Maandag 06/07/2020

Zangeres Geike Arnaert (29) over haar zelfgekozen exit bij Hooverphonic

Geike praat echt niet graag. Een interview geven doet ze met iets tussen aandoenlijke ijver en pure agonie. "Maar nu ga ik me zo vrij mogelijk opstellen. Beloofd", zegt ze. Ze tikt zelfs even op de tafel om haar woorden kracht bij te zetten, waarna een eerste pauze valt.

Haar beslissing om bij Hooverphonic te vertrekken heeft ze tot nu toe nog niet toegelicht. Tenzij in enkele zinnetjes die ze op de TMF Awards van een papier aflas en een timide "merci" op haar laatste optreden in Verviers.

Waarom heb je zolang gewacht om je vertrek bij Hooverphonic en je keuze voor een solocarrière toe te lichten?

Geike: "Het moest allemaal nog even bezinken, ook binnen de groep. Ik dacht: het is tussen ons muzikanten nog vrij vers, laat alles eerst in zijn plooi vallen. Het was al bij al toch wel een shock."

Niet verwonderlijk na een intense samenwerking van bijna twaalf jaar. Had de groep het zien aankomen, denk je?

"Hmm, deze keer niet. Ik had het al eens aangekondigd maar twee jaar geleden ben ik teruggekeerd, net voor de laatste plaat."

Waarom toen wel?

"Omdat we nog een tournee hadden. Ik heb daar toen ook ontzettend veel plezier aan beleefd. Ik stond een stuk bewuster op het podium, wist waarom ik het wel nog deed. Ik wilde me nog eens echt geven aan het publiek. En zo heb ik de liefde voor dit beroep weer goed kunnen voelen. Die liefde is uiteraard altijd gebleven, al kwamen er na een tijdje weer twijfels over de samenwerking. Dat laatste moet je vooral zien in het licht van mijn eigen evoluties. Ik ben op zeventienjarige leeftijd begonnen. Intussen ben ik een andere persoon."

Het blijft een idyllisch gegeven: het schoolmeisje uit West-Vlaanderen dat plots de wereld rondtrekt.

"Voilà, dat om te beginnen. Ik kwam uit een klein dorp, Westouter, waar iedereen me stimuleerde en zei: 'Gij moet gaan zingen, ge kunt dat goed.' Hoe je ook gesteund wordt, zodra je in de wereld komt, zoals jij dat zegt, is dat best moeilijk. Ineens word je op een voetstuk geplaatst. Ik wist eerst niet goed hoe ik dat allemaal moest kaderen."

Daar ben je in de loop der jaren meer in gegroeid. Dat moest waarschijnlijk ook.

"Jawel. Als je een cadeau krijgt waarvan je niet goed weet wat het betekent, mag je nog zo dankbaar zijn, je weet niet wat je ermee moet aanvangen. Nu weet ik wat er in de geschenkverpakking zit, en dus krijg ik er meer zicht op. Na de dankbaarheid komt het besef: met dit geschenk kan ik iets doen. Ik kan zingen en performen, goddank. Nu ben ik me daar almaar bewuster van. Dat ik tot hiertoe niet veel gesproken heb, heeft daar ook mee te maken. Het is echt wel zoeken geweest welke woorden ik dit alles moest meegeven."

Spreek je nu meer?

"(lacht) Ik heb tot nog toe zelden interviews gegeven en heb publieke optredens, los van het zingen natuurlijk, zo veel mogelijk vermeden. Maar dat was het verleden. En nu, ja ik wil meer spreken. Ik weet natuurlijk niet in hoeverre dat altijd nodig zal zijn. (stilte) Momenteel ben ik aan het lezen in Brieven aan een jonge dichter van Rainer Maria Rilke. In een van de eerste brieven staat: 'De meeste gebeurtenissen, situaties, vinden plaats in een omgeving waar nog nooit woorden zijn geweest', dat kun je dus gewoon niet omvatten. Misschien ligt daar ook ergens mijn definitie voor muziek. Door de muziektaal te gebruiken en te begrijpen, word ik gesterkt. Sommige dingen mág je ook niet verwoorden."

