Woensdag 07/12/2022

AchtergrondAmanda Knox

‘Ze heeft nogal poreuze grenzen’: Amanda Knox na de schokkende moord in 2007

Amanda Knox: ‘Het leek me zinloos om nog maar te proberen een normaal leven te leiden. Er hing een schaduw over mij.’  Beeld NICHOLAS KARLIN
Amanda Knox: ‘Het leek me zinloos om nog maar te proberen een normaal leven te leiden. Er hing een schaduw over mij.’Beeld NICHOLAS KARLIN

De Amerikaanse Amanda Knox (34) zat vier jaar in een Italiaanse gevangenis na een onterechte veroordeling voor de moord in 2007 op een medestudente. Hoewel vrijgesproken, is ze nog steeds niet vrij. ‘Ik voelde me de domste mens ter wereld.’

Jessica Bennett

Amper een paar minuten na mijn eerste kennismaking met Amanda Knox duwt ze haar pasgeboren dochter in mijn armen. Jazeker, Amanda Knox heeft een baby. Een baby die ze al maanden ­geheimhoudt, uit angst dat fotografen aan haar deur staan of dat er krantenkoppen als ‘Foxy Knoxy’s pad naar het moederschap’ zullen ­opduiken – wat nu uiteraard zal gebeuren.

Ik wil de baby – die, zo informeert Knox me, wat moeite heeft met kaka doen – niet per se vasthouden, maar goed, het is niet anders. “Ciao amore”, kirt ze haar in het Italiaans toe.

De naam van de baby is Eureka Muse Knox-Robinson. Knox en haar echtgenoot – romanschrijver en dichter Christopher Robinson (39) – deden de voorbije paar maanden verslag over de zwangerschap in hun podcast Labyrinths.

“Ik maak me nog altijd zorgen over de prijs die de paparazzi op haar hoofd hebben gezet”, zegt Knox, terwijl ze een borstpomp aanlegt.

We bevinden ons in het huis op Vashon Island in de staat Washington dat ze deelt met haar man, dochter en drie katten – Emil, Mr. Fats en Pan. Ze draagt een oranje ruitjesbroek en een gekreukt hemd, het haar in een hoge knot, en ziet er helemaal uit als een nieuwe moeder die al een poosje weinig geslapen heeft. “Ik moet zeggen dat ik het bijzonder fijn vind niet te moeten doen alsof ik géén moeder ben”, zegt ze. “Want mentaal ben ik dat gewoon helemaal.”

Radslag bij de politie

Als u vindt dat dit alles – de meest gevoelige details van een zwangerschap via een podcast vastleggen, die vervolgens richting de media strategisch als een afleidingsmanoeuvre uitspelen, de baby daarna in een krant ‘onthullen’, en dat louter

om de regie te houden over wat er wat over je geschreven wordt – te ingewikkeld klinkt, wel, dan kent u Knox niet, een vrouw die zelden doet wat mensen van haar verwachten.

Amanda Knox wordt op 26 september 2008 voor de rechtbank in Perugia geleid.  Beeld BELGAIMAGE
Amanda Knox wordt op 26 september 2008 voor de rechtbank in Perugia geleid.Beeld BELGAIMAGE

U kent haar verhaal toch, nee?

Knox was de universiteitsstudente uit Seattle die zich in de publieke psyche nestelde als ‘Foxy Knoxy’ en die, net zoals haar toenmalige Italiaanse vriend met wie ze een week samen was, vier jaar in de cel zat voor de verkrachting van en de moord op haar Britse kotgenote Meredith Ker­cher toen ze in 2007 in Perugia in Italië studeerde.

Knox en haar vriend, Raffaele Sollecito, werden uiteindelijk vrijgesproken, nadat het hoogste mensenrechtenhof van Europa had geoordeeld dat haar bij een verhoor adequate juridische bijstand was ontzegd en dat het DNA-bewijs dat gebruikt was om haar te veroordelen niet sluitend was. Het veroordeelde de Italiaanse staat tot het betalen van 18.000 euro schadevergoeding aan haar.

Op dat moment had Rudy Guede, een kennis die als inbreker bekendstond en die voor het misdrijf veroordeeld werd, al acht jaar van een gevangenisstraf van zestien jaar uitgezeten.

Maar dat deel van het verhaal herinneren de meeste mensen zich niet.

