Maandag 02/08/2021

Woody Allen tijdelijk bekeerd

film

cannes opent met een korte proloog: een terugblik via 'histoires de festival'

Wetende dat de belangstelling voor de allereerste persconferentie van Woody Allen in Cannes, en meteen ook de eerste persontmoeting van deze 55ste festivaleditie, massaal zou zijn, waren de organisatoren verstandig genoeg om het Théâtre Claude Debussy, de op een na grootste zaal van het hele Festivalpaleis voor de gelegenheid te reserveren. Allen kwam, zag en overwon.

Cannes / Van onze verslaggever ter plaatse

Jan Temmerman

Het was niet makkelijk het Festivalpaleis binnen te komen omdat de gebruikelijke controles, die doorgaans al scherp zijn, dit jaar vanwege wat vaag-voorzichtig "la situation internationale" genoemd werd nog veel stringenter zijn geworden. Het veiligheidsplan Vigipirate zal dit jaar gegarandeerd voor extra nervositeit en wrevel zorgen bij de sowieso al gestreste festivalbezoekers, die vrezen dat ze niet tijdig de filmzalen binnen zullen geraken. Zonder enige vorm van pers- of andere accreditatie raakt men niet door de eerste verdedigingslinie en nadien moet ook nog elke zak of tas geopend worden voor onderzoek en dan volgt er nog bij iedereen een snelle lichamelijke 'scan' met biepende toestelletjes die er zo'n beetje als kleine handstofzuigertjes uitzien.

Vroeger was het toch veel rustig en makkelijker, kan de geblaseerde 'festivalier' dan misschien wel denken, maar hij of zij wordt dan snel uit die droom gewekt bij het bekijken van Histoires de Festival, een 26 minuten durende compilatiefilm van de vroegere festivaldirecteur Gilles Jacob, die naar aanleiding van deze 55ste editie als proloog voor de openingsfilm Hollywood Ending vertoond werd. Het filmpje biedt een zowel verbluffende als ontroerende opeenvolging van de vele duizenden beroemde gasten die Cannes door de jaren heen gemaakt hebben tot wat het nog steeds is: het beroemdste en belangrijkste filmfestival ter wereld. Orson Welles, Cary Grant, Buñuel, Fellini, Eastwood, Bergman, Robert Mitchum, Delon, Scorsese, Cruise en Kidman, Bertolucci, Sophia Loren, Jeanne Moreau, Antonioni, Coppola, Wenders, Chaplin (die het Legion d'Honneur opgespeld krijgt en dan enkele van zijn typische wandelpasjes demonstreert), John Huston, Kurosawa: veel te veel om op te noemen.

Dat er zich in het Cannes-verleden aan de deuren ook wel hysterische taferelen van duwen en trekken afspeelden, wordt onder meer geïllustreerd door de opwinding over het bezoek van de jonge Bardot. Ook de mei '68-episode passeert de revue toen onder meer Truffaut en Godard vonden dat het festival beter de deuren kon sluiten. Dat de zinsnede "C'est un scandale" meer dan regelmatig op de Croisette te horen viel, wordt in herinnering gebracht door beelden van omstreden palmaresproclamaties: prijswinnaars zoals Marco Ferreri en Jean Eustache blijven glimlachen ondanks snijdende fluitconcerten. En ook Isabelle Adjani lachte groen toen de fotografen op haar gebrek aan medewerking reageerden door even te 'staken', hun toestellen op de grond te leggen en haar bij haar doortocht op de rode loper ostentatief de rug toe te draaien.

Vooral de beelden van de 50ste verjaardag waarbij zoveel mogelijk Gouden Palm-winnaars naar Cannes werden uitgenodigd en vanaf het podium door een plejade van acteurs, actrices en andere filmmakers vanuit de zaal ovationeel werden toegejuicht, zijn bijzonder imponerend. Wat daar aan verzamelde filmgeschiedenis uit de hele wereld bij elkaar staat, is ontelbare malen belangrijker dan de meest met sterren overspoelde Oscar-ceremonie. Het filmpje wordt afgesloten met de titel Première Partie, want de Cannes-geschiedenis zal nog wel een tijdje doorgaan.

