Vrijdag 09/12/2022

Yasar O, de invalide gigolo

‹Het berichtje was een hit op de nieuwssites: 'Italiaanse gigolo licht oudere dames op.'
‹Telkens als de politie Yasar O. interpelleert, eindigt dat met een lach en een vette knipoog.
‹De rechter sprak O. vrij, maar nu pas ontdekken de slachtoffers hoe talrijk ze zijn.

An Andries had altijd een vrij open relatie met haar moeder. Eén onderwerp ging ze liever uit de weg. "Het liefst prop je je oren dicht", zegt ze. "Maar mijn moeder, 63 toen, was blij. Ze straalde. Ze was zo lang alleen geweest, en nu had ze iemand. Iemand met wie ze naar bed ging."

Het oogcontact met 'Toni' was op 30 oktober 2010 tot stand gekomen in feestzaal De Kroon in Scherpenheuvel, tijdens een dansavond voor zestigplussers. Toni zei dat hij een Spanjaard was, geboren in Málaga en 52 jaar oud. Hij zei zaakvoerder te zijn van een goed draaiend bouwbedrijf in Hasselt. Hij ging nu even door een moeilijkere periode - iets met de fiscus en 'achterstallige terugbetalingen vanwege de Belgische staat'. Het verdere verloop van de romance is af te lezen aan de hand van moeders zichtrekening. Het begint met een geldopneming van 240 euro op 1 november in de KBC-matic aan het Ladeuzeplein in Leuven. An Andries doorbladert de uittreksels. "Liefde maakt blind, zegt men. Bij mijn moeder was dat echt zo."

Operatie Kolibri

Moeder spreekt bijna dagelijks met Toni af, meestal in het centrum van Leuven. Ze gaan samen iets drinken, en altijd weer komt hij aanzetten met een klagerig verhaal over de Belgische staat en moeten ze langs de KBC-matic: min 240 euro, min 500 euro, min 100 euro, min 500 euro, min 1.000 euro... Moeder pompt nu en dan wat spaargeld op haar zichtrekening. Na anderhalve maand heeft ze niet enkel 6.970 euro geleend aan Toni, maar ook haar Renault Twingo.

Op 17 december stappen ze samen de KBC aan het De Becker Remyplein binnen met het verzoek om een lening van 15.000 euro. Op haar naam. De bank weigert, want haar rekening staat in het rood. Het duo probeert het nog bijFortis, Citibank en Europabank, maar overal is het neen. Een bediende bij Fortis zal later aan de politie verklaren dat hij er 'een slecht gevoel' bij had.

"Toni had dringend geld nodig en vroeg of ik voor hem voor 15.000 euro een lening wilde aangaan", zegt moeder achteraf in een politieverklaring. "Ik weet niet waarom ik dat allemaal deed, ik was verliefd."

Het was gênant, zegt An Andries, je moeder te horen vertellen dat Toni na die dag geen enkel telefoontje meer beantwoordde. "Ze had nog exact twee euro in haar portemonnee zitten. Ik drong erop aan dat ze naar de politie zou stappen, maar dat wilde ze eerst niet. Ik kon haar toch overhalen en zie de Leuvense agent nog voor me, die begint aan zijn proces-verbaal. Hij mompelt: 'Misbruik van vertrouwen'. Terwijl ik dacht: nee, verdorie, dit is geen misbruik van vertrouwen, dit is oplichting.

"De politie vond het eerst en vooral een sappig, misschien eerder zelfs grappig verhaal. Mijn moeder, dat voelde ik, was het liefst opgestaan en naar huis gegaan. Maar ja, hij reed nog steeds rond met haar Twingo. Als hij daar een ongeval mee zou maken, zat zij met de kosten. De politie moest die auto laten seinen."

Er ontstaat een plan. Moeder moet Toni bellen en lokken met de melding dat ze een 'kerstcadeau' voor hem klaarliggen heeft. Het lukt, op 24 december 2010 belooft Toni nog eens langs te komen. "Met de interventieploeg van de Leuvense politie was een code afgesproken", zegt An Andries. "Als de man in aantocht zou zijn, moest ik de interventieploeg bellen en het codewoord noemen. Het codewoord was 'kolibri', naar het kleinste vogeltje ter wereld. Wat mij alweer iets zegt over hoe belangrijk ze deze zaak vonden."

Wijn, pralines, condooms

Het is halfvier 's namiddags als Toni kan worden aangesproken door twee agenten. Zijn echte naam blijkt Yasar O. te zijn. Hij is niet Spaans, maar geboren in het Turkse Alaca. Hij is niet 52 jaar oud, maar 46. Een beroep, laat staan een bedrijf, heeft O. niet. Hoewel hij zo op het zicht in goede conditie lijkt te zijn, gaat hij door het leven als 'invalide'. De politie doorzoekt de Twingo, en in het politieverslag stoten we op een intrigerend fragment: 'Wanneer wij betrokkene ten burele zijn broekzakken laten ledigen, stellen wij vast dat hij in het bezit is van drie gsm-toestellen. O. is in het bezit van een tiental condooms van verschillende merken, een doosje Nivea-crème, een pen, een halsketting, verscheidene papieren zakdoekjes. Hij heeft eveneens een doos wijn bij zich, twee draagtasjes met kledij en één plastic zak met pralines, muziekcassettes en nog meer condooms (...). De identiteitskaart is ingepakt in papieren zakjes en afgesloten met een elastiekje. Mogelijk heeft betrokkene schrik dat iemand zijn identiteitskaart ziet.'