Wat ze zich wellicht wel herinneren, zijn de meer saillante details van een Halloween-moord in een pittoreske middeleeuwse stad: de theorie van de aanklagers dat een satanisch seksspelletje fout was afgelopen. Een mooi slachtoffer, Kercher, en een al even mooie kotgenote, Knox, die zich in de dagen na de moord vreemd gedroeg – ze deed ‘radslagen’ in het politiekantoor (eigenlijk yoga-oefeningen), ging ‘lingerie’ kopen met haar vriend (ze had geen proper ondergoed), en daagde later in de rechtbank op met een T-shirt met het opschrift ‘All You Need Is Love’, haar favoriete Beatles-nummer.

In de rechtbank – en in de tabloids – werd ze als een door seks geobsedeerde, diabolische figuur weggezet en leerden we al snel dat Knox een vibrator had liggen in hun gedeelde badkamer en het toilet niet graag doorspoelde.

Naam zuiveren

Ondertussen kwam Knox precies tien jaar geleden vrij, waarna ze door de kronkelige straten van Perugia achtervolgd werd en op een geheim adres in Rome opgevangen werd alvorens met het vliegtuig naar huis in Seattle te reizen, waar haar aankomst live in het nieuws werd uitgezonden.

Rechter Giancarlo Massei bezoekt in 2009 het huis waar de moord werd gepleegd.  Beeld AFP
Rechter Giancarlo Massei bezoekt in 2009 het huis waar de moord werd gepleegd.Beeld AFP

En toch worstelt Knox, tegenwoordig pleitbezorger van mensen die onterecht veroordeeld werden, er nog altijd mee die karikatuur van haar – haar moorddadige dubbelganger, zoals ze het noemt – te rijmen met wie ze werkelijk is, met wat ze toegelaten wordt te zijn, en met de manier waarop haar dochter haar zal zien. Hoeveel tijd moet ze besteden aan het overtuigen van mensen van haar onschuld? In welke mate is het geoorloofd dat ze munt slaat uit de roem die ze nooit gewild heeft?

Sinds haar thuiskomst in 2011 pendelt Knox tussen periodes van stilte – proberen onzichtbaar te zijn, zegt ze – en agressieve pogingen om haar naam te zuiveren. Eerst met een boek over haar ervaringen, en later als voorvechtster voor anderen die vastzaten voor misdaden die ze niet begingen en die meestal minder middelen en weerklank hadden dan zij wel had.

Bijna vier jaar lang bracht Knox in een soort juridisch vagevuur door: in hoger beroep vrijgesproken, maar beseffend dat er alsnog een nieuw proces kon komen. Aan dat verblijf in het vagevuur kwam in 2015 een einde, toen ze door het hoogste Italiaanse hof werd vrijgesproken.

In de tussentijd voltooide ze haar opleiding creatief schrijven aan de Universiteit van Washington – ze wilde aanvankelijk vertaler worden – en werkte ze een poos voor een minimumloon in een antiquariaat. Ze schreef onder een pseudoniem ook columns voor een buurtkrant. “Een doorsneejob vinden werd bemoeilijkt door het feit dat mensen me herkenden”, zegt ze.

Ze sprak publiekelijk over haar ervaringen tijdens een liefdadigheidsinitiatief in Seattle in 2017, naast rapper Macklemore en Monica Lewinsky. Ze deed dat in 2019 opnieuw op een conferentie in Italië – haar eerste reis terug – georganiseerd door het Italiaanse Innocence Project, dat nog niet bestond toen ze terechtstond.

Sindsdien heeft ze een true-crimepodcast gepresenteerd en publiceerde ze een essay in The Atlantic over de film Stillwater (2021) die, voerde ze aan, profijt haalde uit haar naam en haar verhaal.

Monica-moment

Knox heeft al langer een gecompliceerde relatie met de media. En ze verlangt naar haar eigen “Monica-moment”, waarmee ze doelt op de manier waarop Lewinsky erin geslaagd is haar imago te rehabiliteren.

Want hoewel haar juridisch vagevuur achter de rug ligt, zit ze toch nog vast in een soort cultureel vagevuur. Hoe neem je je leven op als het kleinste detail van wat je doet een mediastorm in de tabloids kan veroorzaken? Hoe vind je een ‘reguliere’ job als je naam een schaduw werpt op alles wat je doet? Hoe ga je om met het gebruik van die naam om een leven, een identiteit, een loopbaan uit te bouwen, als er een dode vrouw is wier tragische verhaal telkens opgerakeld wordt als je je mond opendoet?