In een volgende hommage/montage zal dus ook Woody Allen aanwezig zijn, want die is hier nu voor het eerst op de Croisette aanwezig met de openingsfilm Hollywood Ending, waarvan de slotwoorden inmiddels bekend zijn: "Thank God the French exist". Op de persconferentie werd natuurkijk gevraagd of die uitsmijter demagogisch dan wel echt gemeend was. Gemeend, bevestigde Allen, want Frankrijk heeft volgens hem inderdaad een traditie wat "het ontdekken van Amerikaanse artiesten betreft voor wij het doen". En om duidelijk te maken dat hij niet zozeer zichzelf bedoelde, verwees hij daarbij naar jazz en literatuur, waarbij hij de namen van Edgar Allen Poe en William Faulkner citeerde.

Verwijzend naar Allens eerdere verschijning tijdens de Oscar-ceremonie - ook al een primeur - en nu zijn eerste aanwezigheid op de Croisette, werd hem gevraagd of die 'uithuizigheid' toeval was. "Het lijkt misschien een religieuze bekering", grapte de filmmaker. Maar zijn optreden tijdens de Oscars, bedoeld als oproep om opnieuw in New York te komen filmen, had volgens hem alles te maken met de naweeën van 9/11. "Ik kan nooit neen zeggen tegen iets wat nuttig is voor New York."

Zijn bezoek aan Cannes was, na alle eerdere afgewezen uitnodigingen, bedoeld als een geste van wederkerigheid en dankbaarheid voor alle steun. De 'bekering' tot uithuizigheid zal hoe dan ook van korte duur zijn, want Allen zei dat hij snel terug naar huis wil. Gevraagd of hij voldoende voorbereid en voorgelicht was om het 'gekkenhuis' dat zo'n openingsgala toch altijd is te trotseren, antwoordde hij met een typische, droge oneliner: "I'm supposed to smile." Hij gaf ook wel toe dat hij nog tijdens het draaien van Hollywood Ending het gevoel kreeg dat dat wel eens een geschikte film voor een filmfestival als Cannes zou kunnen zijn, maar "dat blijft dus af te wachten", zei hij voorzichtig. Hij gaf ook toe dat hij in afwachting van die openingsceremonie voornamelijk bezig was zijn paniek te onderdrukken. Maar ja, "ik heb mijn smoking al gehuurd en dus is er geen weg terug".

Toen hem een vraag gesteld werd over het fenomeen (dat nogal regelmatig in allerlei films en ook die van Woody zelf opduikt) van oudere mannen met veel jongere vrouwen, antwoordde hij dat "liefdesverhoudingen moeilijk zijn voor iedereen, op elke leeftijd" en dat er terzake geen generalisaties mogelijk zijn. Meteen daarna vroeg een Duitse journaliste wat Woody Allen als notoir francofiel dacht van die volgens haar rare Franse gewoonte om slakken en kikkers te eten. Zonder verpinken reageerde hij dat in dat verband net hezelfde geldt als voor verhoudingen, namelijk "Whatever works!". En na het applaus vervolgde hij: "Ik zou het zelf niet kunnen, maar het is wellicht beter dan de apenhersenen die in andere culturen gegeten worden."

Allen herhaalde ook nog eens zijn standpunt tegenover de oproep van het Amerikaanse Joodse Congres om het festival in Cannes te boycotten. Volgens Allen kan Frankrijk namelijk absoluut niet van antisemitisme beschuldigd worden, zoals het Congres dat wel meende te moeten doen. "De nederlaag van Le Pen in de Franse presidentsverkiezingen bewijst dat", aldus de joods-Amerikaanse filmmaker.

'Frankrijk heeft een traditie inzake het ontdekken van Amerikaanse artiesten voor wij het doen'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234