An Andries: "Mama had de Twingo nog maar twee weken, ze had de factuur nog liggen. Daarop stond de kilometerstand bij aankoop: 32.323. Nu stond er 42.066. Deze man heeft in anderhalve maand tijd bijna 10.000 kilometer afgelegd, gemiddeld 250 kilometer per dag. Ik zou wel eens willen weten waar hij zoal naartoe is gereden."

Op 11 februari 2011, anderhalve maand na de interventie van de politie, krijgt moeder een brief van het parket van Leuven: 'Ik heb de eer u te melden dat ik besloten heb het dossier te seponeren. De reden van deze beslissing is: onvoldoende bewijzen.'

Portefeuille vergeten

An Andries ontdekte in Maasmechelen een zelfhulpgroep van vrouwen die slachtoffer werden van dit soort fraude. "Men gaat er daar van uit dat bij 90 procent van de slachtoffers de schaamte zo diep zit dat ze er vooral met niemand over praten", zegt ze. "Ze verwijten zichzelf naïviteit, vragen zich af hoe ze zo dom konden zijn. Mijn moeder heeft mij erover verteld omdat ze letterlijk financieel aan de grond zat. Ze zou dat anders niet hebben gedaan."

Maar het parket seponeerde, dus viel er enkel te berusten. Toen was er opeens dat berichtje, bovenaan rechts op tal van nieuwssites, 23 november 2012: 'Italiaanse gigolo licht oudere dames op'. Er is sprake van 'een man van Turkse afkomst' die 'het vertrouwen van alleenstaande oudere dames heeft misbruikt om aan geld te geraken'. Hij deed zich voor als 'de Italiaanse vrijgezel Toni'. Het was een van de meest aangeklikte artikelen van de dag en op hln.be schreef iemand: 'Die dachten waarschijnlijk dat hij echt verliefd was!!! Ik begrijp niet dat je zo naïef kunt zijn...'

Het was dezelfde Yasar O. Hij stond nu in Hasselt terecht voor de correctionele rechtbank na klachten van Christiane C. (60) uit Houthalen-Helchteren en Hélène J. (64) uit Lommel. Zij zijn allebei alleenstaand en moeten zien rond te komen met een overlevingspensioen.

Christiane C.: "Ik leerde hem kennen in mei 2007. Hij zat een koffie te drinken in een taverne. Hij kwam naast me zitten, een heel verzorgde man, innemend. Ik heb in het leven niemand. Geen kinderen, geen familie. Ik denk dat hij bewust zoekt naar mensen zoals ik. Hij zei dat hij Italiaan was, en aannemer in wegeniswerken. We spraken af in Hasselt. Hij glipte direct een dure winkel binnen en kocht twee broeken, twee hemden, twee polo's en zo'n duur lederen handtasje. Aan de kassa zei hij: 'Verdorie, ik ben mijn portefeuille vergeten.' Hij zou me later zéker terugbetalen."

O. kreeg haar uiteindelijk zo ver om een cheque van 13.000 euro uit te schrijven. Hij schafte zich daarmee een tweedehands-Mercedes aan en liet haar blanco documenten ondertekenen waardoor de auto op naam van de echtgenote van O. kwam te staan. "Ik ben nog steeds aan het afbetalen", zegt mevrouw C. "Er gaat elke maand 100 euro van mijn pensioen af. Ik ben veel geld kwijt, maar ook - en dat vind ik het ergst - mijn vertrouwen in mensen."

In het in Hasselt behandelde strafdossier zit een verklaring van een verkoper bij Ramakers Car Center, waar de Mercedes werd gekocht: "Ze gedroegen zich als een verliefd koppel. Ze spraken elkaar aan in termen van 'schatje'."

Hélène J. ontmoette Yasar O. in februari 2008 op een vrijgezellenavond voor zestigplussers in dancing Kempenhof in Balen. In het strafdossier klinkt haar relaas anders dan de andere. Ze was enkel op zoek naar iemand die met haar wou dansen, die een keer met haar wat wou gaan eten. "Voor wij naar het restaurant gingen, heeft hij telkens seks met mij gehad", zegt J. in een verklaring aan de politie. "Dit was niet met mijn goesting. Ik was niet verliefd op hem."

Op aandringen van een vriendin diende J. klacht in voor verkrachting, maar op het parket in Hasselt werd vooral gelachen. Het idee alleen al: een besje van 64, aangerand door een gezonde, twintig jaar jongere zuiderse kerel. De uiteindelijke rechtszaak kwam er niet op aansturen van het Openbaar Ministerie, maar doordat de advocate van een van de slachtoffers klacht met burgerlijke partijstelling indiende.