Maar je kunt de dingen dus wel 'verzingen'.

"Ja, in mijn geval was dat een stuk sterker."

Ik vond dat je soms in die zwijgende rol werd geduwd. Ik herinner me een interview op tv, met jou en Alex Callier. Alex zei na de eerste vraag: 'Tja, ik zal het maar zeggen, want zoals jullie weten praat Geike niet, of toch niet graag.' Ik dacht toen: je kunt verlegen zijn, maar je kunt ook in verlegenheid bevestigd of gebracht worden.

"Dat is natuurlijk voor een deel waar. Maar ik wist ook niet altijd goed hoe ik iets kon zeggen, wat relevant was. Die grote onzekerheid overheerste. Daar heb ik me op een bepaald moment ook in gesetteld. Al besef ik dat ik mezelf nu nogal negatief voorstel. Ach, weet je, ik vind het vooral belangrijk dat ik in mijn hoofd de dingen meer op een rijtje heb. Ik ben mezelf aan het opruimen."

Wat moest er dan worden opgeruimd?

"Nu ja, die hele situatie van in een heel andere omgeving te komen, van een vrij bescheiden thuis tot de grote podia en alles wat daarna kwam. Het hele gebeuren."

Wat bedoel je met een bescheiden thuis?

"Niet qua geest, eerder in de feiten. Mijn vader was postbode, mijn moeder huisvrouw. Ik ben altijd heel fier geweest op mijn afkomst, maar toch vertegenwoordigt ze die andere context. Die van een boerendorp, tof en warm, maar klein."

Van Westouter naar Roskilde. Was dat een giant leap?

"Het gebeurde ook zo snel. Ik deed auditie, in april belde Alex me op, in mei ging ik in Zwitserland repeteren met de groep en eind juni stond ik effectief op het festival van Roskilde. En in september trokken we naar New York. (zucht) Het was me wat."

En dat voor een meisje dat in een talentenjacht debuteerde met 'Door de wind' van Ingeborg.

"Als negenjarige op een zangcrochet. (komt dichterbij) Ik heb dat gisteren op Wikipedia aangepast. Ik zou niet weten wat voor relevantie dat nu nog heeft. Tussen mijn negende en zeventiende heb ik natuurlijk veel nieuwe sporen getrokken. Ik zong in verschillende groepjes, van allerlei genres."

Wat was het moeilijkste voor jou in het begin van je carrière?

"In de studio staan en mijn stem ten dienste stellen. Tot dan had ik me geuit met wat ik kon. Ik had toen ook een veel zwaarder timbre. Ik heb me in dat frêle stemgeluid moeten zetten, omdat de nummers nog geschreven waren voor Lies, de vorige zangeres. Daardoor heb ik mijn eigen stem verkend. Dat was moeilijk, maar ook zeer leerrijk."

Blik je nu veel terug op die tijd, om alles te begrijpen en te vatten?

"Ontzettend veel. Toen ik heel jong was, heb ik vaak het gevoel gehad dat ik als entertainer een opleiding miste. Ik stond daar maar. Ik vond dat ik niet genoeg begeleid werd, maar achteraf gezien besef ik dat al die dingen er wel waren. Dat gleed er op de een of andere manier al doende in."

Durfde je altijd op te komen voor jezelf?

"Ik was ook op dat vlak nogal verlegen. Ik wist niet waarvoor ik moest opkomen. Ik stond naast een ijzersterke persoonlijkheid, Alex Callier, die het wel allemaal voor zich zag. Hij had een doel, had argumenten."

En hij was overdonderend aanwezig.

"Dat ook, maar dat vind ik positief. Dat is ook het sterke aan Hooverphonic: de groep straalt in haar geheel een grote persoonlijkheid uit. Maar dat het verpletterend was om naast zo iemand te staan, dat klopt. Ik heb het laatste jaar wel een grotere afstand genomen. Ik wilde mezelf een beetje uitlijnen, in de hoop het verschil te kunnen maken: dit is Hooverphonic en dat ben ik."