Camerabeeld van het slotpleidooi van Amanda Knox op 3 december 2009.  Beeld Getty Images
Camerabeeld van het slotpleidooi van Amanda Knox op 3 december 2009.Beeld Getty Images

“Dat is de impasse waarin ik me bevind. Ik moet constant het gesprek aangaan met iets waarmee ik liever niet converseer”, zegt Knox. “Ik krijg voortdurend te horen dat ik gewoon moet verdwijnen.”

Klappen op het achterhoofd

Wat er tijdens die bewuste nacht in Perugia gebeurd is, daarover kan eeuwig gepalaverd worden. Maar er zijn een paar elementaire feiten – geen geruchten, geen wilde theorieën van het Openbaar Ministerie, geen speculaties van de ­tabloids. Het levenloze lichaam van Meredith Kercher, een 21-jarige studente van de Universiteit van Leeds, werd op 2 november 2007 aangetroffen in haar slaapkamer in een huis dat ze deelde met drie kotgenoten, onder wie Knox.

Guede, van wie bloederige vingerafdrukken op de muren van de kamer werden aangetroffen, en DNA op Kerchers kleren en in haar vagina, stond apart van Knox en haar vriend Sollecito terecht en werd veroordeeld nog voor hun proces begon. In zijn getuigenis zei hij dat hij naast Kercher zat toen ze stierf, de politie niet opbelde en de “rivier van bloed” maar niet uit zijn hoofd kreeg. “Hij heeft wel tien minuten over dat bloed gepraat”, zegt Nina Burleigh, een onderzoeksjournaliste die het proces vanuit Perugia versloeg. Guede werd vorig jaar vrijgelaten.

Later werd vastgesteld dat er geen biologisch spoor van Knox en Sollecito in de slaapkamer werd gevonden, blijkt uit rechtbankdocumenten. Maar na een verhoor van een nacht – waarbij Knox naar eigen zeggen klappen op het achterhoofd kreeg van de politiechef en geen advocaat of tolk kreeg toegewezen – ondertekende Knox een bekentenis, opgesteld in het Italiaans, waarin ze toegaf in het huis aanwezig te zijn geweest en waarin ze Patrick Lumumba aanwees als de schuldige, een Congolese café-eigenaar die haar baas was geweest. Knox trok die bekentenis na een paar uur weer in, en die werd later voor het proces ongeldig verklaard. Knox werd wel veroordeeld wegens laster ten aanzien van Lumumba.

Spraakmakende rechtszaken zijn altijd evenveel media- als juridische gevechten. In Italië, de bakermat van de paparazzi, worden jury’s niet in afzondering geplaatst, en is het gebruikelijk dat advocaten en politie naar de media informatie lekken. Het zou in elk geval verklaren hoe een dagboek dat Knox bijhield in de gevangenis bij de pers belandde, met daarin een lijst van haar sekspartners die ze had opgesteld nadat de autoriteiten haar verteld hadden dat ze positief op hiv had getest. (Dat had ze dus niet.)

“Er waren enorme discrepanties tussen wat gemeld werd door de media en wat in de eigenlijke politieverslagen stond”, zegt Burleigh, auteur van The Fatal Gift of Beauty: The Trials of Amanda Knox.

In de gevangenis leerde Knox zichzelf Italiaans door Harry Potter-boeken te lezen en door denkbeeldige gesprekken met haar jongere zelf te voeren om zichzelf te troosten. Tijdens de vakanties stak haar grootmoeder een kaars bij een lege stoel voor haar aan.

Maar haar ‘thuis’ was niet meer hetzelfde toen Knox terugkeerde – althans, zij was niet meer dezelfde persoon. Tom Wright, een vriend van de familie, herinnert zich een feestje in het huis van een tante van Knox, met een ‘Welkom thuis!’-taart gebakken door haar grootmoeder. Knox zat in haar eentje. “Ik vroeg haar: ‘Alles oké?’ En ze zei: ‘Ik zou willen dat alle mensen die niet in deze kamer zijn ook weten dat ik onschuldig ben’.”

