Woensdag 29/01/2020
Beeld Geert Joostens

Column

"You gotta stop the show", sist onze stage manager vanuit de coulissen

Halina Reijn is actrice bij Toneelgroep Amsterdam en schrijft wekelijks over wat haar bezighoudt.

Met wapperende armen alsof hij een vliegtuig wil laten landen, staat stage manager Bob in de coulissen te sissen. Hij wijst naar Jude, hij wijst naar de vrachtwagenmotor en wil iets, maar wat wordt ons niet duidelijk. Intussen zitten er een slordige 1.500 mensen naar ons te kijken en doen wij alsof onze neuzen bloeden. Een paar zinnen later werp ik een vluchtige blik de coulissen in en zie ik dat hij daar nog altijd staat, vurige ogen, zijn kale kop, glimmend van het zweet. “You gotta stop the show!” De eerste rijen moeten hem gehoord hebben, hij is nu bijna zichtbaar het podium opgelopen. “You’ve got to stop this show!” Wat? Ik kijk omhoog, gaat er iets exploderen? Dreigt er iets naar beneden te vallen? Het ziet er niet naar uit.

Opperste staat van paniek

Wij spelen door, ondanks de opperste staat van paniek in de coulissen. In Amsterdam geldt de aloude toneelwet dat de spelers altijd spelen tot er iemand naar het midden van het podium loopt en de voorstelling letterlijk stopt. Er gaat natuurlijk vaak van alles mis tijdens een theatershow. Het is een livegebeuren waar mensen en machines bij betrokken zijn. Na een paar minuten zie ik vanuit mijn ooghoek dat het gezwaai en gesis is opgehouden.

Is de kust weer veilig? We hebben geen idee. Als ik zo’n 30 minuten later het podium verlaat voor een omkleding, verneem ik het hele verhaal. De ‘eerste’ computer crashte plotseling gedurende de vierde scène van het stuk en niet lang daarna begaf de tweede het ook. Er ontstond paniek en men wilde de boel doen stoppen, maar als bij wonder raakte computer één spontaan weer aan de praat. Onze Nederlandse jongens, zoals wij de technische crew noemen in Amsterdam, zouden zelfs als het hele plafond naar beneden kwam nog geen spier verrekken. 

Sigaretje

De Hollandse technicus staat erom bekend kalm, onbewogen en totaal ontspannen te reageren in tijden van crisis. Hier in Londen is van die stoere houding niets te merken. Bang om een fout te maken en anderen in gevaar te brengen, word er meteen op de ‘rode knop’ geduwd. Net als in Amerika gelden er strikte regels en als die overtreden worden, kan de een de ander aanklagen of terechtwijzen en dat is in deze hiërarchische samenleving blijkbaar een nachtmerrie.

Lieve Bob is na afloop in alle staten. Ik hou van de Britten, ze zijn beleefd en zacht en verzorgend, maar ik mis onze stoere jongens. Ik mis Reyer die kalm mijn haren vasthield toen ik kotsend boven een emmer hing in de pauze van The Fountainhead, ik mis Emiel die mij rustig toesprak vlak voor ik gierend van de zenuwen op moest voor de première van Rouw siert Electra, ik mis Erwin en Timo die mij na La voix humaine in de kleedkamer wijzen op een tekstfout of een verkeerde opkomst. Ik mis al onze mannen die in Amsterdam minzaam in de coulissen een sigaretje staan te draaien terwijl wij van de ene huilbui in de volgende wanhoopsmonoloog schieten, altijd rustig, altijd onderkoeld, altijd veilige eilanden om even aan te meren. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234