Zaterdag 16/01/2021

Ze zullen hen niet temmen

dour festival

vlaamse groepen schitteren op slotdag

Vier dagen, 220 groepen, zes podia en een slordige 100.000 bezoekers: daarmee is Dour voor cijferfetisjisten samengevat. Als we daar voor het thuisfront nog aan toevoegen dat het verschrikkelijk mooi weer was, kunnen we overschakelen naar de orde van de dag. Muziek, muziek en nog eens muziek.

Dour

Van onze medewerker

Wouter Van Driessche

Dour (of 'The Belgian Alternative Music Event' voor mensen met meer tijd) biedt net als Pukkelpop een staalkaart van de hedendaagse muziek. Honderd uur lang staan gevestigde waarden naast jonge honden en verbroederen heden en verleden met de toekomst. De affiche van de vijftiende editie was dan ook geschikt voor melomanen van zeven tot zevenenzeventig, met levende legendes als King Crimson en baanbrekers als Miss Kitten en Tomahawk.

Ook de 35.000 Vlamingen die naar Dour waren afgezakt, kwamen uitgebreid aan hun trekken. Op de slotdag van het festival stonden liefst zeven groepen van hun bodem geprogrammeerd, die de streek van de Borinage met twee dagen vertraging op een stukje Vlaamse nationale feestdag trakteerden.

De feestelijkheden worden ingezet door Sioen, een 23-jarige singer-songwriter uit Gent die allerlei spannende dingen doet met een piano, een stem en een gebroken hart. Samen met zijn vierkoppige begeleidingsband serveert hij het beste uit zijn puike debuutplaat - een spelletje met de groepsnaam -See You Naked. Goed voor drie kwartier rijk gearrangeerde poprock en een eerste Vlaams hoogtepunt. Zo mogelijk nog Vlaamser en zo mogelijk nog beter: De Mens. Onelinerkampioen Frank Vander linden speelt gitaar met een kruimeldief, knipoogt naar Electric Six ('Danger! High Voltage') en voorziet zijn songtitels van exotische vertalingen ('Sex verandert alles'/'Le sexe n'est bon rien'). We horen een Waalse medemens in zijn beste Nederlands "Sjeroen Prouvers skrijft een poek" zingen, en denken in ons beste Frans: faut le faire. Janez Detd heeft het jammer genoeg een stuk minder onder de markt. De prettig gestoorde neopunkers spelen een puntgave set, maar worden door een paar hooligans op bierblikjes en een soep van de dag getrakteerd. Frontman Nicolas Van Der Veken schiet heel even in een koeterwaalse colère ("J'ai toujours croyé que Dour est un grand fête"), maar schakelt daarna gewoon een versnelling hoger. Heetgebakerd maar toch bij de zaak, zo hebben we onze punkers graag.

Admiral Freebee hoorden we al vaak genoeg grandioos wezen, dus kiezen we voor het avontuur en gaan we kijken naar Stereotypical Working Class. Het wijdgebroekte vijftal heeft een naam om uit Manchester te komen en britpop te spelen, maar blijkt in Lyon te wonen en nu metal te fabriceren. Hoewel we dat al bij al een meevaller vinden, blijft ons een raadsel waarom Rolling Stone de groep ooit als "een vloedgolf" omschreef. We zien hooguit een paar schuimkopjes en horen een schaamteloze kopie van Staind, Incubus en Linkin Park. Arid weet ons dan weer wel te bekoren. Het viertal uit Gent trekt naar goede gewoonte alle registers open en bewijst dat het zijn huizenhoge livereputatie niet gestolen heeft. Jasper Steverlinck imiteert Jack White ('Seven Nation Army') en Kylie Minogue ('Can't Get You Out of My Head'), maar blijft voor het overige gewoon zichzelf: een superman met een superstem. Ook Mark Linkous van Sparklehorse is in grote doen. De getormenteerde lofi-poëet beweert dat zijn nummers het daglicht niet verdragen, maar grijpt het publiek onder een loden zon toch naar de keel. We luisteren ademloos naar 'Spirit Ditch' en 'Homecoming Queen' en durven nauwelijks applaudisseren. Voor wie er nog aan mocht twijfelen: stilte is veruit de ontroerendste vorm van geluid. Helaas ruimt het kippenvel al snel plaats voor tenengekrul. De Brusselse hiphopsensatie CNN199 laat eerst een vol uur op zich wachten, om ons geduld vervolgens te belonen met een set vol stroompannes en technische storingen. De sample van 'Whole Lotta Love' is een halve minuut verfrissend, de rest van het optreden klinkt hopeloos belegen.

Hetzelfde kan gezegd worden van Therapy? Tien jaar geleden klonken ze nog relevant, maar intussen hebben de Ierse metalpunkers hun houdbaarheidsdatum ruimschoots overschreden. Zelfs aan de bindteksten van frontman Andy Cairns zit een onfris geurtje. 'Died Laughing' opdragen aan wijlen Layne Staley en Kurt Cobain: het getuigt van veel respect maar weinig goede smaak.

Gelukkig bewijst Yo La Tengo even later dat oud niet noodzakelijk een synoniem is voor versleten. De eigenzinnige geluidsmagiërs doen al meer dan twintig jaar hun experimentele ding, maar blijven goed voor intense concerten. Avant-gardistische noise die ons geen enkele keer in de verleiding brengt om de spots boven het podium te rangschikken volgens grootte en kleur: het was alweer een tijdje geleden.

Honderd uur lang stonden gevestigde waarden naast jonge honden

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234