Wanneer zeg je dan: 'Schluss, nu moet ik mijn eigen weg gaan'? Komt dat op een zekere ochtend in een flits?

"(lacht) Ja, eigenlijk wel, en ook niet. De eerste keer dat het kwam, was op een zenuwachtig moment. Dan word je inderdaad op een ochtend wakker, komt alles samen en zeg je: 'Nu moet het maar.' Het is zoals met een vraagstuk dat je moet oplossen. Je kent alle formules, de probleemstelling en je zoekt, tot die flits komt: 'Ah, zo los ik dat dus op.' Ik heb daar niet meteen op vertrouwd, hoor. Dat had zijn tijd nodig. Maar dat ik moest doorzetten, dat stond buiten kijf. Anders was ik ontrouw geweest aan mezelf."

Hoe was de reactie van de rest van de groep? Alex Callier kon de eerste dagen nauwelijks commentaar kwijt.

"We zaten in een vergadering waar beslist zou worden wat de volgende cd werd. Het werd dus dringend. Toen heb ik gezegd: 'Ik zal er niet bij zijn.' Dat kwam nogal aan, merkte ik. Mijn hart klopte hevig op dat moment. Nu ook weer, terwijl ik het vertel."

Niet meteen spijt?

"Nee. Maar ik dacht wel: 'Oei, ik doe die mensen iets aan.' Het gegeven, de muziek, is nochtans zo goed. Ik heb het ook vorig weekend gezegd, toen we in Verviers onze laatste show gaven: ik geloof zo oprecht in deze muziek, in die grootse nummers. Er zitten zoveel sterke elementen in en ik geloof ook dat het door andere zangeressen gezongen kan worden."

Een andere zangeres die 'Mad about You' of 'Eden' zingt, komaan.

"En toch. Kijk, hetzelfde geldt voor mij. Ik zing ook weleens iets wat ooit door anderen is vertolkt. Voor Gouden Vleugels, een project van Muziekcentrum Vlaanderen, werd ik gevraagd muziek van Kurt Weill te brengen, songs die nog door Ute Lemper en Lotte Lenya werden gezongen. Fabuleuze, historische vertolkingen waren dat. En daar schuif ik dan ineens aan met mijn interpretatie. Je stem moet dat zoeken, een combinatie van registers testen. Een stem kan veel."

Maar helemaal bevrijdend moet het zijn als die stem enkel je eigen werk dient. Je gaat binnenkort solo.

"Met eigen plaat, dat is de bedoeling. Het zal wel wat van me vergen, maar in mijn hoofd is zoveel mogelijk nu. Solo gaan naast Hooverphonic lukte niet. Los ervan zal het wel lukken. Ik ben volop aan het schrijven. Ik neem eerder uitgewerkte ideeën mee en vul die aan met nieuwe dingen."

Waarover gaan je teksten?

"De inspiratie ligt overal, binnen en buiten mij. Ik heb altijd een dictafoon mee om invallen te registreren. Ik word ook geïnspireerd door literatuur. Onlangs nog door een boek van Doris Lessing. Het gouden boek, waarin de schrijfster via een dagboek vat probeert te krijgen op haar emotionele chaos. Daarin gaat een passage over hoe je op een bepaald moment keuzes maakt, maar je nadien verraden wordt door de geschiedenis. Dat inspireert me."

Inspireert het leven jou?

"Het is een absolute bron. Ik wil nu vooral de zwaarte licht maken. Dingen bespreekbaar maken, woorden geven. Mensen ontwijken de moeilijke dingen te veel, stel ik vast."

Wat overheerst in jou, de donkere of de lichte kant?

"Het positieve. En ik ben de donkere kant beginnen te waarderen. Ik had op een bepaald moment niet echt veel keuze. Ik ben er erg mee geconfronteerd geworden. Ik heb een zware, zeg maar depressieve, tijd gehad. Dat is nog niet zo heel lang geleden. (stokt) Maar globaal gezien vind ik dat ik de zaken almaar meer tegen het licht kan houden."

Wat helpt je?

"Yoga, een vrij fysieke vorm van yoga. Al heeft dat even stilgelegen. Vanavond begin ik er weer aan. (lacht) Mediteren is ook belangrijk. Verder merk ik dat lezen en studeren helpt."

Klopt het dat je momenteel hard aan het blokken bent om voor de middenjury je diploma middelbaar te behalen?

"Inderdaad. Al heb ik het laatste semester maar twee examens kunnen afleggen wegens de concerten met Hooverphonic."

Tussen de repetities door grafieken maken, lijnstukken trekken, de sinus en cosinus berekenen.

"Het examen wiskunde heb ik achter de rug. Engels heb ik ook al afgelegd, dat was geen probleem. Nu is het geschiedenis en aardrijkskunde, dat is heel tof. Alles nog eens op een rijtje zetten. De geschiedenis van België, de kolonisatie. Zeker nu met wat zich afspeelt in Oost-Congo. Zeer boeiend. Ik leer met grote gretigheid, ik geniet bijna. Die drang naar studie begon toen mijn zus talen studeerde aan de VUB. Het eerste jaar had ze ook filosofie. Op een bepaald moment vroeg ze me een van haar lessen voor te dragen. Ik vond het zo fantastisch wat daar stond. Ik voelde dat het iets in mij raakte, maar meteen bedacht ik: ik kan niet naar de universiteit, ik heb geen diploma. Dus moest ik me de vrijheid gunnen om dat te behalen."

Wat wil je studeren aan de universiteit?

"Ik twijfel tussen filosofie en talen, om nadien theaterwetenschappen te kunnen doen. Hoe dan ook, het broedt wel. De kennis dringt zich aan mij op. Ik wil op een bepaalde manier gevoed worden. Al was het maar om vast te stellen dat alles is zoals ik dacht dat het was. Een mens weet veel als hij zijn gedachten exploreert, maar het moet heerlijk zijn om bevestiging te krijgen van het bronnenmateriaal dat je uitpluist.

"De motivatie is er nu echt, in mijn jeugd had ik die niet. Ik ben door omstandigheden vaak gezakt voor examens. Door, zeg maar, problemen met mezelf en thuis, maar verder wil ik het daar niet over hebben."

Over je biotoop gesproken, leeft Metje Agnes nog, je overgrootmoeder? Jij was de jongste van een viergeslacht.

"Een vijfgeslacht zelfs, ik had ooit een overovergrootmoeder. Ik was nog heel klein toen ze stierf. Metje Agnes is vorig jaar gestorven. Kijk, we zitten nu uit haar kopjes koffie te drinken. Mooie, frêle kopjes, hé. (haalt een kader met een familieportret) Hier staan ze, vijf op een rij. Toch indrukwekkend, niet? Helaas heb ik de keten nu doorbroken.

"Metje zat ooit op de eerste rij toen ik in Dranouter optrad. Ze gaf me graag goede raad. Ze kwam soms speciaal naar Brussel om tips te geven. Praktische dingen. Ze zei altijd: 'Ik ben ook nog zelfstandige geweest.' (lacht) Ik vond het fijn om te voelen dat mijn omgeving me bleef dragen. Ook mijn ouders hebben me altijd gevolgd. Zij waren, behalve een paar goede vrienden, de eersten aan wie ik liet weten dat ik zou stoppen bij Hooverphonic. Zij waren ooit de eersten die me steunden, die zeiden: 'Ga voor wat je kunt en graag doet.'"

Heb je het gevoel dat je je binnenkort opnieuw zult moeten bewijzen aan de buitenwereld?

"Dat zal een heuse taak worden. Het is ook een kwestie van afmeten hoe ver ik wil gaan. Ik ben daar misschien wel wat bang voor, maar tegelijk zijn het dingen die ik in mijn hoofd al overlopen heb. Als het niet lukt, is het ook goed, hoor. (twijfelt) Nee, dat klopt niet, dan is het niet goed. Ik geloof gewoon in wat komt. Laten we het daarop houden. Ik beschik op dit ogenblik over genoeg relativeringsvermogen om welke toekomst dan ook zo te aanvaarden, maar ik ga er wel enorm voor."

Wat is je grootste evolutie van de voorbije twaalf jaar?

"Een paar zwakke puntjes zijn stilaan uitgegomd. Mijn contacten onderhouden, bijvoorbeeld, daar was ik moeilijk in. Ook mijn chaos was legendarisch. Ik ben nog af en toe mijn kluts kwijt, zoals nu trouwens. Wat was ook alweer je vraag? Ah ja, mijn grootste evolutie is dat ik de chaos rondom mij wil bedwingen. Al is dat tijdens het schrijven niet makkelijk. Ik verlies me soms in zaken. Als het te geordend verloopt, schrijven van negen tot vijf bijvoorbeeld, lukt het niet. Dat heeft met mijn natuur te maken. Ik wil graag verrast worden, en verrassing komt niet op afroep."

Wanneer zien we je eersteling? Wanneer komen de eerste try-outs en optredens?

"Ik hoop eind 2009, begin 2010. Behalve muziek maken, moet ik de groep samenstellen. Alles bijeenzoeken, want alles is nieuw. Dat is boeiend, maar ook best moeilijk. Zoals de juiste maat vinden, of de personen vinden die een gepaste afstand kunnen bewaren en de juiste ingesteldheid hebben. Mensen vinden die me willen begrijpen. Vooral dat zal niet makkelijk zijn. (pauzeert) Ben ik niet te terughoudend geweest in die laatste vragen? Ik heb echt geprobeerd om me te tonen, maar ik merk dat het niet eenvoudig is. Het is niet mijn gewoonte om het zo publiekelijk over mijn denken en gevoelens te hebben."

Het blijft vreemd dat je je gedachten zo zorgvuldig afweegt, dat je zo twijfelt. Daar is toch geen reden toe?

"Je hebt toch nooit één idee, één rechtlijnige gedachte of één vastliggend besluit. Ik wil een gegeven van alle kanten bekijken. Terwijl ik iets zeg, denk ik meteen: ja maar, die andere kant klopt evenzeer. Niets is eenduidig voor mij. Het is altijd een geheel van schakeringen en dat valt zo moeilijk uit te leggen. Ik probeer zo eerlijk mogelijk mezelf te tonen, maar tegelijk voel ik spanning opkomen als ik dat in woorden doe, bij mezelf maar ook bij degene tegenover mij. Neem nu hier, dit gesprek met jou. Ik wil me echt geven, hoor. Maar dan denk ik meteen: 'Is het wel waar, wat ik hier meedeel?'

"Daarover begin ik te dubben, dat onderbreekt mijn gedachtegang en dan zeg ik: 'Ik ben verward, ik ben de kluts kwijt.' Die laag van onzekerheid blijft rond mij zitten. Dan stel jij wellicht een soort blokkade vast, verbaal strompelen, en ontstaan er stiltes. Ik voel me vooral begrepen als ik boeken lees. Ik teken ook graag gezichten. Ik vind dat gezichten veel vertellen. Soms nog meer dan de taal die hun mond voortbrengt. Zingen is absoluut het eerste voor mij. Ik sta daar niet altijd bij stil, dat dit er zonder meer is en altijd komt. Zonder blokkade. Dat is echt wel mijn grootste geluk."

Ik vind het vooral belangrijk dat ik in mijn hoofd de dingen meer op een rijtje heb. Ik ben mezelf aan het opruimen

De motivatie om te studeren is er nu echt. De kennis dringt zich aan mij op. Ik wil gevoed worden. Al was het maar om vast te stellen dat alles is zoals ik dacht dat het was

Als de dingen te geordend verlopen, schrijven van negen tot vijf bijvoorbeeld, lukt het niet. Dat heeft met mijn natuur te maken. Ik wil graag verrast worden, en verrassing komt niet op afroep

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234