Zondag 31/05/2020

Zambia, kampioen van Afrika

Zambia heeft het waargemaakt: de Koperen Kogels wonnen zondag de Africa Cup in Gabon, daar waar 19 jaar geleden de nationale voetbalselectie het leven liet bij een vliegtuigcrash. Jan-Pieter de Vlieger

et voetbalweekend begon zaterdagmiddag met het allerlelijkste: een uitgestoken hand die onbeantwoord bleef. Gelukkig volgde zondag de finale van de Africa Cup: remedie voor iedereen die denkt dat voetbal niet meer mooi, hartverwarmend of begeesterend kan zijn. Favoriet Ivoorkust tegen underdog Zambia was niet de beste wedstrijd aller tijden, maar misschien wel de mooiste.

Er was de voorgeschiedenis: die van de vliegtuigcrash in 1993, toen de hele Zambiaanse nationale selectie om het leven kwam na een tankbeurt in Gabon. De ramp had de twee landen verdeeld: 'gabon' zou in Zambia tot op heden nog steeds een adjectief zijn dat misprijzen uitspreekt. Mooi om te zien was het daarom hoe het gastland zondag de kant koos van de Chipolopolo, de Koperen Kogels. Voetbal verzoende op deze Africa Cup.

De nagedachtenis van 1993 was een leitmotiv voor Zambia tijdens het toernooi. De Franse coach Hervé Renard had zijn spelers er van bij de start aan herinnerd: "Het vliegtuig was destijds op weg naar Senegal", zo drukte hij zijn spelers op het hart. "En onze eerste wedstrijd was tegen Senegal. De crash gebeurde in Gabon, waar de finale werd gespeeld. Deze overwinning stond neergeschreven."

Eindeloze weg

Coach Renard zelf was ook al zo'n attractie tijdens de finale. Een potsierlijke persoonlijkheid: vaker de haren schikkend dan Robert Waseige, een loopbaan van blutsen en builen, maar na expedities in Vietnam, Cambridge en Angola eindelijk succesvol als bondscoach van Zambia. Zijn verhaal was dat van de hemden: Zambia verloor nog nooit een wedstrijd op de Africa Cup als de coach/talisman een wit hemd droeg. Vooraf had hij er daarom vier gepakt: voor elke fase van het toernooi één.

Na de wedstrijd dong hij te nadrukkelijk naar een heldenrol: door de gekwetst uitgevallen speler Joseph Musonda op zijn rug naar de vierende ploegmaats te dragen. Een Afrikaanse kampioen met een Afrikaanse coach, dat had deze Cup helemaal perfect gemaakt.

Want zoveel mooier was het beeld van Stophira Sunzu, die de eindeloze weg naar de strafschopstip aflegde. Een stip die na zeventien eerdere strafschoppen tot molshoop was verworden. De taak die op Sunzu wachtte was niet min: hij moest na missers van Kolo Touré, Gervinho en ploegmaat Rainford Kabala, bijnaam The Master, de beslissende elfmeter trappen. Tijdens de wandeling naar de bal deed de speler van Tout Puissant Mazembe wat ook al zijn ploegmaats deden: hij zong.

Vermoedelijk zong hij 'Don 't Kubeba', dat de officiële Zambiaanse soundtrack voor dit toernooi is geworden. Het was eerder het campagnelied van Patriotic Front, de partij van president Michael Sata.

Het werkte. Sunzu bleef kalm en plaatste de bal links van Barry Copa. Er volgde veel verdriet bij de gouden generatie van Ivoorkust en alleen maar vreugde bij Zambia. Doelman Kennedy Mweene, ook al een held, greep de vlag van zijn land en liet die het volgende halfuur niet meer los. Tot slot daalde bondsvoorzitter Kalusha Bwalya de trappen af. Hij die de crash in 1993 had overleefd omdat hij - anders dan haast alle spelers van de huidige selectie - in Europa speelde en een eigen vluchtschema had uitgedokterd. Hij deelde in het opperste geluk van zijn landgenoten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234