Dinsdag 02/03/2021

Yeasayer levert met tweede album ‘Odd Blood’ (

Van wereldse elektronica tot spirituele psych-pop, en van Tears for Fears over Talking Heads tot roodhuidenfunk: met Odd Blood (

) het antidotum voor kleurloze winterdagenEen portaal naar humor en horror

) heeft Yeasayer dé formule gevonden om de indianendans opnieuw trendy te maken. ‘We schreven popsongs, vanuit het standpunt van een 80s-band die futuristische muziek denkt te maken’, beweert de groep dan weer zelf. ‘Dit is een plaat die je hartsgrondig zal haten; of waar je eindeloos mee wilt vrijen.’

Nogal wat bands uit Brooklyn, New York maakten de laatste drie jaar furore. Deze lente kijkt een aantal onder hen aan tegen de grootste uitdaging: wie overtreft z’n gelauwerde debuut en wie gaat roemloos ten onder? Vampire Weekend slaagde intussen met glans in die proef, dankzij Contra, een artistieke én commerciële tour de force. Straks is het ook de beurt aan MGMT om zich te bewijzen, net als TV on the Radio, dat zich ontfermd heeft over de onbekende Holly Miranda, en de rol van huisorkest op zich nam.Maar voor dat zover is, bewijst Yeasayer alvast dat ze geen eendagsvlieg zijn. Het schitterende debuut All Hour Cymbals liet je indertijd al met schuim op de lippen achter, maar Yeasayers zelfverklaarde ‘Middle Eastern-psych-snap-gospel’ is er alleen maar weelderiger én compacter op geworden, zo blijkt uit het retrofuturistische Odd Blood.

Laagdrempeliger is die plaat evengoed: ‘Ambling Alp’, ‘Madder Red’, ‘Rome’, ‘Mondegreen’ en ‘O.N.E.’ nestelen zich vrijwel onmiddellijk in je gehoor als parasieten. Het zijn er van een venijnige soort, maar hun schutkleur bezit tenminste alle tinten van de regenboog.Daardoor mag ‘The Children’ evengoed onheilspellend klinken, toch blijft deze ouverture als een LSD-droom aan je hersenschors kleven.“Echt donker wilden we geen moment overkomen”, oppert frontman Chris Keating. “Hoogstens verontrustend. In dat licht moet je ook het artwork en de clip van ‘Amblin Alp’ bekijken. We wilden een portaal creëren, dat leidt naar een wereld waarin humor en horror in elkaar overvloeien. Muzikaal zetten we je ook voortdurend op het verkeerde been. Het klink wellicht erg pedant, maar ik vond het spannend om geluid zodanig te manipuleren dat je niet meer kan vertellen wanneer je glasscherven hoort dan wel een drumbeat. Op Odd Blood stelden we onze eigen muzikale taal samen, waardoor we zonder beperkingen of formule konden werken.”

“Er wordt wel eens gezegd dat goede songs op een akoestische gitaar overeind moeten blijven”, vertelt bassist Ira Wolf Tuton. “Onzin! Alleen folk blijft unplugged écht overeind. Een goede song is meer als een goede omelet: het maakt niet uit hoeveel ingrediënten je erin kwakt, zolang je het maar met liefde doet. Besef dat een goedgevulde omelet altijd beter is dan een banale gele kwak in de pan.”Tja, het mag duidelijk zijn dat Tuton níét het tekstuele genie is van de groep. Dat is Chris Keating, die zijn opmerkelijke schrijfsels (én stem) vorige herfst ook uitleende aan Simian Mobile Disco, voor ‘Audacity of Huge’. Die radiohit toonde Keating als een eigentijdse Brett Easton Ellis.“Grappig dat je zijn stijl daarin hoorde”, lacht de zanger. “Niet mijn bedoeling, maar je vergelijking snijdt wel hout. Ook ik verdiep me graag in details bij mijn verhalen. Al heb ik minder op met fictie dan met faction (een geregisseerde versie van de waarheid, gva)”.Dat merk je ook in ‘Ambling Alp’, waarin de bokssport een metafoor is voor het overwinnen van tegenslagen. Kunst en de wereld van de uppercut gaan trouwens graag hand in hand: kijk maar naar Raging Bull, Million Dollar Baby en Rocky - of misschien toepasselijker nog: Bob Dylans ‘Hurricane’ en Warren Zevons ‘Boom Boom Mancini’.“‘Ambling Alp’ werd geschreven vanuit het perspectief van een coach die de legendarische bokser Joe Louis aanmoedigt. Hij herinnert Louis aan zijn grootste overwinning: Primo ‘Wandelende Berg’ Carnera knock-out krijgen. Weet je, er zit een zekere poëzie vervat in boksen. Ofwel neem je de handschoen op, ofwel laat je je vloeren door tegenstand.”‘Grizelda’ is dan weer een murder ballad over Griselda Blanco. Deze grande dame van een drugskartel in Miami ging zo driest te werk dat de cokebusiness extreem gevaarlijk werd onder haar regime. “Heel wat bloed kleeft aan haar handen. Zelfs het bloed van geliefden: Blanco werd wel eens de ‘Zwarte Weduwe’ genoemd, omdat ze huurmoordenaars afstuurde op haar echtgenotes. ‘Hoe wordt iemand zo?’, wilde ik weten. Toen las ik dat ze in haar jeugd misbruikt werd als kindhoertje. Na elke klant, en bij elke verkrachting, moet ze iets van haar menselijkheid verloren zijn. Ik keur haar daden niet goed, maar ik kan ze wel kaderen.”“Om eerlijk te zijn, hoop ik dat Blanco het nummer nooit te horen krijgt”, grinnikt Keating even later. “Een love ballad ophangen aan een van de boosaardigste mensen op deze planeet, was misschien toch niet ons allerbeste idee (lacht).”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234