Donderdag 22/08/2019

Reportage

Woodstock lag het afgelopen weekend even in de Westhoek. In Ieper meer bepaald

Einstürzende Neubauten. Beeld Henk Deleu

Woodstock lag het afgelopen weekend even in de Westhoek. In Ieper vond Peace To The World plaats, het muzikale slotakkoord van de artistieke herdenking van de Eerste Wereldoorlog. “Peace, love en rock-'n-roll enzo, maar de pintjes zijn wel duurder dan in de jaren 60.”

De Grote Markt van Ieper baadt in zachtroze licht dat de gothische architectuur van de Lakenhalle waartegen het podium leunt extra definitie geeft. De dirigent doet de strijkers en blazers aanzwellen, oosterse danseressen kronkelen langs elkaar heen. Er wordt op een cymbaal gemept, een oudere pianist veegt het zweet (of zijn het tranen?) uit de ogen, de muziek gaat in crescendo.

“Joah. Da was schwoéne. Gon wiejn gon drinkn?”

Wie “herdenking Eerste Wereldoorlog” zegt, denkt wellicht aan legeruniformen, aan stoffige toespraken en misschien een kanonschot. Niet aan Témé Tan, Dalilla Hermans, Einstürzende Neubauten, en zeker niet aan symfonische orkesten met Bollywood-danseressen. “We wilden niet zomaar een droge memorial”, klinkt het bij Gone West, de organisatie die de Eerste Wereldoorlog de voorbije jaren via dans, muziek, theater, literatuur en beeldende kunst onder de aandacht heeft gebracht.

Wim Opbrouck. Beeld Joel Hoylaerts / Photonews

Krachtig signaal

Honderd jaar geleden was ze ondertussen, die Groote Oorlog waarin de stad Ieper zo’n sleutelrol vervulde, en Gone West wil van de herdenking graag gebruik maken om “een vredesboodschap over alle generaties en nationaliteiten heen” uit te sturen. Noem het slotevenement met back to back optredens en voordrachten van onder meer Brihang, Melike Tarhan, Gabriel Ríos, Tom Lanoye, Willem Vermandere en Wannes Cappelle dus geen stadsfestival maar een statement, zegt curator Wim Opbrouck. “Twaalf uur lang, van twee uur ’s middags tot twee uur ’s nachts, bezetten we de iconische vredesstad met een krachtig signaal van verzoening, hoop en solidariteit.”

“’t Is hier inderdaad  een beetje Woodstock hé”, lacht een man in een Ralph Lauren-polo. “Met al die peace and love en rock-'n-roll enzo. De pintjes zijn wel duurder dan in de jaren 60”, zegt hij terwijl hij een flesje Carlsberg tegen de toog van café Les Halles tikt. Niet alleen de line-up en de bierkaart hebben exotische allures; ook het publiek is internationaal. Een mengelmoes van Frans, Nederlands, Engels en iets wat evenwel voor diep-Deens als Zuid-West-Vlaams kan doorgaan kietelt onze trommelvliezen. 

Het is niets bijzonders voor Ieper, de stad die vandaag nog altijd leeft van – en naast – de zeshonderdduizend mensen die er destijds gesneuveld zijn. Volgens Toerisme Vlaanderen is de buitenlandse belangstelling goed voor maar liefst 70 procent van de omzet van de streek. De Ieperlingen zelf zien er geen graten in dat het gebied honderd jaar later nog steeds bezet is. “We zijn een wereldstad geworden”, zegt Filip, geboren en getogen in Ieper, niet zonder enige trots. “Steeds meer mensen ontdekken wat we te bieden hebben. Ik verwacht niet dat die belangstelling zal uitdoven na 2018.”

Donovan op het podium tijdens Peace to the World. Beeld Joel Hoylaerts / Photonews

Kanye als Kumbaya

Marc en Tilly uit het Verenigd Koninkrijk zijn speciaal voor de festiviteiten naar de Westhoek gereisd. “Het is wel een beetje begrafenisachtig”, zegt Tilly samenzweerderig met een blik op het podium vaar Raymond van het Groenewoud een ingetogen set speelt. “Geen ambiancenummers deze keer jongens”, had de oude rocker gewaarschuwd. Een viering van de vrede had echter wel wat swingender gemogen, vindt het koppel. “Ik heb gehoord dat ze Donovan opgerakeld hebben. Dònovan. Waar is Billy Bragg in hemelsnaam?”

Raymond van het Groenewoud tijdens Peace to the World. Beeld Joel Hoylaerts / Photonews

Ook de vijftienjarige Josse is niet te porren voor de Schotse singer-songwriter. “Ik denk niet dat de protestsongs van tegenwoordig per se door mannen met gitaren gemaakt worden”, aldus de tiener, die de resistance vooral in de hiphop situeert: Kanye als Kumbaya. “Kijk naar zijn laatste album, waarop hij dingen als #MeToo en slavernij aankaart. Of Childish Gambino.” Hij is van Asse naar Ieper afgezakt om Arsenal aan het werk te zien, die om één uur vannacht het podium zullen beklimmen. In de grote vakantie en in naam van de vrede zijn dingen als bedtijd triviaal.

“De oorlog – die van honderd jaar geleden, maar ook die vandaag elders in de wereld gevoerd wordt – is een topic dat we zeker niet uit de weg gaan aan tafel”, vertelt Katleen, die haar zoon vergezelt. “Het is belangrijk dat onze kinderen de geschiedenis kennen, en dat hun wereldbeeld breed is.”

Marc en Tilly zakten uit Groot-Brittannië af naar de Westhoek. Beeld Joel Hoylaerts / Photonews

Anno 2018 wordt het vast weggezet als naïef, op de grote markt van een provinciestad ‘Give Peace A Chance’ draaien en hopen dat de gezangen Syrië, Myanmar of Zuid-Soedan bereiken. “Natuurlijk is wereldvrede een utopie”, zegt Opbrouck. “De mens is constant in oorlog, maar het is niet omdat je je dat realiseert, dat je niet meer kan geloven dat we met z’n allen beter kunnen. Dat we een signaal kunnen zenden. Want eerlijk: wat is het alternatief?”

De curator houdt een cool pack tegen zijn knie en een ijskoude gin-tonic tegen zijn lippen. Het is negen uur 's avonds en hij kan voor het eerst even gaan zitten. “Ach. Men zal mij wel een gutmensch noemen. Ze doen maar. Ik vind dat eigenlijk geen belediging.” 

Josse en en mama Katleen uit Asse. Beeld Joel Hoylaerts / Photonews
Beeld Joel Hoylaerts / Photonews
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden