Zaterdag 15/05/2021

'Ze zeggen dat ik paranoïde ben. Lulkoek!'

'Heb ik in de jaren negentig ook maar één potentiële rivaal gehad? Ben je gek? Niemand komt zelfs maar tot mijn knieën!' Aan het woord is niemand minder dan The Artist Formerly Known As Prince, die - klein maar dapper - in de jaren tachtig triomfen vierde met briljante platen en dito concerten. De jaren negentig waren hem minder goed gezind: het publiek liet hem links liggen, terwijl hij zich steeds eigenzinniger en excentrieker opstelde.

Londen

Libération

Nick Kent

Hij bracht middelmatige cd's uit, stortte zich in een bitter gevecht met zijn vroegere label, liep rond met het woord Slave op zijn wang en leek iedere dag een beetje geschifter, wat niet belette dat hij op het podium ijzersterk bleef. De begrippen 'media' en 'kritiek' hebben op The Artist de uitwerking van een rode lap op een stier. "Ze hebben mij altijd voorgesteld als een stripfiguur, een karikatuur. Ze verzinnen maar wat. Ze noemen mij een tiran, ze zeggen dat ik paranoïde ben. Lulkoek."

Daarom geeft hij nu een handvol interviews, om te bewijzen dat hij een mens is als u en ik - en om promotie te maken voor zijn nieuwe cd, Rave Un2 the Joy Fantastic. Het is track na track de beste sinds Sign of the Times, of op z'n minst sinds Diamonds and Pearls. The Artist keert hier terug naar de uitbundige experimentele funkrock die hij met Purple Rain begon te verkennen. Ondanks de vele gasten - Chuck D, Sheryl Crow, gangsta rapster Eve, Gwen Stefani, de zangeres van No Doubt - is de plaat helemaal van hem. En de credits vermelden opvallend genoeg zijn oude persona, Prince, als producer van een plaat die "speciaal gemaakt is om een gevoel van pure vreugde door het universum te verspreiden, tegen de negatieve energie die mensen van elkaar vervreemdt".

Hij geeft toe dat hij nooit echt op de golflengte van de jaren negentig heeft gezeten. "Toen Nirvana en de rest alomtegenwoordig waren, was ik met big bands bezig. Mensen willen één kant van mij zien, ik toon hun de andere. Je kunt de kracht van het leven positief ervaren of je kunt je laten meeslepen in een negatief proces. En dan eindig je als een koud lijk op de grond, met een spuit in je hand. Jonathan Melvoin (de keyboardspeler van Smashing Pumpkins die in het midden van de jaren negentig aan een overdosis overleed, red) en ik speelden af en toe samen in The Family. Toen ik hoorde dat hij dood was, was ik verpletterd. Die manier van leven krijgt in de muziekbusiness veel te veel glamour toegedicht."

The Artist loopt evenmin hoog op met de ethiek van de gangsta rap. "Het is alsof je je eigen licht uitdoet. Je eindigt in het donker." Niettemin heeft hij Eve, de huidige koningin van het genre, uitgenodigd voor het ruige 'Hot with U' en heeft hij bewondering voor D'Angelo, Me'Shell, Maxwell, TLC en andere figuren uit de huidige zwarte muziek. Lenny Kravitz noemt hij een vriend. Anderzijds irriteert het hem hoe Puff Daddy de oude klassieken van de soulfunk steelt, "net zoals ik niet kon verdragen dat Tom Jones 'Kiss' afpakte of dat Ginuwine 'When Doves Cry' verkrachtte."

The Artist brengt zijn platen nu uit bij Arista/BMG. Hij en Clive Davis, de grote baas van het label, hebben "geen contract maar een afspraak". Die houdt in dat The Artist de eigenaar blijft van zijn mastertapes en zijn meest bizarre opnamen via het internet mag verspreiden (hij belooft trouwens dat er binnenkort een cd verschijnt met alternatieve versies van tracks uit Rave). De controle over zijn muziek is voor hem zo'n obsessie, dat hij alle oude elpees die bij Warner Bros zijn verschenen opnieuw heeft ingeblikt.

