Zondag 28/02/2021

Ze zijn zo mooi, meneer

Mijn voorbije week speelde zich grotendeels in Parijs af, waar de hautecoutureshows werden gehouden. Wat we daar zien voorbijdefileren, is niet bestemd voor een leven van alledag. Dat zijn kleren voor rode lopers en Arabische paleizen.

Wat je in de zaal ziet, zegt wél veel over de mode van vandaag. En omdat je meestal in twee blokken tegenover elkaar zit, enkel gescheiden door een loopplank, verveel ik me nooit tijdens het (soms lange) wachten. Dan hebben we alle tijd om de eerste rij aan de overkant te bekijken. Wie er altijd zit, zijn de hoofdredactrices en 'fashion directors' van 's werelds grootste modemagazines. Maar bij haute couture zijn die eerste rijen, meer dan bij de prêt-à-portershows, doorspikkeld met bekende en minder bekende 'bekende mensen'. Als het echte klanten, of vrienden van de ontwerper zijn, komen ze op het laatste nippertje binnen, om het spervuur van persfotografen te vermijden. Maar de meesten zitten er netjes op tijd en laten zich de flitsen en de aandacht welgevallen. In mijn oneindige goedheid heb ik medelijden met ze, maar dat is nergens voor nodig, zegt een Franse collega die naast me zit, "zij worden door de couturiers immers betaald om te komen. Niks medelijden, ze hebben het makkelijker dan wij. Gekleed, gelogeerd en gechauffeurd. Om een uurtje mooi te zitten wezen."

Door de plassen naar het kasteel

Wat dragen de domme en andere blondjes op de eerste rijen zoal? Satijn, veel satijn. Bij de voorbije prêt-à-portershows waren het vooral de enorme handtassen die opvielen, Marni was een topper. Nu zijn het de schoenen. Klanten van de haute couture zijn immers zo chic dat ze geen handtas behoeven. Ze worden voorgereden met hun limo, en hebben hoogstens een enveloptasje bij zich met een zakdoekje en een gsm. (Wij daarentegen slepen in onze handtas ten minste paraplu én zonnebril, gsm, notablok, pennen, plan van Parijs, zakdoek, leesbril, fototoestel, muntjes, flesje water, uitnodigingen en krant of boek mee).

Maar over de schoenen wou ik het hebben. Schuifelde vorige zomer, slef slef slef, nog iedereen voort op muiltjes, dan komt de jetset nu, kloef kloef kloef, op plateauzolen of tik tik tik op stiletto's. Het voetvolk is geruisloos op zijn All Stars of ballerina's, tenzij je, tschwuiek tschwuiek, zoals ik aan het metrostation overvallen werd door een wolkbreuk en lekker door de plassen de weg naar het kasteel kon beklimmen.

Schoenen zijn waanzin

Ik hoor ze niet klagen, de dames op hun mooie stelten (al zag ik wel enkelen heel erg hun best doen om overeind te blijven op weg naar hun wachtende limo), maar comebacktopmodel Karen Mulder deed wel haar beklag. Aan een journaliste van Style.com bekende ze tijdens het feest van Dior, in de tuin van Versailles, dat de schoenen het moeilijkst waren bij haar terugkeer naar de catwalk. "In de tijd dat ik shows liep, bestonden er zo geen dingen. Vandaag zijn de schoenen gewoon waanzin." Tijdens de show van Dior geneerde ze zich ook niet om zich neer te vleien aan de rand van de catwalk, liever dan heel haar ronde af te werken. Zoiets kun je je natuurlijk alleen maar permitteren als je mannequin-van-staat bent.

Onrecht

Karl Lagerfeld heb ik onrecht aangedaan door te schrijven dat zijn Chanelcollectie niet veel soeps was, want te veel glitter. Wanneer ik achteraf de foto's nog eens aandachtig bekijk, moet ik toegeven dat er een hoop knap gesneden en bijzonder fraai bewerkte tenues tussen zitten. Mijn oordeel was ongetwijfeld beïnvloed door de omstandigheden. De mannequins strompelden zo ongelukkig door de plassen, en plots zag ik uitvergroot hoe weinig deze kleren met het echte leven te maken hebben. Maar daar gaat haute couture natuurlijk over. Dit moeten stuk voor stuk wauw-silhouetten zijn, anders geeft zelfs een sjeik er geen 50.000 euro aan. Maar ik was kwaad op Herr Karl, omdat hij het erg afgelegen Parc de Saint Cloud als locatie had uitgekozen. "Het is een uurtje met de wagen", had de persattachee me gewaarschuwd (alsof wij allemaal een wagen hebben in Parijs). Taxi's zijn bij hevige regen zo schaars als pinguïns op de Noordpool, en als je er al een kunt veroveren, zit je hopeloos vast in het verkeer. Daarom verkies ik de metro, maar in dit geval betekende dat drie kwartier rijden tot het eindpunt, dan in de gietende regen naar de overkant van de Seine, onder enkele lussen van de Périphérique proberen door te laveren, om vervolgens een kasseiweg op te klimmen naar de poorten van het kasteel. Ik had me vast voorgenomen in deze kolommen niet te klagen over het weer (dat doet iedereen al dezer dagen), maar ik kan er niet omheen, op dat ogenblik verwenste ik de wind en de felle regen hartsgrondig. En vooral Lagerfeld, of la maison Chanel. Want een romantische plek vinden met schitterende perken vol witte clematis is één, zorgen dat je gasten er tijdig en droog geraken, is twee.