O. stelde zich ook aan Hélène J. voor als Toni, Italiaan. Deze keer was hij geen ondernemer, maar 'politicus voor sp.a'. Hij kreeg haar zo ver om niet enkel alle rekeningen te betalen, maar ook om een blanco document te ondertekenen. Volgens de gegevens die hij achteraf aanbracht, had ze een schuldbekentenis ondertekend van 11.500 euro. Mevrouw J. is nu door haar omgeving onder voorlopige bewindvoering geplaatst en kan geen enkele uitgave meer doen. Ze krijgt 70 euro per week toegestopt. Daar moet ze mee zien rond te komen.

Slachtoffer nummer 4, Linda D.A. uit Westerlo, ontmoette 'Antonio' in maart 2010 in dancing Swing Cité in Geel, opnieuw tijdens een dansavond voor de derde leeftijd. Het relaas, op 5 januari 2011 bij het parket in Turnhout opgenomen in proces-verbaal TU.20.L3.000058, klinkt intussen bijna slaapverwekkend: "Hij deed zich voor alsof hij heel verliefd was. Hij was de baas van een bouwbedrijf met verschillende werknemers onder hem. Hij kon deze niet meer betalen en daarom had hij geld nodig."

D.A. speelde een eerder beperkte som geld kwijt, het parket seponeerde de zaak.

Vrijspraak

Yasar O. bewoont met zijn echtgenote een armzalige sociale woonblok in Houthalen-Helchteren. Pogingen om de man te spreken te krijgen, worden via een van de drie gsm's weggetoetst. O. is verschillende keren door de politie ondervraagd. Een keer na een oproep van het personeel in een dancing waar hij niet langer welkom is.

Yasar O., ondervraagd op 20 maart 2008: "De politie heeft mijn telefoonnummer en adres genoteerd en hierop ben ik terug naar binnen gegaan. De politie heeft zich verontschuldigd voor het oponthoud en zei me dat deze vrouw dronken was. Ik heb haar (mevrouw J., DDC) veel geld gegeven. Het gaat over een bedrag van 11.500 euro. Ik heb daar het bewijs van."

In één verhoor lijkt een zeker wij-mannen-onder-elkaargevoel te zijn geslopen. O. wordt gevraagd naar zijn gezinssituatie. Antwoord: "Mijn vrouw weet hier niets van. Zij weet niet dat ik op maandag naar het Kempenhof ga. Wanneer zij dit hoort, mag ik misschien niet meer thuiskomen."

Op 24 december 2010, bij zijn interpellatie door de Leuvense politie, doet zich iets gelijkaardigs voor. "Ik gebruik een toestel als reserve voor als het andere uitvalt", legt O. uit."In mijn inbox staan sms'jes van verschillende vrouwen. Ik leer ze kennen in cafés en dancings. Ze sms'en mij, maar ik heb geen relatie met ze. Al deze vrouwen profiteren van mij."

We verzamelden gerechtelijke dossierstukken omtrent vier oudere dames die alle met een nagenoeg identiek verhaal naar justitie zijn gestapt. Bizar: in het Leuvense strafdossier staan de notitienummers vermeld van de lopende overige dossiers tegen O.: verkrachting, schriftvervalsing, oplichting... Eén telefoontje en men had in Leuven geweten dat de man voor identieke feiten was aangeklaagd in Hasselt en Turnhout. Toch besloot Leuven te seponeren.

Tijdens de debatten voor de rechtbank in Hasselt argumenteerde advocaat Robert Vanhoyland namens Yasar O. dat mevrouw J. naar de rechtbank stapte uit jaloezie. Want: "Op 25 februari 2008 had zij concluant gezien in dancing Kempenhof in het gezelschap van een andere vrouw".

De hele argumentatie van de verdediging is gebaseerd op het uitgangspunt dat Yasar O. een geweldig knappe kerel is waar oudere dames nu eenmaal massaal voor in zwijm vallen. Net voor kerst kwam de Hasseltse rechtbank tot een verdict. "Er bestaat twijfel die de beklaagde ten goede komt. Hij wordt vrijgesproken."

Aan haar werktafel steekt An Andries een sigaret op. Ze is boos, ze weet niet wat er nu verder nog te ondernemen valt. "Volgens de zelfhulpgroep stapt van die luttele 10 procent van de slachtoffers die er wél over praat, amper 10 procent naar de politie. En die minuscule minderheid, die schamele 1 procent van alle slachtoffers, krijgt nu van de rechter te horen dat er onvoldoende bewijs is. (zucht) Ik stel mij vragen over de doos met wijnflessen, de pralines en de 10.000 kilometer op de teller van de Twingo. Mij lijkt het dat de man aan een Ronde van België bezig is en van de rechter een duidelijk signaal heeft gekregen: 'Doe gerust verder, wij vinden u grappig'."

De advocates van Christiane C. en Hélène J. en werken allebei pro Deo. Ze hebben deze week beroep aangetekend. De zaak gaat nu naar het Antwerpse hof van beroep. Een van de advocaten wil enkel kwijt waarom ze dit gratis doet. "Telkens als ik aan de zaak werk, denk ik aan mijn oma. Die ik te weinig bezoek."

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234