

"Al moet ik erbij zeggen dat ik het woord ook niet zelf verzonnen heb. Het komt uit een plaat van George Harrison. (denkt na) Ik had nooit durven voorspellen dat Wonderwall zo'n grote hit zou worden. Het is een eigen leven gaan leiden, en ik snap echt niet waarom. Om heel eerlijk te zijn: ik vind het nog steeds geen geweldig nummer."

Er zijn intussen een boel nieuwe groepen opgestaan die Oasis stuk voor stuk als een grote invloed naar voren schuiven. Doet je dat wat?

"Natuurlijk. Het idee dat er intussen een generatie muzikanten rondloopt die allemaal een exemplaar van Definitely Maybe in de kast hebben staan, spreekt me enorm aan. Ik kan niet ontkennen dat ik daar ontzettend trots op ben, ook al omdat het wil zeggen dat we de voorbije tien jaar niet zomaar hebben liggen aanmodderen. Dankzij Oasis zijn er duizenden jongeren zo gepassioneerd geraakt door muziek, dat ze zelf met een groepje zijn begonnen. Wat mij betreft, maken de meeste van die bands vandaag waardeloze platen, maar dat doet er eigenlijk niet toe. We hebben iets losgemaakt, en dat volstaat."

Oasis heeft vorige maand tijdens de prestigieuze Q Awards niet alleen de onderscheiding voor de Beste cd van 2005 gewonnen, maar werd ook bekroond als dé groep van het volk. Welke van die twee prijzen schat je zelf het hoogst in?

(zonder aarzelen) "Beste cd. Omdat het betekent dat we betere songs schrijven dan U2 en Coldplay, die ook genomineerd waren."

Je bent nog steeds ontzettend competitief.

"Absoluut! Ik heb respect voor beide groepen, en wat mij betreft, zijn het zelfs vrienden. Maar je kan er niet omheen dat wij beter zijn. Ik ben blij dat het publiek dat ook in de gaten heeft, en ik kon het ook niet nalaten zowel Bono als Chris Martin dat onder de neus te wrijven. Ik weet wel dat Chris in elk interview vertelt dat hij in de beste groep ter wereld zit. Maar tegen mij zal hij dat nooit zeggen. Hij weet wel beter." n

info

'Don't Believe the Truth' van Oasis is verschenen bij BMG Sony. De nieuwe single 'Let There Be Love' is net uit.

''Wonderwall' is met de jaren een heel eigen leven gaan leiden, en ik snap echt niet waarom. Om heel eerlijk te zijn: ik vind het nog steeds geen geweldig nummer'

'Oorlogen worden gevoerd omdat mannen ze fascinerend vinden. Ik ook. Alleen: ik ben te laf om zelf soldaat te zijn'

'Ik heb Bono onlangs nog botweg gezegd dat het maar eens gedaan moest zijn met die pogingen om Afrika te redden, want dat lukt toch niet. Het is gewoon tijdverlies'

'Mijn huwelijk is de grootste vergissing in mijn leven geweest. Dat doe ik nooit meer. Over mijn lijk'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234