Haar entourage nam het in veel opzichten voor haar op. Iemand die voor een luchtvaartmaatschappij werkte, schonk ‘miles’ zodat haar familie haar in de gevangenis kon opzoeken. Een Italiaanse professor aan haar universiteit stuurde boeken zodat ze haar studies kon voortzetten. Toen ze paranoïde en angstig terugkeerde, bracht een vriend van de familie haar in contact met een lid van de security van Bill Gates, die haar doorverwees naar iemand die haar gratis zelfverdedigingslessen gaf.

Ze trok weer in in haar kinderslaapkamer, waar ze onmiddellijk de borstel door haalde: kleren, knuffels en kussens gingen in een zwarte zak voor Spullenhulp. “Ik was het gewend geraakt weinig te hebben”, zegt ze. “Ik voelde me compleet overweldigd.”

Haar familie gaf haar de raad het kalm aan te doen toen aanbiedingen om haar verhaal te vertellen binnenliepen. Maar ze wilde de verloren tijd goedmaken. “Ik had het gevoel dat ik al vier jaar achter zat op schema”, zegt ze.

Finale vrijspraak

Ze vond snel een appartement met een vriendin, en verhuisde vervolgens naar een klein huis. Ze begon te daten met een jeugdvriend, leerde toen een man in een café kennen die loog dat hij onterecht veroordeeld was en bedreigend werd. “Ik voelde me de domste mens in de wereld, want uitgerekend deze man had ik nooit mogen vertrouwen”, zegt ze, terwijl ze begint te huilen.

Videobeeld waarop te zien zou zijn dat Amanda Knox op het moment van de moord op Meredith Kercher niet in het huis was.   Beeld Photo News
Videobeeld waarop te zien zou zijn dat Amanda Knox op het moment van de moord op Meredith Kercher niet in het huis was.Beeld Photo News

Ze werkte in een boekwinkel, deed alleen ’s avonds wandelingen om de camera’s te ontlopen en vond enige troost door te lezen en gitaar te spelen. Ze waste nog altijd haar ondergoed in de lavabo – een gewoonte die ze aan de gevangenis had overgehouden.

“We zaten een poosje in overlevingsmodus”, zegt haar moeder, Edda Mellas, een leerkracht. “Op dat moment kon ze er absoluut niet over praten. Ze huilde alleen maar.”

Ongeveer een jaar nadat ze naar de Verenigde Staten was teruggekeerd, werd de vrijspraak van Knox teruggedraaid, kreeg ze een nieuw proces en werd ze bij verstek veroordeeld. Ze was bang dat ze uitgeleverd zou worden. Haar familie ging op zoek naar een plek om haar te verbergen. Ze zeiden haar: ‘Hoe minder je erover weet, hoe beter.’

“Ik had het gevoel dat het zinloos was om nog maar te proberen een normaal leven te leiden, want er hing een schaduw over mij”, zegt Knox. “Aan de ene kant verzette ik me. Ik vond dat me een groot onrecht was aangedaan, en dus veranderde ik mijn naam niet en wijzigde ik niets aan mijn uiterlijk. Maar ik voelde me ook verslagen, machteloos.”

Toen ze uiteindelijk definitief werd vrijgesproken, in 2015, was Knox veroordeeld, had ze in de gevangenis gezeten, was ze vrijgesproken en vrijgelaten in hoger beroep, was ze opnieuw berecht en veroordeeld, en was ze finaal vrijgesproken door het Italiaanse hooggerechtshof. Zij en haar moeder werden ook vrijgesproken voor smaad aan de Italiaanse politie. (In Italië is het een misdrijf als je de reputatie van ambtenaren schendt.) Voor de beschuldiging van laster tegenover Lumumba kreeg ze een gevangenisstraf van drie jaar, die ze al had uitgezeten.

Rebel

Na de vrijspraak veranderden de vooruitzichten van Knox. Kort erna leerde ze Robinson kennen, toen ze hem over zijn roman The War of the ­Encyclopeadists interviewde voor The West Seattle Herald, waar ze nog maar pas onder haar echte naam was beginnen te werken. Robinson nam het besluit haar niet te googelen, zegt hij, en liet Amanda haar verhaal zelf vertellen. Sindsdien is hij haar hevigste verdediger.

Ze hebben geen pr-vertegenwoordiger, en dus is Robinson de eerste verdedigingslinie van Knox. Hij staat haar bij tijdens interviews, producet en monteert de podcasts, controleert communicatie via sociale media op haatberichten en doodsbedreigingen. Ondertussen timmert hij aan zijn eigen literaire carrière. En hoewel zijn vrouw massa’s beledigingen te verwerken krijgt, is het toch vooral de suggestie dat er iets ‘mis’ met haar is die hem het hardst stoort.