"Het is niet echt nodig álles over te doen. Maar toch heb ik onlangs heel 1999 heropgenomen." Zijn nieuwe adagium, dat hij voortdurend herhaalt is: "Als je zelf je tapes niet bezit, bezitten ze jou." De ruzie met Warner ligt hem nog zwaar op de maag en heeft hem verbitterd. "Als ze bij Warner hadden gezegd, goed, we hebben zoveel aan jou verdiend dat je al je oude tapes terugkrijgt, dan was ik er waarschijnlijk nooit weggegaan. Volgens mij is het gewoon een vorm van rassendiscriminatie. Bob Dylan of David Bowie krijgen hun materiaal terug en tekenen contracten van 80 miljoen dollar. Maar kijk eens naar de verschrikkelijke strijd die de familie van Jimi Hendrix heeft moeten leveren om de rechten op zijn werk te krijgen. Hij heeft slechts drie of vier elpees gemaakt - het postume werk niet meegerekend - maar ze hebben miljoenen en miljoenen dollars opgebracht. Het overgrote deel daarvan is in de zakken van zakenlui verdwenen.

"Ik ben een scheppend kunstenaar. Wat ik maak, is van mij. Dat is een zaak van Goddelijk Recht - en in die dingen is er geen ander. Bono probeert iedereen te mobiliseren om de schulden van de derde wereld uit te wissen. Mooi, maar hij zou ook eens moeten proberen de muzikanten te verenigen, zodat ze een coalitie vormen en de controle over hun muziek terugkrijgen."

The Artist lijkt tegenwoordig minder onverzettelijk in zijn muziek dan vroeger. Hij heeft een nieuwe band, met Larry Graham op bas en Maceo Parker op saxofoon, aangevuld met Mike Scott, een jonge gitarist uit Washington DC ("Hij is niet zo goed als ik, want hij moet nog inzicht krijgen in het begrip ruimte"). Hij werkt zelfs met muzikanten uit de generatie van zijn vader, zoals Carlos Santana. Die laatste, met Supernatural momenteel nummer één in de VS, beweegt hemel en aarde om The Artist samen met Michael Jackson in de studio te krijgen. The Artist grijnst: "Michael wou een paar jaar geleden met mij opnemen, maar daar is niets van in huis gekomen. Eerlijk gezegd weet ik niet of het zo'n goed idee is. Ik zie er het nut niet van in."

Hij is nooit door de media onder vuur genomen zoals Michael Jackson, toen die een paar jaar geleden van pedofilie werd beschuldigd. Maar hij heeft het wel moeilijk gehad toen de roddelpers ontdekte dat zijn eerste kind uit het huwelijk met Mayte geestelijk gehandicapt was en slechts een maand heeft geleefd. Die tragedie is nog geen twee jaar oud. Heeft ze hem nooit doen twijfelen aan de God die hij in zijn songs altijd prijst?

"Geen moment. Sinds mijn vijfde weet ik dat hij bestaat." Wat hij op die leeftijd zag en voelde, heeft hem blijkbaar als kunstenaar en als mens getekend. De mooiste song van het nieuwe album is een scherpe biecht: 'I Love U But I Don't Trust U Anymore'. De eerste strofe is geïnspireerd door een herinnering uit die tijd: "Op een dag kwam mijn moeder thuis met haar jurk binnenstebuiten aan. Ze was kleren gaan passen in een winkel, maar mijn vader dacht dat ze vreemd was gegaan en werd razend. Toen heb ik beseft dat er niet alleen liefde is, maar ook vertrouwen. En dat je het wel kunt vergeten als je van iemand houdt zonder hem te vertrouwen."

De burgerlijke staat van The Artist is niet helemaal duidelijk. Hij en Mayte vertonen zich nog af en toe samen (laatst bijvoorbeeld op de cover van Vogue), maar zijn gescheiden. Zij zou nu in Spanje wonen, terwijl hij in Minneapolis blijft. "Tegenwoordig is het publiek mijn vrouw", zegt hij verscheidene keren. Twee jaar geleden heeft hij in een interview op televisie verklapt dat hij in therapie ontdekt heeft dat hij op zijn vijfde een tweede persoonlijkheid heeft gecreëerd. Geeft hij toe dat hij schizofreen is? Nee: "Prince en ik zijn dezelfde persoonlijkheid. Ik heb nooit geprobeerd om mezelf opnieuw uit te vinden, zoals David Bowie deed toen hij Ziggy Stardust of Aladdin Sane werd. Ik verschil niet van Mohammed Ali. Was die schizofreen toen hij besliste dat hij niet langer Cassius Clay heette? Nee, mag ik hopen."

Tot slot heeft de zanger die ons als eerste aanspoorde "te feesten alsof het 1999 is" een bijzondere boodschap. "Vertel iedereen dat ze die 2000 vergeten. Denk liever dat dit het jaar 1492 is, kijk vooruit en zie wat er allemaal gaat komen."

De cd Rave Un2 the Joy Fantastic van The Artist is uit op Arista.

'Mensen willen één kant van mij zien, ik toon hun de andere'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234