Dinsdag 29/11/2022

Wondermooi, maar knap vervelend

Concert van Loreena McKennitt in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel

Het merkwaardige succesverhaal van Loreena McKennitt is ongetwijfeld gevonden vreten voor een Hollywood-film. Waar ze in het begin van haar carrière de straten van Ontario afdweilde op zoek naar roem en erkenning, staat ze tegenwoordig aan het hoofd van een eigen platenfirma met filialen in Canada en Groot-Brittannië. De populariteit van deze folkmuzikante heeft zich de laatste jaren immers als een lopend vuurtje verspreid, zodat er ook voor haar optreden, zondagavond in het hoofdstedelijke Paleis voor Schone Kunsten, geen stoel onbezet bleef.

Nochtans werd er voor dit concert geen dure promotiecamagne gevoerd en zijn de clips van McKennitt zelden of nooit op televisie te zien. Neen, de fans ontdekten de zangeres doorgaans via mond aan mond reclame of leerden haar muziek kennen via het Internet. Hoewel ze voor de distributie van haar jongste drie cd's een verbond sloot met Warner, verloopt de verkoop nog steeds voornamelijk via McKennitt's eigen website. Wie zondagavond de zaal binnenstapte, kreeg bijgevolg meteen een luxueuze folder toegestopt waarin naast achtergrondinformatie en een volledige discografie, ook haar Internetadres was opgenomen. Het past allemaal in de filosofie om volledig onafhankelijk te blijven werken en zonder financiële steun van buitenaf op tournee te kunnen gaan. Dat scheen overigens aardig te lukken, want McKennitt werd live omringd door acht uitstekende, maar peperdure muzikanten, wiens reputatie in het geval van Hugh Marsh (viool), Caroline Lavelle (cello) en Danny Thompson (bas) het folkmilieu ver oversteeg.

De songs van Loreena McKennitt situeerden zich in het niemandsland tussen Clannad en Dead Can Dance. Het waren reisverslagen, waarbij ze vertrok vanuit haar eigen Keltische achtergrond en daar later de muzikale impressies aan toevoegde die ze gedurende haar tochten door Marokko, India en Spanje had opgedaan. Naast accordeon, harp en viool maakte de zangeres daarbij gebruik van moderne instrumenten zoals keyboard en electrische gitaar, waardoor de muziek weliswaar in de sfeer van het verleden leek gebet, maar al bij al toch erg hedendaags bleef klinken.

De eerste helft van de set was opgebouwd rond The Book of Secrets, de jongste cd die integraal én in precies dezelfde volgorde werd uitgevoerd. Daardoor viel het verrassingseffect weliswaar weg, maar bleek het wél een koud kunstje om uit te rekenen wanneer de pauze eraan kwam. Geen overbodige luxe, trouwens, want McKennitt benaderde haar muziek met de ernst van een studente die haar doctoraatsthesis kwam verdedigen. Na elk nummer volgde een uitvoerige spreekbeurt waarbij de zangeres minutenlang gortdroog doceerde over de Keltische geschiedenis en de parallellen met andere Europese volkeren. Net toen het er naar uitzag dat ze een fornuis zou laten aanrukken om te illustreren hoe men op Keltische wijze een ei dient te pocheren, floepten de zaallichten aan en werd mijn ingedutte buurman wakker.

Na de pauze opende McKennitt haar mond voornamelijk tijdens de songs (in plaats van ertussen) en daarmee werd er in extremis toch nog vaart gemaakt. 'The Mystic's Dream' had nog wat last van stramme spieren, maar met het door hypnotiserende percussie opgesmukte 'Santiago' leek er zowaar wat te gebéuren op het podium. Ook gedurende 'The Lady of Shalott', een episch verhaal waarvoor de 19de eeuwse dichter Alfred Lord Tennyson de tekst had geleverd, won de emotie het uiteindelijk van de technisch perfecte, maar zielloze vertolkingen uit het eerste deel. Door toedoen van een geïnspireerde conversatie tussen viool en gitaar werden er halverwege het fraaie 'The Bonny Swans' zelfs een paar gensters geslagen. Dergelijke opflakkeringen bleven evenwel te zeldzaam. De ergerlijke ernst waarmee Loreena McKennitt twee en een half uur op het podium stond, eiste zijn tol en was er net als bij vorige passages de oorzaak van dat de in aanzet wondermooie songs bezweken onder het gewicht van de loodzware uiteenzettingen die er aan voorafgingen. De zangeres moet maar eens een boek schrijven waarin ze alle wetenschappelijke analyses over de Kelten kwijt kan. Misschien dat haar concerten dan terug een beetje verteerbaarder worden. Bart Steenhaut

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234