Elke stad heeft haar versie van ‘weird’, maar Seattle – althans het Seattle van voor het Jeff Bezos-tijdperk – was de thuishaven van een heel specifieke soort tegencultuur. Voor mensen die de stad kennen was het niet verrassend dat Knox, die in Perugia met een hoop kampeerspullen (tent, slaapzak, vuurtje) en een theepot in haar valies arriveerde, in Italië enigszins uit de toon viel.

Maar dat ergert Robinson, die ook in Seattle opgroeide. “Er zijn veel mensen die, met de beste bedoelingen, zeggen: ‘Ik vind het erg wat met je gebeurd is. Ik ben ook een bizarre, eigenaardige mens.’ Of: ‘Je hebt het recht raar te zijn, dat betekent nog niet dat je daarom een moordenaar bent.’ Terwijl ik denk: ‘Oké, maar is het ooit in je opgekomen dat jouw interpretatie van haar gedrag op duizenden andere dingen berust?’”

“Ik was ook helemaal niet zo raar”, zegt Knox, al merkt ze op dat zij en haar man graag naar renaissancefestivals gaan (haar schoonbroer, Kyle Robinson, treedt op met een gezelschap van middeleeuwse ridders). “Heel veel mensen gaan naar Comic-Con. Dat betekent niet dat ze van moord beschuldigd worden”, zegt Robinson.

Terwijl ze in Italië terechtstond, beschreven vrienden haar als naïef, raar, onconventioneel, argeloos, goedgelovig, in zichzelf gekeerd, kortaf en een beetje een rebel. “Ze heeft een eigen wil, en dat is alleen maar meer uitgesproken geworden”, zegt haar moeder.

Knox beschrijft zichzelf als iemand met het hart op de tong, die als tiener de meisjes in de voetbalploeg uitvroeg over hun menstruatie en haar moeder vertelde over de eerste keer dat ze wiet rookte. “Ze heeft nogal poreuze grenzen”, zegt Taigé Lauren, een vriendin met wie ze poëzie aan de universiteit studeerde.

Paddenstoelen

Knox heeft inderdaad een soort ongeremdheid die sommigen misschien ontwapenend vinden. Ze barst weleens in zingen uit – ze heeft overigens een mooie stem –, schrikt er niet voor terug om over lichaamsvocht te praten, en vertelt een reporter ongegeneerd over die keer dat zij en haar echtgenoot naar DomCon gingen, een dominatrixconventie, waar ze stripte tot aan haar string en in de balzaal van een hotel in de aanwezigheid van anderen gegeseld werd.

Best een mirakel dat dat verhaal niet uitlekte.

“De foute focus op mijn seksualiteit was een van de dingen die me het meest tijdens de processen dwarszaten”, zegt Knox op de podcast over die ervaring. “We begonnen ons af te vragen: hoe ziet een seksspelletje dat juist verloopt er dan uit?”

Knox en Robinson leven in een bosachtige enclave, een kort tochtje met de veerboot verwijderd van West Seattle, waar Knox opgroeide. “Het is een beetje een cocon, maar we zijn niet compleet weg van de wereld”, zegt Knox. In de bossen achter het huis gaan ze op zoek naar paddenstoelen. Op de mat voor hun voordeur staat ‘Kom terug met een huiszoekingsbevel’, een cadeautje van een conferentie voor pro-Deoadvocaten waar ze sprak.

Tijdens de pandemie, en zeker sinds hun dochter geboren werd, zijn ze hier zelden weggeweest. Ze gaan om beurten naar de stad om inkopen te doen. Af en toe wandelen ze naar hun favoriet uitkijkpunt, waar geiten in de weide grazen en ze een mooi zicht op Puget Sound, een zeearm van de Stille Oceaan, hebben. Vorige maand vonden een paar Duitse fotografen de weg naar het huis van Knox’ grootouders op het eiland.

Maar meestal voelen ze zich hier veilig. Zo was Robinson onlangs aan het werken aan een nieuw scenario voor Labyrinths en was Knox een interview met Maya Shankar aan het opnemen, een cognitief neurowetenschapper die vooringenomenheid bestudeert. Eureka staarde in een wieg naar vormen in een boek, terwijl Robinson haar met zijn voet schommelde. Boven hem bevond zich een rek vol met boeken over de zaak-Kercher, waaronder Knox’ eigen boeken.

