Donderdag 22/04/2021

Writer in residence (5)

Ruimen, meer is het niet

Schrijven, zegt de Rus, is hetzelfde als door het vizier van je geweer kijken, aanleggen en schieten om te raken. Hij heeft gelijk, maar alleen wat de grote momenten betreft. Bij de schoongemaakte vijver, naast de opgehaalde bakken vol rottend blad (wat hoor je toch steeds in de verte, zijn het de bomen? Nee, het zit lager, waarschijnlijk achter het bos), denk ik na over iets met vorm, dat hier continu optreedt. Noem het nu het herfst is ruimen, een kwestie van tijd.

Na de appels en peren, de noten (betrekkelijk ongehaast ging dat nog, iets als napraten over de zomer) volgden de schuren. In één keer alles eruit, geen dood te verliezen. Gesmijt, geknerp op het grind en daar lag een heel jaar ontbinding: parasollen door de muizen aangevreten, schimmeltapijt, wegbrokkelend drukwerk... Pas aan het begin van de avond zagen we rook, we liepen het park in en vonden de menshoge stapel dunnetjes branden. De bamboe parasolstaketsels, stevig genoeg voor het oog maar meteen bij licht aanprikken as, hadden al transcenderend hun zware voetstukken afgestoten; alleen die verschroeide kolossen, eindweegs omlaaggerold, spaarde het feestelijk geknetter. Steeds schrieler, dat laatste, fijn als het knagen van houtworm: verkort! Krimp in! Reduceer!

De hagen, waren die toen al tot de orde geroepen? Overal in de omgeving ging de schaar in de hagen, bij ons was G. dagenlang bezig met de grote, elektrische zaag, die hem in combinatie met de bolle oordoppen en het wegstuivend groen het aanzien gaf van een geconcentreerd reuzeninsect. Verboden te storen, de zaag zou kunnen uitschieten, zijn lichaam op haaghoogte snoeien: ruimen, ruimen! En deze week het laatste onkruid, met armen-, kruiwagensvol, overal zie je 's middags de mensen rood en bezweet en gebogen zoals het ze past; maar wat is het toch dat je steeds hoort, pal achter de haag nu?

Ruimen, meer is het niet, je kunt erbij gaan staan kijken: de buurman haalt zijn maïs binnen, sinds gisteren voormiddag werken ze nonstop door. Al bijna een etmaal ronkt naast mijn terras de machine die stengels snijdt, kolven losbreekt en zonder ooit te pauzeren de oogst uit een soort van slurf in een volgrijtuig blaast; ik hoef mij alleen maar over te buigen om het meterslange ejaculaat tussen de ene en de andere wagen te zien spuiten. De hele nacht gleden de felle lampen heen en weer over het veld, een merkwaardig onheilspellend beeld, dat in je lichaam de urgentie opwekt die daar gewoonlijk alleen ontstaat door de dood van iemand vlakbij: het is tijd, schrijf wat je wilt schrijven of zwijg voorgoed.

Ruimte scheppen, plaats maken.

(Perecs Bartlebooth, zittend voor zijn puzzel: "Ja, zo zou het kunnen beginnen, hier, zomaar, op een enigszins moeizame en trage manier...")

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234