Zondag 24/10/2021

InterviewLust & liefde

‘Ze zei: nu de kinderen volwassen zijn, wil ik nieuwe dingen doen. Het ging ineens zo rap die ochtend’

null Beeld Pexels
Beeld Pexels

Dat liefde alleen niet voldoende is om een huwelijk te doen slagen, kwam bij Michel (68) even onverwacht als meedogenloos hard binnen. ‘Het was alsof ik alle greep op mijn leven verloor.’ Langzaam maar zeker komt het besef dat het definitief voorbij is en dat Michel verder moet met zijn leven.

Het was een ochtend in augustus 2018. Als in een mist, alsof ik niet zelf aan de ontbijttafel zat, hoorde ik opeens mijn vrouw zeggen: ‘Ik heb geboden op een huis en waarschijnlijk krijg ik het’. Ze zat tegenover me en had net een ­kommetje gevuld met zelfgemaakte cruesli, zelf had ik een boterham voor me. ‘Meen je dat nu?’ vroeg ik. Ze hield nog een slag om de arm. Misschien, zei ze, als het me niet bevalt, ben ik zo weer terug, dan kunnen we dat huis verhuren.

“Ik keek gelaten toe en had iets van ‘het komt wel goed’. Ik dacht: een huwelijksverbond als het onze is unaniem en buiten enige twijfel verheven. Ik ben eerder een keer gescheiden, maar toen voltrok de breuk zich organisch, dit keer zag ik het niet aankomen. En toch hield ik ook nu, met z’n tweeën aan het ontbijt, vertrouwen, omdat vertrouwen, hoe irreëel misschien ook, naast liefde, het enige was wat me restte. Zij en ik hebben samen zeven kinderen, zij had er vier toen ik haar leerde kennen en ik twee en samen hebben we er nog een bijgemaakt. En ook zakelijk was ons leven verweven.

“Ik heb me nooit druk gemaakt over het ongenoegen dat ze zo eens in de zoveel tijd hardgrondig uitte. Volgens haar praatte ik te weinig, waarmee ze bedoelde dat ik geen ­emoties toonde, maar ik heb nu eenmaal niet zulke sterke emoties als zij. Ik was de doener in huis. Geef mij een klus en ik voer het uit. Daarbij: met twee jobs en zeven kinderen was het al die jaren altijd heel druk. Ik leefde een beetje van dag tot dag. Een groot gezin en een bedrijfje managen betekent veel organisatie. Ik dacht dat het goed was tussen ons omdat ik van haar hield.

“Maar liefde blijkt niet genoeg om een ­huwelijk in stand te houden. Had ik maar eerder begrepen dat ze echt weg wilde, misschien had ik nog kunnen ingrijpen. Aan de andere kant, iemand die vrijheid wil, stop je niet. Ze zei: nu de kinderen volwassen zijn, wil ik nieuwe ­dingen doen, nieuwe mensen leren kennen. Het ging ineens zo rap die ochtend. We zouden die maand met vakantie gaan naar Schotland, daar had het gesprek over moeten gaan, over de plekken die we wilden bezoeken. Maar in plaats daarvan hadden we het over scheiden.

‘Het was duidelijk dat ze ergens boos over was, maar waarover wist ik niet’

“Ze zei: in afwachting van mijn nieuwe huis moeten we apart slapen. Dat is goed zei ik, ga jij maar naar een andere kamer, en ze zei, nee, ik heb altijd een hekel gehad aan de logeerkamer, waarop ik mijn spullen pakte en zelf daar ging slapen. Je kunt dat slap noemen van mij en egocentrisch van haar, net als het feit dat ik in de maanden die volgden helemaal in mijn eentje ons enorme huis heb ontruimd, omdat ze telkens als ik vroeg of ze wilde komen helpen, niet antwoordde. Tweeëntwintig jaar gezinsgeschiedenis ging bij het leegmaken van dat huis door mijn handen. Slap ja, maar ik bezag mijn hele zijn of niet-zijn op dat moment als één grote schimmige vlek. Misschien bedoelde ze dat met ‘jij kan niet praten’: als de dingen om me heen te heftig worden, trek ik me terug in een veilige zone diep vanbinnen waar niets me meer kan raken. ‘Depersonalisatie’ noemen ze dat geloof ik in de psychologie. Ik maakte het mee, die hele periode, maar voelde het niet.

“Het was duidelijk dat ze ergens boos over was, maar waarover wist ik niet en wilde ze niet zeggen. Ze blokkeerde mijn zorgverzekering met de mededeling dat ik nu zelf alles maar moest regelen, weigerde me allerlei wacht­woorden te geven en liet me achter in die 900 vierkante meter met de hond die ik nooit gewild had, maar waarmee zij niet overweg kon.

“Pas vier maanden na haar vertrek begon de betekenis tot me door te dringen. Ik kreeg paniekstoornissen, begon hoog te ademen, voelde een druk op mijn borst, het was of ik voorgoed alle greep op mijn leven verloor. Zo vreemd, dat je zo lang samen kunt zijn, dat je met iemand kan leven en werken en toch geen idee hebt van wat de ander bezighoudt. Er zit een blindheid in mij die mij belet alles in het juiste perspectief te zien. Ik dacht dat ik haar kende, maar wat wist ik van haar angsten, haar verlangens, haar wens te ontsnappen? Ik wist wel dat ze een paar jaar ervoor een man had ontmoet die ze leuk vond, maar ik geloofde zo heilig in wat wij hadden, dat ik toch nog diep geschokt was toen hij een jaar later bij haar introk.

“Gisteren maakte ik een lange wandeling met mijn zoon, we hadden het over zijn moeder, mijn ex, er kwamen allerlei herinneringen naar boven die me raakten. Niet per se leuke of lieve herinneringen aan haar enthousiasme bijvoorbeeld of aan haar creatieve geest, maar ook minder fijne, hoe ze soms zo boos kon worden dat iedereen sidderde en onrustig werd, maar toch miste ik haar. Haar als geheel, de tijd met haar, inclusief alle tekortkomingen.

“Niet dat ik haar na twee jaar weer terug zou willen. Ik weet dat het op is, ik voel dat het op is, en ik denk zelfs dat ik zo langzamerhand blij ben dat het op is, maar er zal altijd een randje blijven dat eraan herinnert: het is op, maar nog niet helemaal. We hebben een fijn, dynamisch huwelijk gehad, daar doet die scheiding niks aan af. Al merk ik dat ik naarmate de tijd ­voortduurt steeds meer ontwaak. Het leven ­tijdens de scheiding was totale wanhoop, maar nu gaat het al beter en word ik me steeds meer bewust van wat ik zelf precies wil.

“De laatste tijd krijg ik zin om naar Bretagne te gaan. Het vooruitzicht de grond te voelen waar de oude Kelten liepen, ervaar ik als ­weldadig. Dat is een goed teken, denk ik.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234