Dinsdag 29/11/2022

Zdenek

Familie van de veldrijders kwam uitgebreid in beeld bij Sporza. Ine, het lief van wereldkampioen Zdenek Stybar, werd vanuit de studio gepord tot het afdwingen van een huwelijksaanzoek. De oma van Kevin Pauwels werd gevraagd naar het epos van troost dat haar zo ongelukkig gevallen kleinzoon de komende dagen zeker nodig zou hebben. Oma zei dat ze het wel zou ‘arrangeren’. Sporza maakte van het WK veldrijden in Tabor nu eens een parenclub vol met schunnige gezelligheid, dan weer een tearoom voor permanentjes. Inclusief een blaasorkest. De wedstrijd zelf was aangenaam en de toeschouwers hielden het beschaafd. Geen spoor van barbaarse vijandigheid die onze nationale crossen zo vaak ontsiert. In Tabor bleef het gezellig, onder dat mysterieus tricolore vliesje van zelfkennis. Parochiale vleeshaken waren thuisgebleven. Dan wordt veldrijden mooi. Misschien lag het ook aan de nieuwe wereldkampioen. De Tsjech Zdenek Stybar is van een ontwapenende openhartigheid. Ik heb hem nog nooit horen praten met messen in het hoofd. Winst of verlies maakt niet uit, altijd is er die melancholieke jongensachtigheid. Verwondering voor de eigen benen. Respect voor de tegenstanders. Dankbaar voor zijn genen. Een polemisch genie is hij zeker niet, die Zdenek Stybar. Man van de fluïde rondte. Anders dan Niels Albert die in provocatieve speelsheid altijd de schijn ophoudt van een rebel without a cause. Anders dan Sven Nys die niet meer onder het aura van de kloosterling vandaan komt. Anders ook dan Bart Wellens die, weer of geen weer, de underdog uitlaat. En anders dan Klaas Vantornout die van dwarsigheid graag een opgefokte brommer maakt, maar altijd op zijn West-Vlaams: met ingebouwd vangnet. Stybar blijft in alle omstandigheden even complexloos als sereen. Maar wat een atleet! Wat een wattage! Nooit zie je hem wegzompen in een parcours. Integendeel, als gebeitelde trots zit hij op de fiets. Hem zien rijden, en je zou willen dat veldrijden een zomersport was: zon, bloemen, blousjesdag. Hoe het komt weet ik niet, maar ik heb nog nooit het Grote Lijden in zijn gezicht gezien. Niet eens de schaduw van een slijkduivel. Swing zonder modder en vuile sneeuw. De dood blijft wit. Uiteraard was de verwachting dat een Belg wereldkampioen zou worden. Veldrijden hoort een curiosum voor buitenlanders te blijven, is de gedachte in Kalmthout en Zolder. Ik heb het anders gekend. Zeggen de namen Renato Longo, Rolf Wolfshohl, Mike Kluge en Albert Zweifel u nog iets? Wereldtop. Het is echt geen godswonder dat buitenlanders wereldkampioen veldrijden worden. Neem Lars Boom en Richard Groenendaal. Veldrijden: het blijft een heldensport. Waarom zie je zo weinig veldrijders lachen aan de meet? De verzuring is tot in de mondhoeken gekropen. Heeft ooit iemand Cadel Evans in staat van ontbinding gezien, de mond scheefhangend van de kou, bevroren modder op de wangen, het hele lijf geschramd? Zelfs in Parijs-Roubaix heeft ontbering niet het masker van de duivel dat de gezichten van veldrijders soms zo tekent. Ook dat is de klasse van Zdenek Stybar: in zijn ontbering blijft altijd het masker van de engel schemeren.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234