Happy end

Maar ach, alles kwam weer goed, want we hebben wondermooie kleren gezien, en wat celebrity's van heel dichtbij. Bij Gaultier (fantastische show, 'Prinsen en maharadja's') zat in mijn blikveld Pedro Almodóvar gezellig te kouten met Catherine Deneuve, zij geheel in luipaardprint. Verderop zat Michel Polnareff, de heropgestane hippie die een jonge mamzel aan de haak heeft geslagen en haar kwam bewonderen op de catwalk. Zijn slepende 'Dans le château des Laze' was trouwens de muzikale draad door de hele show. Er was ook een intrigerend meisje van naar schatting tien jaar, gekapt, gemaquilleerd, met een Chaneltasje aan de arm, dat zich gewillig liet fotograferen. Maar er kwam geen woord uit. Wie was ze? Wat deed ze daar? Niemand vond het antwoord, zelfs niet het goed geïnformeerde Women's Wear Daily. Bij Armani zat ik oog in oog met Cate Blanchett en Virginie Ledoyen, bij Chanel was er behalve David Lynch ook Vanessa Paradis, bij Givenchy was Courtney Love de grote vedette. Ik had ze niet herkend, en naar verluidt moet ik me daar niet voor schamen, want ze is uitgebreid versneden en gelift. De grootste verzameling vedetten had ik kunnen zien bij Karl Lagerfeld thuis, in de Rue de l'Université. Daar hield hij met Dom Pérignon een feestje. Karl heeft wederom de foto's gemaakt voor de reclamecampagne van het champagnemerk, met Claudia Schiffer als model. Claudia was er, natuurlijk, maar ook Paz Vega, Maria Bello, Pedro Almodóvar, Zhang Ziyi en ander schoon volk. Hoewel de persattachee een entreeticket voor mij had bemachtigd, heb ik het feestje laten voorbijgaan. Wist ik veel dat Jude Law en Ralph Fiennes van de partij zouden zijn! Ondertussen echter zat ik naarstig op mijn hotelkamer een stukje te tikken. En gelukkig heeft een Parijse vriend me daarna nog meegenomen naar een gezellig buurtrestaurantje. Waar ik ongetwijfeld een aangenamer gesprek heb gevoerd dan ik ooit met Jude of Ralph had kunnen hebben.

De legging blijft

Wie zich van de schoenenhype geen bal aantrok, was David Lynch. De regisseur zat op de tribune bij Chanel en ik zag zijn afgedragen zwarte veterschoenen onder zijn grijze pak uitsteken. Rockport, meende ik, niet echt wat je hautecoutureschoenen zou noemen. En dat voor iemand die een dag later met schoenenontwerper Christian Louboutin de fototentoonstelling Fetish zou openen in de galerie Pierre Passebon. Daar viel hij op tussen de hooggehakte dames die zich bijna unaniem ontpopten als trouwe fans van Louboutin. Het was te zien aan de herkenbare knalrode zolen die de ontwerper altijd onder zijn schoenen zet.

Behalve van voeten maken de ontwerpers duidelijk veel werk van benen. Hoezeer men leggings ook moge verfoeien, we zijn er nog niet vanaf. Zelfs bij de meest exquise avondtoiletten horen nu leggings, of iets wat ervan is afgeleid, een kruising tussen laarzen, kousen en een legging. Meestal zijn ze van dezelfde stof, of hebben dezelfde bedrukking als de jurk of de jas waarbij ze worden gedragen, zodat het silhouet optisch wordt verlengd. Bonus: iemand die geen perfecte knieën heeft, kan op die manier toch aan de mini. We zagen de mooiste voorbeelden bij Givenchy, Gaultier en Chanel.

Daar is de Tour, daar zijn de mannen

Terwijl ik dit schrijf, worden onder mijn raam mobiele toiletten uitgeladen. Er is al een lint gespannen langs de bomenrij. De hele straat moet verkeersvrij zijn, en twee dagen van tevoren mag er niet meer geparkeerd worden. Mooi! Zo heb ik eens een ander uitzicht. Nee, mijn woning ligt niet op het parcours van de Ronde van Frankrijk, maar wel dicht erbij. Ik heb de lasten, niet de lusten. Straks zullen de mensen toestromen, gevlast op dat cruciale moment dat, zoefff, de renners passeren. Is dit nu zo'n typisch moment van male bonding?, vraag ik me af. Samen op stap gaan, samen weetjes over coureurs debiteren, samen pinten drinken, samen opscheppen over vrouwen en auto's? Het is in ieder geval het beeld dat bleef hangen nadat ik een causerie over 'verleiden' had bijgewoond. Hoe verleiden mannen mannen, en vrouwen vrouwen? En hoe verleidt de ene sekse de andere? Organisator van de avond BrandSpecies heeft het allemaal onderzocht, en aan de vooravond van de zomervakantie deden ze het voor ons uit de doeken. Precies een jaar geleden zat ik in het Parijse Hôtel Costes, omringd door weelderige orchideeën, te luisteren naar theorieën over 'la séduction' en hoe twee ongrijpbare dingen als muziek en parfum daarbij een rol spelen. Deze keer is het Vlaanderen, een loft, een glas rode wijn en cijfers. Dat clichés niet uit de lucht komen vallen, zal snel blijken. Mannen verleiden vrouwen vooral door ze aandacht te geven (41 procent), en met hun geld (24 procent). Vrouwen verleiden mannen met hun uiterlijk (58 procent) en met lichaamstaal (24 procent). Interessanter is hoe men zijn seksegenoten verleidt, en voor zowel mannen als vrouwen is dat in de eerste plaats met als doel gezelschap te hebben. Mannen willen samen met maten op stap gaan (32 procent), maar ook belangrijk: ze willen via hun vriendschap hogerop geraken (27 procent). Hoe bereiken ze dat? Door te imponeren, met haantjesgedrag, (48 procent), via alcohol, trakteren aan de toog dus (11 procent), maar ook door vrouwen te versieren (10 procent) en indruk te maken met hun auto (10 procent). Vrouwen is het vooral om het gezelschap te doen (50 procent, denk aan Sex and the City), en ze willen ook aandacht krijgen (30 procent). Hoe maken ze vriendinnen? Door te praten (40 procent), en praten betekent de helft van de tijd roddelen. Een bijzondere vorm blijkt het roddelen over celebrity's, maar er bestaat ook zoiets als 'leerroddelen'. Vertellen over twee vrienden die samen op reis gingen en aids opdeden in Afrika. De cijfers die Gino Delmotte van BrandSpecies opdiepte, deden me naar een opiniestuk grijpen dat ik had uitgeknipt, over een onderzoek aan de universiteit van Manchester. De titel 'Women make friends, men join clubs' sluit nauw aan bij wat ik die avond vernam. Mannen zouden in hun vriendschappen meer berekend zijn, ze zien het als een vorm van netwerken, terwijl vrouwen, als ze de keuze hebben, liever thuis zijn bij hun gezin dan te gaan golfen met hun baas. Een slimme mens formuleerde het zo: vrouwen gaan samen lunchen, mannen gaan naar een match kijken. Vrouwen kijken elkaar in de ogen, mannen staan schouder aan schouder. Voor mannen bestaat een vriendschap maar als ze kan gefotografeerd worden. Samen in de modder rollen, samen naar iets kijken, samen supporteren. Vandaag is het dus een hoogdag voor mannelijke vriendschappen. Op de redactie verwacht ik dat het 'gokkie gokkie'-kantoor snel wordt geopend. Vrouwen mogen meespelen, maar mannen leggen er toch net iets meer enthousiasme in. Zo dwaalden mijn gedachten af van waar het die avond om ging, verleiden is ook wat reclamemakers constant doen. Of toch proberen. En daarvoor moeten ze met hun tijd mee. "Mijn papa geloofde echt dat hij de vrouwen zou verleiden als hij zich met Gillette ging scheren", zegt Geoffrey Hantson van Duval Guillaume, "ik geloof dat niet". Vandaag moet je het anders aanpakken als je een consument wil inpakken. Maak een grappig filmpje en post het op YouTube. Iedereen zal het willen zien. Maar zeg niet dat alle vrouwen in katzwijm zullen vallen als je deodorant X gebruikt. Daarvoor zijn ze veel te slim geworden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234