Vrijdag 15/01/2021

Zeg het vooral niet met bloemen

nieuw

c'est le bouquet! HHIII

Regie: Jeanne Labrune

Brussel

Van onze medewerker

Luc Joris

Cineaste-scenariste Jeanne Labrune zegt over deze te uitgedachte fantasie dat ze het beschouwt als misschien wel het tweede deel van een triptiek. Ça ira mieux demain, het eerste luik, was een luchtige en fijnzinnige situatiekomedie opgebouwd rond het motief van een ladekast die voortdurend van eigenaar verwisselt met een reeks misverstanden tot gevolg. C'est le bouquet! vertrekt van hetzelfde vrijblijvende en onschuldige stramien, maar dit keer is een bloemenruiker die in verkeerde handen terechtkomt verantwoordelijk voor de verwarring en de opeenstapeling van misverstanden.

Alles begint bij dat boeket dat Catherine (Sandrine Kimberlain), een jonge vrouw uit de Parijse bourgeoisie, van een mysterieuze beller krijgt aangeboden als excuses voor een ongepast telefoontje. Het wekt de wrevel en jaloezie van haar man Raphaël (Jean-Pierre Darroussin) en door het gekibbel dat daarna ontstaat, vertrekt hij geprikkeld naar zijn werk, maakt er ruzie en wordt hij ontslagen. De andere personages die rechtstreeks of onrechtstreeks bij het boeket betrokken raken: hun nieuwsgierige buren (Maurice Bénichou en Hélène Lapiower), Raphaëls arrogante baas (Mathieu Amalric), een homoseksuele dramaturg (Jean-Claude Brialy) en zijn vriend Laurent (Dominique Besnéard), die zich uitgeeft voor een lakei of 'valet de pied' (hier letterlijk een voetenwasser). De opmerkelijkste verschijning is Edith (Dominique Blanc), een kaderlid van een start-upbedrijf gespecialiseerd in interneteconomie. Ze is gekleed in pakjes van Thierry Mugler en heeft een voorliefde voor Kant.

De flinterdunne intrige is voor Labrune niet meer dan een voorwendsel om haar geliefde speelgoed te kunnen etaleren: de taal en het woord. Maar C'est le bouquet! (wat ook betekent 'dat is het toppunt' of 'dat mankeerde er nog maar aan') is geen film die bol staat van de verbale virtuositeit, al is het soms geamuseerd genieten. Voor de maakster handelt deze typische en nogal intellectuele Parijse praatkomedie, waarin iedereen voortdurend iedereen van repliek dient, immers over mensen die de betekenis van woorden hebben verloren en daardoor in absurditeit vervallen zonder er zich van bewust te zijn. De meeste scènes of grappen draaien dus steevast uit op een robbertje lexicaal vechten. Een discussie over de betekenis van het woord flexibiliteit leidt bijvoorbeeld van Blaise Pascal en De Lafontaine tot de elasticiteit van kaasbolletjes, en Labrune en coscenarist Richard Debuisne (in de rol van Kirsch, het sleutelpersonage) verstoppen niet dat ze dergelijke scènes met het woordenboek op de knie hebben geschreven.

Labrune opteert voor een licht overdreven theatrale aanpak en dat zet het artificiële karakter van deze maatschappelijke vaudeville over schijn en werkelijkheid, het politieke en sociale geweten, de macht en de angst op het werk, nog eens extra in de verf. De ironie tenslotte wil dat een stille film van Buster Keaton een kleine maar niet onbelangrijke rol speelt in de plot, die als puntje bij paaltje komt weinig begeestering weet op te wekken.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234