Zondag 29/11/2020

Zalige muziek in de zon

Ook de laatste dag van Couleur Café was een spetterende voltreffer. Enig donderwolkje aan de hemel was de vraag hoe lang het stadsfestival nog op het schitterende Thurn & Taxis-terrein zal kunnen doorgaan. Want laten we duidelijk zijn, de charme van Couleur Café heeft veel te maken met de locatie. Een brok industrieel erfgoed als decor voor een multicultureel muziekspektakel, het is eens iets anders dan een wei met restanten van koeienvlaaien.

Brussel

Van onze medewerkers

Antoine Legat en Chris Delarivière

Onder een zon die schijnbaar nooit meer zou wijken, mocht Da Familia de zondag van Couleur Café aftrappen op het derde podium, en zorgde daarmee meteen voor de uitschieter van de dag. Het viertal heeft al een zekere aanhang in Brussel en Wallonië maar in Vlaanderen vormt Da Familia een blinde vlek. Dat duurt niet zo lang meer, want de jongens maakten indruk. "We hadden het er even moeilijk mee om op Couleur Café te komen", stelde MC en zanger Pablo, "on est plutôt rock." In Frans en Spaans gezongen rockhop, ja zoiets brengen ze, en Da Familia zou op Werchter beslist niet misstaan, maar de groep is zelf een typevoorbeeld van de door dit festival zo gekoesterde mix, de clash en vermenging van culturen: Italiaanse, Spaanse, zelfs Cubaanse roots kleuren het werk van Da Familia. Pablo heeft de gave om met eenvoudige woorden en gebaren de massa te bespelen. Hij straalt een goudeerlijke beslistheid uit.

"De macho's moeten de nor in, niet de kerel die een jointje rookt of de graffitispuiters", luidde het in de inleiding van '7/69', een ode aan alle vrouwen, met verwijzing naar Julie en Mélissa en de straffe uitspraak dat "la pédophilie existe toujours en Belgique". Tweeëneenhalf jaar lang heeft de groep letterlijk dag en nacht geschaafd aan een cd onder leiding van Jean-Charles Cremers, de producer van het bekende Starflam: alleen als het evengoed was als om het even welke buitenlandse topper zouden ze de studio weer verlaten. Profession de foi klinkt dan ook lichtjes fantastisch. Ook live speelt Da Familia onwaarschijnlijk stevig en hecht. Een van de weinige bands ook op dit Couleur Café die niet moeten terugvallen op het reggaetrucje om het gezellig te maken. En ze spelen alles zelf, wat stilaan de uitzondering wordt in dit tijdvak van sound systems.

Drie nummers lang ging de band tekeer als een orkaan, goed op weg om de stunt van Macaco verleden jaar en van Dusminguet dit jaar te herhalen, maar toen ze gas terugnamen ging het in een dipje, onder andere door enkele doelloze instrumentaaltjes. Even viel te vrezen dat ze dat niet te boven zouden komen, maar via het ritmisch aanstekelijk 'Resistenzia' en het militante 'Solidaire' kwam Da Familia uit op het explosieve trio 'Da Worst, L'angle droit' en single 'Culture mixta'.

Zeer geslaagd, maar dat mag amper een verrassing genoemd worden, was de set van Massilia Sound System op het hoofdpodium, bewijs ook dat een gevestigde naam ook fris van de lever kan spelen. Voor de draaitafel in witte letters op zwart: Occitanista, meteen de titel van de laatste, goed ontvangen cd. Ondanks alle hiphoppend exotisme hoor je toch steeds weer die Zuid-Franse toets in melodie, ritme en instrumentatie. En ook in het sappige taaltje van Marcel Pagnol en Fernandel. Daardoor zijn ze een geslaagde mengeling van lokale en internationale elementen. Het is onmogelijk om bij het titelnummer stil te blijven staan, maar nauwelijks ga je aan het heupwiegen of er komt al een andere groove aangerold. Zalige muziek in dit klimaat.

Nigeriaan Tony Allen heeft niet enkel als meester-drummer bij Fela Kuti maar ook als soloartiest een stevige podiumreputatie opgebouwd. De pionier van de afrobeat, van wie Fela zei dat hij "klonk als vier drummers tegelijk", bracht zijn funky cd Home Cooking mee. Hooggespannen verwachtingen die met een machtig 'Black Voices' even ingelost schenen te worden: de saxofonist blies hele happen uit de hemel boven het tweede podium. Maar toen kwamen de slecht zittende zang, een hoop geleuter en tonnen valium de boel bederven. De afrobop (of was het afrohop?) kabbelde onbestemd voort, slechts onderbroken door een al te sporadische saxbreak.

Dan maar afgezakt naar podium 1, want Manu Dibango, peetvader van onder anderen ook Tony Allen, maakte er zijn opwachting. Manu Dibango is intussen de zeventig voorbij, maar de man heeft niets van zijn punch verloren. Anderzijds mag je van deze icoon van de Afrikaanse muziek ook geen vernieuwingen verwachten. Midden in het trendy geweld wil zijn afrojazz, ondanks de vele invloeden van zowat overal, wel eens mak klinken en al te veel neigen naar easy listening. Maar de man met de onafscheidelijke sax boezemt toch vooral respect in de Afrikaanse wereldmuziek. En dan te bedenken dat Dibango zijn loopbaan begon in België. Mooi is de uitstap naar Martinique, op het einde komt de typische makossa boven en in een vurige finale verzoende Dibango vriend en vijand. Klasse liegt uiteindelijk niet.

Het was ook reikhalzend uitkijken naar Think Of One, dat zijn met blazers gelardeerde jazz sinds vijf jaar toetst aan de klanken van Marrakech. Intussen verscheen al volume 3 van die samenwerking en die staat vol stomende sharki, shaabi, trance en psychedelica. Het oogde sympathiek, was visueel erg aantrekkelijk, maar het klonk doorgaans vrij rommelig en slordig, soms vals en volkomen uit balans. Wat te horen viel in de tent, was wellicht niet wat er gespeeld werd en zeker niet wat er bedoeld werd. Het duurde lang, heel lang voor het allemaal in de plooi viel. Het belette niet dat er op het podium hard gewerkt werd en naar het einde toe kwam het hypnotische van de polyritmiek (de typische kleppers!) dan toch door. Uiteindelijk viel ook het polyglote Antwerps van David Bovée te smaken, niet het enige humoristisch element in een voor de rest al te ernstige concertdag. We maken ons sterk dat de mayonaise op een ander moment wel pakt en hoe dan ook, het blijft een boeiend experiment waar we hopelijk het laatste niet van gezien hebben.

Intussen zaten Frédéric Galliano & The African Divas in podium 4, de electro world en drum'n'basstent. Doorgaans is er weinig te zien in de tent, des te meer te dansen en het volume haalt er vlot het niveau van de megadancings. Galliano is zeker de slechtste nog niet: de verfrissende confrontatie van de elektronica met de live Afrikaanse zang mag zelfs de belichaming heten van de filosofie van Couleur Café. En het zag er ook tof uit. Gezien de massa die ze doorlopend trok, mogen we stellen dat deze tent, een primeur, een voltreffer was.

De drum'n'basstent, een primeur voor het festival, bleek een voltreffer

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234