Knox en toenmalige vriend Colin Sutherland staan de pers te woord in 2015.   Beeld Getty Images
Knox en toenmalige vriend Colin Sutherland staan de pers te woord in 2015.Beeld Getty Images

Het voorschot voor haar autobiografie Wachten tot je gehoord wordt uit 2013 bedroeg naar verluidt 3,3 miljoen euro, waardoor mensen aannemen dat Amanda Knox rijk is. Maar na acht jaar van facturen voor juridische bijstand en pr blijft daar niet zo veel van over. Daarbij komen nog drie hypotheken (haar moeder, haar vader en haar grootmoeder namen een tweede hypotheek op hun huis), een lening aan haar jongere zus Deanna die de universiteit tijdens die moeilijke periode voor bekeken hield, premies voor agenten én belastingen. Haar vader, Curt Knox, een boekhouder, zegt dat Amanda er ongeveer 172.000 euro aan overhield.

Dat was voldoende om een nieuwe start te maken. Maar de podcast die zij en Robinson zelf maken telt maar 160 abonnees, en bovendien is er de baby. Ze moeten andere bronnen van inkomsten aanboren.

En dus zijn ze aan het marchanderen: ze pitchten een filmadaptatie van haar autobiografie, een filmproject over vrijgesproken veroordeelden, een nieuw boek van Knox. Ze hebben plannen om een reeks nft’s (non-fungible token, een manier om eigenaarschap te koppelen aan digitale objecten) van beroemde tabloidcovers met de beeltenis van Knox te creëren. Robinson werkt aan een sciencefictionroman en een non-fictieboek over de evolutie, de toekomst en psychedelica.

Een ander idee is een documentaire over Knox’ relatie met haar voornaamste Italiaanse aanklager, Giuliano Mignini, een man die al zijn hele leven in Perugia woont en die Knox tijdens het proces als een seksmonster portretteerde dat wraak wilde nemen op haar kotgenote. Hij voerde aan dat Amanda wel medeplichtig móést zijn omdat alleen een vrouw een lijk met een laken zou bedekken.

Toen ze in 2019 terug naar Italië reisde, stuurde ze hem een brief in het Italiaans waarin ze hem uitnodigde om te praten. Het duurde een paar maanden voordat hij antwoordde, maar sindsdien corresponderen ze. Ze hoopt hem ooit in levenden lijve te spreken en de ontmoeting te filmen.

Mignini, die inmiddels met pensioen is en volgend jaar een boek over de zaak publiceert, staat daarvoor open. Hij vertelt ons vanuit Perugia dat hij de persoonlijkheid van Knox heeft leren kennen via de kapelaan van de gevangenis waar ze verbleef, Don Saulo, met wie ze een hechte band opbouwde. Don Saulo was ook de priester van de parochie waar Mignini opgroeide.

Koekoeksklokken

“Ik ben me ervan bewust dat ze zo ver van huis, op die leeftijd, hard geleden moet hebben”, zegt Mignini. Hoewel dat perspectief niets aan zijn kijk op de zaak verandert, geeft hij toe dat ze als “een soort Circe” geportretteerd werd. Hij heeft het over de vermaledijde heks in de Griekse mythologie die vijanden in varkens veranderde.

Het is de paradox van het Amanda Knox-zijn, zelfs zo veel jaren later: de spreidstand tussen het verlangen een anoniem bestaan te leiden – ze fantaseert over een verhuizing naar een afgelegen dorp in Duitsland om naaister te worden – en de wens om het narratief over haar te controleren; tussen wantrouwen tegenover de media en de noodzaak van de media om haar werk te promoten; tussen kritiek omdat ze zo open is over haar leven, en anderzijds de onmogelijkheid om een privéleven te ontwikkelen zonder de ballast die haar naam met zich brengt.

“Wat ik maar blijf herhalen tegen Chris, is dat ik een punt wil bereiken waarop ik de ergste ervaring uit mijn leven niet telkens opnieuw moet beleven om de hypotheek te kunnen afbetalen”, zegt Knox.

“En tegen mezelf blijf ik herhalen dat ik, als al de rest mislukt, nog altijd koekoeksklokken kan maken.”

© The New York Times

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234